บทที่ 587 วิกฤต

เป็นผู้หญิงของเขา? ณิชานึกถึงที่เธอคอยพึ่งพาเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท้องไส้เธอปั่นป่วน เธออยากจะอาเจียนจริงๆ!

เมื่อเขาเข้าใกล้ ณิชาหยิบสิ่งที่อยู่ใกล้เธอ ถ้วย โคมไฟ และทุบทุกอย่างไปที่สุขุม “ไปให้พ้น อย่าเข้ามา! คุณทำให้ฉันขยะแขยงจริงๆ!”

สุขุมหันศีรษะหลบไปด้านข้าง ตะเกียงกระแทกกับพื้น ทำให้เกิดเสียงแตก

ณิชากลั้นหายใจ ก่อนจะคว้าโอกาสและวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว...

แต่ในขณะที่เธอวิ่งไปได้สองก้าว สุขุมก็คว้าผมของเธอจากด้านหลัง ดูเหมือนว่าหนังศีรษะของเธอกำลังจะฉีกออก

ณิชาขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด และเสียงของเธอก็แหบเล็กน้อยเนื่องจากความเจ็บปวด

“ฉันมาคุณ มีหลายคนที่รู้ สุขุม ถ้าฉันเป็นอะไรไป ทั้งคุณยายและเวธัสไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

สุขุมผลักณิชาไปที่ผนัง คว้าคอของเธอด้วยมือทั้งสองข้างแล้วกรีดร้อง “เมื่อเธอตาย ฉันจะฝังเธอเข้าไปในกำแพง ทุกคนจะคิดว่าเธอทะเลาะกับเวธัส เธอทนไม่ได้ ก็เลยหนีออกจากบ้าน ใครจะไปคิดว่าคุณจะตายแล้ว? ณิชา ไปอย่างสงบเถอะ เมื่อไปถึงที่นั่นอย่าลืมทักทายจงกลล่ะ...”

“อือ...” ณิชาถูกบีบคอ และปริมาณออกซิเจนในปอดไม่เพียงพอ ทำให้สมองของเธอคิดได้ยาก

ลูกตาโปนเล็กน้อย...

เธอทุบไหล่ของสุขุมอย่างสิ้นหวัง พยายามผลักเขาออกไป

แต่ก็ไร้ประโยชน์

การต่อสู้เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ...

วิธีการตายที่สุขุมพูดนั้นแวบเข้ามาในความคิดของเขา

นี่เธอจะตายอยู่ตรงนี้เหรอ?

แล้วเวธัสจะทำยังไง? เธอยังไม่ได้กล่าวขอโทษเขาและน้าเล็กเลย

“สุขุม? สุขุม!” ตอนที่ณิชาคิดว่าเธอกำลังจะถูกสุขุมรัดคอตาย เสียงของสิดาก็ดังมาจากบันไดไกลๆ พร้อมกับฝีเท้าที่เร่งรีบ

สิดาเรียกหลายครั้ง แต่ไม่มีใครตอบ เธอบ่นอย่างสงสัย “แปลก คนใช้บอกว่าเขาอยู่ชั้นบนไม่ใช่เหรอ?”

สิดาสำรวจทั่วห้องนอน และไม่มีใครอยู่ในห้อง ขณะที่เธอกำลังจะโทรหาสุขุม เธอเห็นสุขุมเดินออกจากห้องและล็อกประตูห้อง

ดวงตาของสิดาเป็นประกาย เธอวิ่งเหยาะๆ “สุขุม คุณอยู่ที่บ้านนี่เอง?”

“ผมแค่คุยโทรศัพท์กับลูกค้า เกิดอะไรขึ้น?” สุขุมยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา

สิดาไม่คิดอะไรมาก เธอลากสุขุมไปที่หน้าต่าง ชี้ไปที่กลุ่มคนที่อยู่ชั้นล่างแล้วพูดว่า “ฉันกลับมาหลังจากเล่นไพ่แล้วเจอกลุ่มนักข่าวรอบๆ บ้านของเราตรงชั้นล่าง พวกเขาบอกว่าพวกเขาต้องการสัมภาษณ์คุณ มีเพื่อนบ้านมาดูเต็มเลย คุณไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ได้ ผมจะจัดการเอง” สุขุมเหลือบมองนักข่าวที่ชั้นล่างและยิ้มให้สิดา “สองสามวันที่ผ่านมานี้ ที่ผมป่วย ลำบากคุณแย่เลย”

สิดาไม่ค่อยแสดงความเขินอายออกมา “ก็เป็นสามีภรรยากันมานานแล้ว จะพูดอะไรแบบนี้อีกทำไม”

“เมื่อคืนคุณบอกว่าเพื่อนเล่นไพ่ชวนคุณออกไปเล่นไพ่นี่ ทำไมวันนี้คุณไม่ไปเล่นล่ะ”

“แต่อาการป่วยของคุณ...”

“ไม่เป็นไร คนใช้จะดูแลผมเอง” สุขุมเกลี้ยกล่อม

สิดาไม่ได้เล่นไพ่มาหลายวันแล้ว และเพื่อนเล่นไพ่ก็ชวนเธอไปเล่น เธอก็เลยอดใจไม่ไหว อยากจะเล่น...

……

ในอีกด้านหนึ่ง ในห้องหนังสือของสุขุม มือและเท้าของณิชาถูกมัดและยัดเข้าไปในตู้

มีผ้าฝ้ายหนาๆ อยู่ในปากของเขา ซึ่งทำได้เพียงส่งเสียงคร่ำครวญ ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของสิดาได้เลย

เธอรู้ดีอยู่ในใจว่าสุขุมบ้าไปแล้ว แล้เขาไม่ใช่พ่อที่เธอรู้จักอีกต่อไป...

เธอต้องหนี!

บังเอิญว่าเธอมีมีดผลไม้เล็กๆ อยู่ในกระเป๋า เธอจึงทำได้เพียงบิดตัวในท่าที่แปลกมาก เธอเขย่ามีดผลไม้ออกจากถุง แล้วใช้เข่าหนีบผ้าฝ้ายเข้าปาก แล้วกัดมีดผลไม้ไว้ ก่อนจะตัดเชือกที่มัดมือและเท้าออก...

คลับ

โทนี่ได้รับสายหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความประหลาดใจไปเป็นความกังวล