บทที่ 586 ตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ไม่รู้ว่าใครอยู่อีกด้านของโทรศัพท์ แต่ท่าทีของสุขุมนั้นน่านับถือมาก แม้จะเป็นการประจบสอพลอก็ตาม

“ท่านครับ โปรดวางใจได้เลย ตอนนี้จงกลตายแล้ว จะไม่มีใครรู้ความลับของผมในตอนนั้นอีก…”

“ณิชา? เธอเชื่อใจผมมาก! เธอเดิมพันด้วยชีวิตกับเวธัสเพื่อช่วยชีวิตผม!”

“...ผมเลี้ยงณิชามา 20 ปีแล้ว การตอบแทนแค่นี้ มันก็สมควรแล้ว! แต่สิ่งที่เกลียดที่สุดคือจงกล เธอถึงกับขอให้ผมไปบอกความจริงกับณิชา งั้นก็โทษผมไม่ได้ ผมทำได้แค่ส่งเธอจากไปก็เท่านั้น !”

“ตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ผมสามารถเอาชีวิตรอดจากคนอย่างเวธัสได้ ผมเชื่อว่าสิ่งนี้ได้พิสูจน์คุณค่าของผมแล้ว หากคุณมีแผนอะไร บอกผมได้เลย...”

ณิชาจับลูกบิดประตูด้วยมือข้างหนึ่ง ระหว่างรอยแตกของประตู คำพูดที่เย็นชาเหล่านั้นก็แทรกเข้าไปในหูของเธอราวกับเสียงเวทมนตร์

เลือดทั้งตัวพุ่งตรงไปที่หัวของเธอ...

มันเหมือนกับระเบิด ที่ระเบิดในร่างกาย

ณิชาสะอื้น เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอผลักเปิดประตูเข้าไปด้วยฝ่ามือเดียว

ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ

“พ่อคุยโทรศัพท์กับใคร สิ่งที่พ่อพูดมันคือเรื่องจริงหรือเปล่า”

สุขุมไม่คิดว่า ณิชาจะบุกเข้ามา และใบหน้าของเขาก็ดูน่าแย่ในทันที

คนในสายดูเหมือนจะถามอะไรบางอย่างอีกครั้ง สุขุมปิดโทรศัพท์ทันทีและพูดอย่างระมัดระวัง “ไม่มีอะไร แค่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ผมจะจัดการเอง...ใช่ ผมยังคงรอให้ท่านกลับมาที่เมืองพร และเอาของของท่านกลับคืนมา...”

หลังจากพูดได้ไม่กี่คำ สุขุมก็วางสายและจ้องไปที่ณิชาอย่างเคร่งขรึม

“เมื่อกี้หนู... ได้ยินอะไรบ้าง?”

“สิ่งที่หนูควรจะได้ยิน สิ่งที่หนูไม่ควรได้ยิน หนูได้ยินทั้งหมดแล้ว!” ณิชารู้สึกตลกและน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง “ที่แท้พ่อก็จงใจฆ่าน้าเล็กจริงๆ แล้วหลอกใช้เพื่อหนีจากความผิด? พ่อยังเป็นพ่อในความทรงจำของหนูหรือเปล่า?”

สุขุมเดินไปที่ประตูและปิดประตูอย่างช้าๆ

ณิชาคิดว่าเขาจะเสแสร้งต่อไป แต่คราวนี้เขาฉีกหน้าตัวเองทันที

“พ่อ? เธอคิดว่าฉันอยากเป็นพ่อเธอหรอ? เธอไม่ใช่ลูกสาวของฉัน! ฉันเลี้ยงเธอมาหลายปี แค่ปกป้องฉันครั้งหนึ่ง แล้วมันจะทำไม?”

“…” ณิชาตกใจกับความไร้ยางอายของสุขุม มือข้างหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธ “แม้ว่าเราจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่เราก็อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว พ่อไม่รู้สึกอะไรกับหนูเลยเหรอ?

สุขุมหรี่ตาเผยให้เห็นด้านที่ดุร้าย เขาตะโกนด้วยความโกรธ “จะบอกเธอตามตรงแล้วกัน ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเธอคุกเข่าขอร้องให้ฉันเก็บเธอไว้ และสัญญาว่าจะอยู่กับฉัน ถ้าฉันเก็บเธอไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงฆ่าเธอไปนานแล้ว! ณิชา ไม่สิ คุณไม่สมควรใช้นามสกุลสถานนท์ด้วยซ้ำ เธอมันลูกนอกคอก จริงๆแล้วเธอควรขอบคุณสำหรับการที่เธอยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นฉันคงฆ่าเธอไปพร้อมกับคนอื่นๆ เมื่อสี่ปีก่อนแล้ว”

“พ่อ...พ่อพูดว่าอะไรนะ พ่อเลี้ยงดูหนูเพื่อแบล็กเมล์แม่? เรื่องราวความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ก็คือเรื่องปลอมด้วย” ฟ้าผ่าลงตรงหูของเธอ ดูเหมือนว่าความพากเพียรและความเชื่อทุกอย่างจะพังทลาย

ณิขาเดินโซเซและถอยหลังสองก้าว “ไม่...เป็นไปไม่ได้ พ่อกำลังโกหกหูน...”

พ่อที่เธอโหยหามาตลอดสี่ปี กลายเป็นคนชั่ว

การที่ดูแลและเลี้ยงดูเธอ ก็เพื่ออยากจะเก็บแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอไว้...

จู่ๆ ก็รู้สึกไร้สาระเกินไป มันไร้สาระเกินไป!