บทที่ 584 ใช้ตัวคุณมาชดใช้

บนโซฟาสีดำจากอิตาลี ร่างสูงของเวธัสเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน และผู้หญิงที่สวมกระโปรงยาวก็อยู่ตรงหน้าอกของเขา เธอถือผลไม้สองสามอย่างไว้ในมือ ก่อนจะค่อยๆ ถูตรงมุมปากของเขา...

เนื่องจากการดื่มไวน์เป็นจำนวนมาก ใบหน้าที่หล่อเหลาของเวธัสจึงแดงเล็กน้อย

นัยน์ตาสีดำที่แหลมคม ก็ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยชั้นสีขาว และความแหลมคมน้อยลงเล็กน้อย

บนพื้นเต็มไปด้วยเสื้อสูท

บรรยากาศภายในห้องก็ดูล่อแหลมและคลุมเครือ

ไม่มีอะไรทำให้เธอปวดใจมากไปกว่า การที่ได้เห็นความเลวทรามของเวธัสด้วยตาของเธอเอง

ความโกรธค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความเสียใจอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เธอเป็นตัวอะไร? มีสิทธิ์อะไรมาทรมานที่นี่?

Susanเห็นโทนี่และณิชาที่เข้ามาที่ประตู เธอหรี่ตาของเธอลง จากนั้นก็ลูบหน้าอกของเวธัสมากขึ้น ผิวที่ขาวนวลจงใจลูบขาของ เวธัส และพ่นหายใจออกมา “คุณเวธัส ฉันได้ยินมาว่า ภรรยาคุณคือคุณแห่งตระกูลรุ่งโรจน์ เธอดุมาก คุณต้องปกป้องฉันนะ”

ดวงตาที่เบลอของเวธัส มองไปที่ณิชาที่อยู่ตรงประตู...

แค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน แต่มันดูยาวนานเหมือนเป็นศตวรรษ

ดวงตาสีดำของเขามืดมน ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาและกอดSusanไว้ในอ้อมแขนของเขา ริมฝีปากบางของเขาคลอเคลียเธอ “แน่นอนอยู่แล้ว”

เสียงของเขาไม่ดัง แต่คำพูดนั้นชัดเจน

ณิชาเหมือนกับถูกเขาตบหน้า ถ้าเธออยู่ เธอก็คงจะอับอาย แม้ว่าความหึงหวงและความโกรธที่พุ่งขึ้นในใจของเธอทำให้เธอต้องการลากผู้หญิงคนนี้ออกไปและจัดการเผาคลับนี้!

หลังจากผ่านไปนาน ณิชาก็มองออกไปเขา และพูดกับโทนี่อย่างใจเย็นว่า “แค่เห็นว่าคุณเวธัสอยู่ดี ฉันก็รู้สึกสบายใจ ต่อไปดูแลเขาให้ดี…”

“คุณนาย มันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น คุณSusanคนนี้ คุณชายกับเธอ...” โทนี่อธิบายอย่างกระตือรือร้น

เห็นได้ชัดว่าSusanคนนี้พยายามมาตอแยเขา และจงใจจับคุณเวธัส

ทำไมคุณเวธัสถึงไปกอดเธอ?

คำอธิบายของโทนี่นั้นเปล่าประโยชน์ เขาทำได้แค่โยนความโกรธไปที่ผู้จัดการ “เกิดอะไรขึ้น! ผู้หญิงคนนี้มาตอนไหน?”

“คือ…หลังจากที่คุณเวธัสมาได้ไม่นาน คุณSusanก็มา เธอบอกว่าเธอเป็นคนรักของคุณเวธัส ผมเห็นเธอนั่งอยู่ในอ้อมแขนของคุณเวธัส คุณเวธัสไม่โกรธและไล่เธอออกไป ก็เลยปล่อยไว้ ไม่สนใจอะไร” ผู้จัดการก็ทำอะไรไม่ได้ ไปทำให้ใครไม่พอใจหรอ? ต้องคั่นกลางระหว่างตระกูลรุ่งโรจน์กับตระกูลสนธิไชย?

คนรัก……

นั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาไม่โกรธและไล่เธอออกไป?

ทุกถ้อยคำย้ำเตือนถึงการแก้แค้นของเวธัสที่มีต่อเธอ

ณิชาสูญเสียการควบคุม เธอหันศีรษะและจากไป

“คุณนาย อย่ารีบร้อนไป” Susanเหลือบมองที่เวธัสที่กำลังมึนเมา และมองณิชาอย่างยั่วยุ “คุณเวธัสดื่มมากไป เดี๋ยวฉันต้องพาเขาไปอาบน้ำและพักผ่อน ฉันกลัวว่าถ้าทำคนเดียวจะเอาไม่อยู่”

ณิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ มองที่Susanอย่างจริงจัง เธออายุยี่สิบต้นๆ เธอมีปากแดงและแต่งหน้าจัด รวมถึงมีรูปร่างที่อวบอิ่ม...

เวธัสชอบแบบนี้แล้วหรอ?

เมื่อเห็นว่าณิชาไม่พูดอะไร Susanก็ได้ใจมากขึ้น เล็บของเธอค่อยๆ วาดวงกลมบนหน้าอกของเวธัส “ช่วงนี้คุณเวธัสอยู่กับฉันทุกวัน และฉันได้ยินมาว่าตั้งแต่คุณเข้าโรงพยาบาล ก็ไม่มีคนสนใจ ห้องที่ต้องอยู่คนเดียวมันทรมานใช่ไหม?”

“ใช่สิ คุณเวธัสยังให้ Maserati กับฉันด้วย ฉันได้ยินมาว่ามันมีราคามากกว่า 10 ล้าน”

“คุณนาย สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ?”

“ใช่ ผู้ชายที่ดีอย่างคุณเวธัส คุณไม่รู้จักรักษาให้ดี ต่อไปก็อาจจะถูกไล่ออกไป พอแก่ไปก็เป็นได้แค่ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง ฉันได้ยินมาว่าคุณมีลุกชายสองคน น่าสงสารจริงๆ ถูกพ่อทอดทิ้งตั้งแต่ยังเด็ก...”

ยิ่งSusanพูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นเท่านั้น และเธอก็จงใจเอาผมของเธอเปิดออก เพื่อเผยให้เห็นต่างหูเพชรระยิบระยับที่ติ่งหูของเธอ ซึ่งเป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงด้วย ราคาประมาณเจ็ดหลัก

โทนี่ไม่สามารถฟังได้อีกต่อไป “หุบปาก!”