บทที่ 576 ขอร้องให้เมตตาเขา

“คุณมีเรื่องจะพูดเหรอ?” เวธัสจ้องใบหน้าซีดขาวของเธอ หลังเกิดเรื่องหลายวันมานี้ เธอเองก็ไม่ค่อยได้พักผ่อนดี ๆ เลย พอมองแล้วจึงรู้สึกว่าเธอผอมซูบไปมาก

เขาจึงใจอ่อนทันที

ณิชาก้มหน้ามองรองเท้าแตะของตัวเอง “ฉันอยากไปเจอน้าเล็ก”

“อีก 3 วันถึงจะสวดศพ ถ้าคุณจะมาผมก็ไม่ห้าม” เวธัสไม่ได้รับปากว่าจะพาไปเจอตอนนี้ แต่กลับบอกเธอว่าไว้ค่อยมาตอนวันสวดศพแทน

ณิชาแทบจะยืนต่อไม่ไหว เขาไม่แม้แต่จะยอมให้เธอไปเจอจงกลแล้ว……

แสงอาทิตย์ในฤดูหนาวสาดส่องทะลุเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจก แต่กลับไม่สามารถส่องไปถึงส่วนลึกภายในจิตใจเธอได้เลย เธอรีบดึงแขนเขาไว้ “พะ……พ่อของฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ท่านเองก็รู้สึกผิดมาก จนเมื่อคืนถึงกับกรีดแขนเพื่อไถ่โทษเลยนะ”

ราวกับว่าฟางเส้นสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวระหว่างทั้งสองไว้ได้ขาดลงทันที เดิมที ใบหน้าของเวธัสยังพอดูอ่อนโยนและหล่อเหลา จู่ ๆ ก็เปลี่ยนมาทำหน้าตึงทันที

ทั้ง ๆ ที่เขารู้ว่าณิชารู้เรื่องที่สุขุมเป็นคนร้ายอยู่แล้ว แต่พอมาได้ยินเธอขอร้องให้เมตตาเขาแบบนี้ จึงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างอดไม่ได้

เขาสะบัดแขนของณิชาออกอย่างแรง “ถ้าไม่อยากตรวจ ผมจะส่งคุณกลับไปพักที่คฤหาสน์”

“ที่ฉันพูดแบบนี้ ไม่ได้จะมาขอให้เขาพ้นโทษ อะไรที่เป็นความผิดของเรา อย่างไรก็จะไม่ปัดความรับผิดชอบนั้นเด็ดขาด ฉันแค่ไม่อยากให้คุณจมอยู่กับเรื่องนี้ จนกลายเป็นอุปสรรคที่เราสองคนไม่อาจข้ามผ่านไปได้……”

“คุณพูดจบหรือยัง?!” จู่ ๆ เวธัสก็ยื่นมือมาจับค้างณิชา พลางออกแรงและยกมือขึ้น พร้อมกับทำสายตาบีบบังคับ “เอาแต่พูดว่าไม่อยากให้ผมถลำลึกไปมากกว่านี้ หมายความว่าน้าเล็กของผมสมควรตายฟรีงั้นเหรอ? เธอเห็นสุขุมเป็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง แต่คุณไม่รู้เลยสักนิดว่าเขาเป็นคนอย่างไร ฆ่าตัวตายงั้นเหรอ? เขาก็แค่แสดงให้คุณดูเท่านั้นแหละ คุณคิดว่าผมคงเชื่อว่าเขายังรู้จักสำนึกสินะ? เขาเป็นแค่ผู้ชายที่เสแสร้งเป็นคนดีเท่านั้น ตลอด 4 ปีมานี้ เขาก็ไม่ได้อยู่ในคุกเลยด้วยซ้ำ!”

“พ่อไม่ใช่คนแบบนั้น!”

ณิชาคิดว่าเวธัสคงเกลียดแค้นสุขุมมาก ถึงได้มองว่าสุขุมเป็นคนไม่ดี

ไม่ว่าสุขุมจะเคยทำเรื่องอะไร ไม่ว่าสุขุมจะกลายเป็นคนอย่างไร ในใจของเธอ เขาก็ยังเป็นคุณพ่อที่รักและเอ็นดูเธอมาตั้งแต่เด็ก

คุณพ่อที่ให้เธอขี่หลังแล้ววิ่งเล่นในสวน และพาเธอไปหาหมอต่าง ๆ ในค่ำคืนที่เธอไม่สบาย

ความทรงจำเหล่านั้นมันฝังอยู่ในกระดูก จะให้มันจางหายไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เวธัสจ้องณิชาตรง ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “แล้วถ้าสุขุมไม่ใช่พ่อของคุณล่ะ?”

