บทที่ 604 หนึ่งศพสองชีวิต

เจนนี่ตะลึงค้าง เงยหน้าขึ้นอย่างมึนงง

ทนายความนำหนังสือสัญญาหย่าออกมาวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับยื่นปากกาเซ็นชื่อให้เจนนี่

“คุณชายใหญ่เซ็นชื่อไปแล้ว คุณเจนนี่เพียงแค่เซ็นชื่อเพิ่มตรงสองจุดนี้ก็ได้แล้วครับ” ทนายความเอ่ย

พสิษฐ์จ้องมองแก้มที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด พลางเอ่ยต่อว่า “ชาลียังบอกอีกว่า ตอนที่เธอถูกเปิดโปงเรื่องที่หลอกลวงตระกูลรุ่งโรจน์ ก็ควรจะหย่าแล้ว สำหรับเขา เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง หมากที่สูญเสียหน้าที่เดิมของมันไป ทั้งยังส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ทั้งหมด เก็บเอาไว้ก็เป็นแค่ขยะ เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาในภายหลังที่ตอนนั้นไล่ทนายไป”

เจนนี่คล้ายกับฟังไม่ออกว่าพสิษฐ์กำลังพูดอะไร ในสายตามีเพียงแค่หนังสือสัญญาหย่าฉบับนี้

ชื่อ “ชาลี” ที่อยู่บริเวณที่ลงนามท้ายกระดาษนั้นเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงและมีพลัง เป็นลายมือเขา!

เขาจะหย่ากับเธอจริงๆหรอ?

ทันใดนั้น ความสิ้นหวังอันมืดมนก็พัดผ่านมา กระเพาะของเจนนี่ที่ไม่ได้กินอาหารเข้าไปก็เริ่มปวดบิดอย่างรุนแรง

“เซ็นชื่อสิ” พสิษฐ์เอ่ย

เจนนี่ที่นัยน์ตาแดงก่ำปาหนังสือสัญญาหย่าฉบับนั้นออกไปทันที น้ำเสียงแหบแห้งราวกับถูกรมควันมา “ไม่! ฉันต้องการพบเขา!”

“ชาลีไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว!” ก้นบึ้งนัยน์ตาพสิษฐ์มีประกายดุร้ายพาดผ่าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบกะทันหัน “นอกจากนี้ คุณเจนนี่ ฉันจะขอเตือนเธอสักเล็กน้อย ถ้าหากว่าเธอยังคิดจะรักษาชีวิตของธามไทที่เป็นชายชู้ของเธอเอาไว้ ก็เซ็นชื่อลงในหนังสือสัญญาฉบับนี้แต่โดยดี ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่รับประกันว่าเธอจะเห็นศพของราชาจอเงินบางคนไปโผล่อยู่กลางป่ากลางเขาในข่าววันไหน”

ท่าทางดิ้นรนของเจนนี่ชะงักในทันที คราบน้ำตาบนใบหน้ายังไม่เลือนหาย

เธอกำมือแน่น อดกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดในกระเพาะ...

แต่ความเจ็บปวดนั้นยิ่งอดกลั้นก็ยิ่งปั่นป่วน

“คุณข่มขู่ฉัน?ธามไทไม่ใช่ชายชู้ของฉันด้วยซ้ำ! หากคุณจะฆ่าก็ไปฆ่าเลยค่ะ ตอนนี้สังคมยึดถือกฎหมายเป็นหลัก...ฆ่าคนแล้วคุณก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน!”

“เหอะ เธอมันไร้เดียงสาน่ารักจริงๆ” พสิษฐ์เก็บปากกาเซ็นชื่อขึ้นมา “ขอถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย จะเซ็นชื่อหรือไม่เซ็น”

อ้วก...

ความรู้สึกคลื่นเหียนปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เจนนี่อาเจียนสิ่งสกปรกออกมาในตอนที่สิ้นเสียงพสิษฐ์

และอ้วกรดลงแขนเสื้อสูทของพสิษฐ์เข้าพอดี

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นที่กระจายไปทั่ว ขมับของพสิษฐ์เต้นตุบๆ เขาลุกขึ้นยืนและตวาดอย่างโมโหทันที “ซวยจริงๆ! ชาลีไม่รักเธอแล้ว เธอไม่เซ็นชื่อ อย่างนั้นก็รอเป็นหม้ายไปแล้วกัน ฉันจะให้เธอกับธามไทไปเป็นผีสามีภรรยาคู่หนึ่งในปรโลก...”

สิ้นเสียง พสิษฐ์ก็ส่งสายตาให้ทนายความ

ทนายความสองคน หนึ่งซ้ายหนึ่งขวาเดินมาทางเจนนี่ กดมือขวาของเธอให้จับปากกาเซ็นชื่อ

สมองของเจนนี่ขาวโพลน

ราวกับมีใบหน้าหล่อเหลาของชาลีปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่สายตาเธอกลับเต็มไปด้วยม่านหมอกชั้นหนึ่ง

เธอมองเห็นไม่ชัดว่าใช่เขาหรือไม่...

อาการปั่นป่วนในกระเพาะอาหารยังคงดำเนินต่อไป ปวดเสียจนหน้าผากเธอมีเหงื่อเท่าเมล็ดถั่วเขียวผุดออกมา

บอดี้การ์ดจับมือเธอให้เซ็นชื่อเสร็จแล้วก็ประทับลายนิ้วมือด้วย

เจนนี่ดิ้นรนอย่างไรล้วนไร้ประโยชน์ ภาพเบื้องหน้าดำมืด ร่างของเธอล้มลงไปทันที

คนรับใช้ส่งเสียงร้องตกใจออกมา โผเข้าไปกอดเจนนี่ที่หมดสติขึ้นมา “คุณผู้หญิง? คุณผู้หญิงคะ!”

เจนนี่หลับตาอยู่ ถ้าหากไม่ใช่ว่ามีการขยับขึ้นลงจากการหายใจแผ่วเบา คนรับใช้คงจะคิดว่านี่คือศพศพหนึ่ง

พสิษฐ์มองลายเซ็นบิดๆเบี้ยวๆในหนังสือสัญญาของเจนนี่ แม้ว่าจะน่าเกลียดไปหน่อย แต่ก็พอดูได้ เขาเก็บหนังสือสัญญาให้เรียบร้อยแล้ว ก็กวาดสายตามองไปยังคนรับใช้ที่ร้องไห้กอดเจนนี่อยู่ สุดท้ายก็มองไปทางทนายความสองคนอย่างมีนัยยะ

ทนายความพยักหน้าเล็กน้อย แสดงออกว่ารู้ว่าต่อไปควรจะทำอย่างไร

...

ตอนที่เจนนี่ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังถูกบอดี้การ์ดสองคนจับให้นั่งในตำแหน่งคนขับ

ทั่วทั้งร่างเธอไร้เรี่ยวแรง...

พยายามเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ก็เห็นว่าหน้ารถคือหน้าผาแห่งหนึ่ง!