บทที่ 637 ท่านประธานาธิบดีแอบมีเมียน้อย

“ถ้าต้องให้คุณมาเสิร์ฟอาหารเองแบบนี้ ผมจะจ้างคนรับใช้ไปทำไม?”

เวธัสไม่เห็นด้วยแม้แต่นิดเดียว เขารีบเดินเข้ามาดึงณิชานั่งลงบนโซฟา “ผมบอกให้คุณอยู่พักฟื้นร่างกายให้ดี ไม่ใช่ให้คุณวิ่งไปช่วยคนใช้ไปทั่วแบบนี้”

ณิชา “…“

“คุณผู้ชายได้โปรดอย่าไล่พวกเราออกเลยนะคะ พวกเราผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ปล่อยให้คุณผู้หญิงทำอะไรแบบนี้อีกแล้วค่ะ”

“คุณผู้ชาย พวกเราต้องการงานนี้จริง ๆ ...”

“คุณผู้ชาย...”

พวกคนใช้พากันขอร้องอ้อนวอนเวธัสทีละคน ๆ เสียงสะอื้นร้องไห้อย่างรู้สึกผิดดังก้องไปทั่วห้องรับแขก

ณิชาเกิดรู้สึกละอายและรู้สึกผิดขึ้นมาจึงลากเวธัสกลับมานั่งข้าง ๆ เธอ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขานะ อีกอย่างถ้าคุณไล่พวกเขาออกตอนนี้คุณยังต้องหาคนใช้ใหม่ชุดใหม่อีก แล้วถ้าเผื่อเจอพวกเจตนาไม่ดีขึ้นมาล่ะ เอาน่า คุณอย่าโกรธเลยนะ ฉันหิวมากแล้ว ฉันอยากทาน...”

การเปลี่ยนหัวข้อแบบกะทันหันอย่างแข็งทื่อแบบนี้ทำให้ริมฝีปากบางของเวธัสเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมาอย่างไม่พอใจ “หักเงินเดือนครึ่งเดือน”

ทันทีที่เขาพูดจบ ณิชากับเหล่าคนใช้ก็หันมองหน้ากันพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ

“พวกเขายังต้องเลี้ยงดูครอบครัวอีกนะ อีกอย่างฉันก็แค่ยกอาหารแค่จานสองจานเท่านั้นมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ทำไมคุณถึงต้องเข้มงวดขนาดนี้ด้วย”

“ถ้ายังพูดอีกจะหักครึ่งปี หรือไม่ก็ไล่ออก!” ณิชายังพูดไม่ทันจบน้ำเสียงเย็นชาของเวธัสก็ดังขึ้นอีกครั้ง “คุณเลือกเองแล้วกัน”

“เวธัส!” ณิชาโกรธจนคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่นด้วยท่าทางดุดัน “นี่คุณต้องทำตัวไร้มนุษยธรรมขนาดนี้เลยเหรอ”

“คุณผู้หญิงหยุดพูดเถอะค่ะ ขอแค่ไม่ไล่พวกเราออก หักเงินเดือนครึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรค่ะ” เมื่อเหล่าคนใช้เห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยปากพูดทันที

เวธัสไม่คิดจะอาศัยอยู่ที่ประเทศ F ระยะยาว ดังนั้นเขาให้เงินเดือนคนใช้สูงมาก ถึงแม้จะถูกหักเหลือเพียงครึ่งเดือนแต่ก็ยังดีกว่าที่อื่น ๆ มาก

ในเมื่อพวกคนใช้พูดแบบนี้แล้ว ณิชาก็ไม่ได้เถียงต่อไปเพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร

เวธัสอุ้มณิชากลับไปที่โต๊ะอาหารเพื่อทานอาหาร

ขณะที่เขาอุ้มเธอนั้นก็ทำอย่างกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะบาง โดยไม่ปล่อยให้เธอแตะโดนพื้นเลยแม้แต่นิดเดียว

ณิชาซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์รอบตัวเขาจนเต็มปอด ก่อนจะรู้สึกคลายกังวลไปทันที

ขณะที่ทั้งสองกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกประตูก็กดเสียงสัญญาณเข้ามาด้านในแจ้งว่ามีแขกมาเยี่ยม หลังจากนั้นณิชาก็เห็นวีรพงษ์ในชุดเสื้อสีดำกางเกงขายาวก้าวเข้ามาจากห้องโถงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

วันนี้เขามาแบบสบาย ๆ ไม่ได้พาคนติดตามมาด้วยมากมายนัก มีแค่ผู้คุ้มกันติดตามมาสองสามคนเท่านั้น

“คุณพ่อ?” เมื่อณิชาเห็นวีรพงษ์แววตาของเธอดูแปลกใจมากไม่น้อย

ช่วงที่เธออยู่โรงพยาบาล ทั้งวีรพงษ์ทั้งภูมิภัทรต่างนอนหลับไม่สนิทเลยเพราะพวกเขาต่างเป็นกังวลเกี่ยวกับลูกสาวของเธอ

ขณะที่เธออยากจะลุกขึ้นทักทาย...

“อย่าขยับ รีบนั่งลงเลย!” วีรพงษ์รีบเดินเข้าไปประคองณิชากลับเข้าที่นั่งของเธอ

แม้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่เก้าอี้ที่ณิชานั่งกลับถูกคลุมด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม เครื่องปรับอากาศส่วนกลางของบ้านก็ถูกปรับมาอยู่ในอุณหภูมิปานกลาง แต่เมื่อสายตาของเขากวาดมองอาหารเช้าบนโต๊ะก็ถึงกับขมวดคิ้วขึ้นทันที

โจ๊กเนื้อใส่ไข่เยี่ยวม้า เกี๊ยวกุ้ง มะเขือเทศผัดไข่ เสี่ยวหลงเปา...

“ลูกสาวฉันเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล แต่นายให้เธอกินของพวกนี้เหรอ?” เขาจ้องเวธัสอย่างไม่พอใจ

เวธัสไม่พูดอะไร เพียงแต่ลุกขึ้นดึงเก้าอี้ถอยไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณให้วีรพงษ์นั่งลง

วีรพงษ์เดินวนอ้อมรอบโต๊ะและนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ณิชา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคือง ๆ ว่า “แค่เรื่องที่นายพาณิชากลับมาอยู่บ้านโดยที่ไม่ปรึกษาพวกเราสักคำมันก็แย่พอแล้ว แล้วนี่ดูอาหารเช้าพวกนี้สิ? การพักฟื้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงหลังคลอด ถ้านายดูแลผู้หญิงตั้งครรภ์ไม่เป็นก็ส่งไปที่ทำเนียบประธานาธิบดี ฉันจะดูแลเธอเอง!”

สถานการณ์พลิกผัน คนที่กำลังถูกดุกลับกลายเป็นเวธัส

ณิชาดึงชายเสื้อของวีรพงษ์ “พ่อคะ อาหารเช้าหนูเป็นคนเลือก...”

“ลูกสาวพ่อ เรื่องนี้จะตำหนิหนูได้ยังไงล่ะ? นี่เป็นเพราะเขาใส่ใจไม่มากพอ แม่ครัวที่จ้างมาทำอาหารไม่หลากหลาย ลูกกลับทำเนียบประธานาธิบดีกับพ่อ รับรองว่าจะได้ทานอาหารอันโอชะไม่ซ้ำกันทุกวันแน่นอน”

ณิชา “…”