“……” หัวของณิชาแทบจะระเบิดแล้ว เธอยิ้มแข็งอย่างคาดไม่ถึง “ฉันรู้ว่าคุณเกลียดพ่อ แต่คุณก็ไม่ควรพูดล้อเล่นเรื่องนี้นะ ถ้านั่นไม่ใช่พ่อของฉัน แล้วใครล่ะ ที่ควรจะเป็นพ่อของฉัน?”

เวธัสหัวเราะอย่างเย็นชา และไม่ตอบเธออีก แต่กลับอุ้มเธอขึ้นอีกครั้ง แล้วโยนขึ้นรถไป

ณิชาพยายามดันประตูรถไม่ให้ปิดอย่างร้อนใจ “เวธัส พ่อรู้สึกนึกเสียใจภายหลังมากจริง ๆ นะ ตอนนี้ก็เป็นไข้สูงและนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล คุณ……”

“วางใจเถอะ ตอนนี้ผมอยากใส่ใจแค่เรื่องงานสวดศพของน้าเล็กเท่านั้น ผมไม่ทำอะไรเขาหรอก” เวธัสชำเลืองมองเธอด้วยสายตาที่มีเลศนัย แต่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง จากนั้นก็ปิดประตูรถอย่างแรง แล้วหันหลังเดินจากไป

ณิชาเห็นแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของเวธัสผ่านหน้าต่างรถยนต์ จึงรู้สึกเหมือนมีอะไรมากรีดที่หัวใจ

สุขุมไม่ใช่พ่อของเธองั้นเหรอ? ที่เวธัสพูดแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่นะ

ที่พ่อกับน้าเล็กมีปากเสียงกัน ก็เป็นเพราะเรื่องที่เคยทำผิดพลาดเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ความลับนี้อาจทำลายพวกเขาทั้งคู่……แล้วนั่นมันเป็นความลับแบบไหนกันนะ?

……

รถมาจอดตรงหน้าประตูคฤหาสน์สนธิไชย

ณิชาได้ออกไปจนถึงที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เจอสุขุมอย่างที่ตั้งใจไว้

“ณิชา?” เจนนี่วิ่งออกมาอย่างร้อนรนใจ หลังจากที่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดับลง ซึ่งมันดังมาจากที่หน้าคฤหาสน์

เมื่อกี้เธอทิ้งณิชาไว้กับเวธัสอย่างคนไร้คุณธรรมน้ำมิตร พอคิด ๆ ดูแล้ว หนีกลับมารอณิชาที่คฤหาสน์สนธิไชยดีกว่า และเป็นอย่างที่คิด นี่เวลาก็เพิ่งผ่านไปได้ไม่เท่าไรเอง เธอก็ถูกพาตัวกลับมาแล้ว

ณิชาที่กำลังรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด พอเห็นหน้าเจนนี่ปุ๊บ ก็ปล่อยโฮออกมาทันที……

เจนนี่ช่วยประคองณิชา และพากันเดินเข้าบ้าน พลางพูดเล่าเรื่องเบาะแสและการคาดเดาที่ยุ่งเหยิงไปหมดให้เจนนี่ฟัง

เจนนี่เคยอ่านบทละครที่ตัวละครมีความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงมาแล้วมากมาย แต่ก็ยังต้องตกใจอึ้งเมื่อได้ฟังเรื่องจากณิชา

“ธะ……เธอกำลังจะบอกว่าลุงสุขุมเป็นคนผลักคุณจงกล และเป็นเพราะความลับบางอย่างเมื่อ 20 ปีก่อนด้วยงั้นเหรอ?” เจนนี่พยายามจัดเรียงเรื่องราวความเป็นไปทั้งหมด “เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว เธอก็น่าจะยังยังไม่เกิดเลยนะ มันเป็นความลับอะไรกันแน่ ถึงทำให้ลุงสุขุมที่อ่อนโยนแบบนั้นมาลงมือกับคุณจงกลอย่างโหดร้ายได้?”