บทที่ 585 ได้ยินความลับของสุขุม

ในชั่วพริบตา ณิชาถูกเวธัสกดลงบนโซฟา เธอไม่สามารถขยับได้

เธอยังคงบิดร่างกายของเธอเพื่อหลบเลี่ยงท่าทางที่น่าอับอายนี้ “เวธัส ปล่อยฉัน! คุณไล่Susanไปเอง...”

“เป็นคุณ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะคุณ!” เวธัสเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้เหตุผล ไม่สนใจการดิ้นรนของเธอเลย และนิ้วยาวของเขาก็เลื่อนเข้าไปด้านในตามชายเสื้อของเธอ น้ำหนักที่มือ เดี๋ยวหนักเดี๋ยวเบา

ณิชาโค้งเอวเล็กน้อย เจ็บ...

แต่เธอกลับตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม

เขาต้องการจะทำอะไร?

ถ้าเขาใช้กำลังที่มหาศาลดันเข้ามาในเวลานี้...แล้วลูกจะเป็นยังไง?

ณิชาตกใจเมื่อเห็นความหงุดหงิด ความกลัวในดวงตาของเขา ทำให้น้ำเสียงของเธออ่อนลงทันที เธอเรียกชื่อเขาอย่างรู้สึกผิด “เวธัส มีเหตุผลหน่อย ตอนนี้เราทำไม่ได้ ลูก...หรือคุณลืมลูกของเราแล้ว? ฉันเพิ่งออกจากโรงพยาบาลและหมอบอกว่าฉันใช้แรงมากไม่ได้...”

เด็ก? เหตุผล?

เวธัสเอื้อมมือไปคว้าคอของเธอ “คุณยังมีลูกคนนี้ในสายตาด้วยเหรอ? ถ้าคุณสนใจ ทำไมคุณต้องเดิมพันชีวิตของคุณกับเขา”

“ขอโทษ ฉันไม่...”

“ผมได้ยินคำขอโทษของคุณมามากพอแล้ว!” เวธัสขัดจังหวะเธอโดยไม่ให้โอกาสเธออธิบาย “ในเมื่อคุณไม่สนใจเขาแล้ว จะเก็บไว้เพื่ออะไร? ผมจะช่วยคุณเอาเขาออกไปเอง”

เมื่อคำพูดจบลง ณิชาก็ได้ยินเพียงเสียงเสื้อผ้าของเธอที่ถูกฉีกออก และอากาศที่เย็นเฉียบกระทบข้อมือของเธอ เธอไม่อยากเชื่อเลยว่านี่เป็นการเคลื่อนไหวของเวธัส...

เขา...เขาฉีกเสื้อผ้าของเธอ เขาต้องการบังคับเธอหรอ?

ดวงตาของณิชาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ และการหายใจของเขาก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ และมันก็กระทบโดนใบหน้าของเธออย่างใกล้ชิด เขาไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน มันทำให้เธอเหมือนถูกมดกัด

ณิชากังวลและกลัว เธอพยายามปลอบอารมณ์ที่ไม่คงที่ของเขา เธอเพิ่งเปิดปาก เขาก็ปิดปากของเธออย่างอุกอาจ

ตรงช่วงท้องก็รู้สึกเจ็บปวด...

ณิชาไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้าน เธอร้องไห้สะอื้น และปฏิเสธ ข้อกล่าวหาเหล่านั้นเป็นเหมือนละอองฝน และไม่มีผลกับเขาเลย ในทางกลับกัน ยิ่งณิชาดิ้นรนต่อสู้เท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เขากระหายชัยชนะมากขึ้นเท่านั้น

สงครามระหว่างคนทั้งสอง ต่อสู้กันไปมา และณิชาคิดอะไรไม่ออก...

เธอได้ยินเสียงกรอบแกรบ และนั่นคือเสียงที่เวธัสกำลังปลดกระดุมเสื้อของเขา

เมื่อเห็นเอวที่แข็งแรงของเขา ณิชาก็กำลังจะร้องไห้ เธอส่ายหัวอย่างไม่สบายใจและอ้อนวอนขอความเมตตา “ไม่ เวธัส ท้องของฉันเจ็บ! มันเจ็บจริงๆ ...”

เธอคิดผิด เธอไม่ควรยั่วยุเขาในเวลานี้

เขาเมาและไม่มีเหตุผล

เวธัสเพิกเฉยต่อคำวิงวอนขอความเมตตาของเธอ เขาที่เย่อหยิ่งก้มลงเล็กน้อย และเขากัดคอสีขาวที่เรียบเนียนของเธอ ฟันของเขาจมลงไปในผิวหนัง และเขาก็ได้ลิ้มรสเลือด

“อา...” เนื้อระหว่างคอของณิชาดูเหมือนจะถูกเขากัด

ถ้าเธอไม่ท้อง เธอยอมเป็นกระสอบทรายให้เขา แต่ตอนนี้เธอยังมีลูก...

ใบหน้าของเขาซีดลงเรื่อยๆ เขาคุกเข่าลง ณิชารู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไร และด้วยความตื่นตระหนก เธอเอื้อมมือไปแตะที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ...

เมื่อเวธัสกำลังจะก้าวไปอีกขั้น ณิชาก็พึมพำขอโทษในใจของเธออย่างเงียบๆ จากนั้นก็ยกที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นและทุบที่หัวของเวธัส

ตึก

เกิดเสียงดังกระทบกัน ร่างกายที่สูงโปร่งของเวธัสแข็งทื่อ และมีเสียงคร่ำครวญออกมาจากปากเขา

ดวงตาที่ฟุ้งซ่านของเขาดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาในขณะนี้ เขาแตะด้านหลังศีรษะเบาๆ และปลายนิ้วของเขาถูกย้อมเป็นสีแดงสด เขาหลับตาและจ้องไปที่ณิชาที่กำลังร้องไห้ เขาตกใจ และม่อยากจะเชื่อ

ณิชาไม่กล้าที่จะอยู่ต่ออีกต่อไป เธอใช้โอกาสนี้ผลักเขาออกไป กำเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของเขา และตะกายไปที่ประตูเพื่อหนี...

เลือดจากคอไหลลงมาที่คอเสื้อแล้วกระเซ็นลงกับพื้น

ณิชาเปิดประตู โทนี่กำลังเฝ้าอยู่หน้าประตู เดิมทีเขาหวังว่าทั้งสองจะคืนดีกัน เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่ใครจะคิดว่าเขาจะเห็นณิชาเดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและเลือด ตรงคอเต็มไปด้วยเลือด เขาตกใจมาก

“คุณ...คุณนาย? นี่มัน...”

ณิชาเหลือบมองโทนี่ด้วยความอับอาย “ตามหมอมาให้เขาด้วย”

หลังจากพูดจบเธอก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เขากะพริบตารัวๆ และกลั้นน้ำตาของเธอไว้ เธอสมควรได้รับมันทั้งหมดด้วยตัวเธอเอง!

แต่ใจก็ยังเจ็บปวด...