บทที่ 642 ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว

“แต่ว่าอะไร?” ณิชาเร่งเร้าอย่างทนรอไม่ไหว

“มีทหารรับจ้างมากกว่ายี่สิบคนจนถึงตอนนี้แล้วยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย! มีความเป็นไปได้มากว่าพวกเขาจะถูกปิดปากไปแล้ว! และที่น่ากลัวที่สุดคือไม่มีข่าวคราวเล็ดลอดเลยแม้แต่นิดเดียว จนถึงตอนนี้ท่านนั้นยังไม่รู้เลยว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร...”

สาธิตพูดออกมาภายในรวดเดียว ไหล่ของเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดอยู่หลายครั้ง

เมื่อณิชาได้ยินดังนั้นเธอก็อดอ้าปากค้างไม่ได้

ทหารรับจ้างกว่ายี่สิบคนถูกปิดปากภายในชั่วข้ามคืน?

แต่นี่ต้องไม่ใช่ฝีมือเวธัส แล้วก็ไม่ใช่ภูมิภัทรแน่นอน ส่วนวีรพงษ์ก็ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่...

ดังนั้นที่พวกเวธัสตามหาเบาะแสของลูกสาวในประเทศ F มาตั้งนานแต่กลับไม่ได้อะไร เป็นเพราะลูกสาวของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่! ในประเทศ F คงไม่มีใครกล้าหาเรื่องท่านประธานาธิบดีและผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีที่แข็งแกร่งพร้อมกันแน่นอน

...

ทำเนียบประธานาธิบดี

กานต์รวีอาการป่วยกำเริบแต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมฉีดยาระงับประสาท

ยิ่งเวลานานเข้า รูม่านตาของเธอก็เริ่มหดตัว สติก็เริ่มจะเลือนราง เธอปัดเข็มฉีดยาระงับประสาทในมือของวีรพงษ์ออก ก่อนจะคว้าแขนของวีรพงษ์ไว้แน่นจนเล็บของเธอเจาะลึกเข้าไปในผิวหนังของเขา

เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากผิวหยดลงบนพื้น แต่วีรพงษ์กลับเหมือนไม่รู้สึกอะไรและยังคงกอดกานต์รวีเอาไว้แน่น

“ณิชาใช่หนิงหนิงหรือเปล่า คุณพูดสิ...” ดวงตาของเธอหรี่ลงจนเหลือช่องว่างเพียงเล็กน้อย แต่เธอกลับยังคงย้ำประโยคนั้นอยู่ซ้ำ ๆ อย่างดื้อรั้น

น้ำตาสองสามหยดไหลรินออกจากดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดสดกำลังไหลออกมา

ยิ่งวีรพงษ์เงียบ กานต์รวีก็ยิ่งไม่สบายใจ

สุดท้ายเพื่อที่จะระงับอารมณ์ของเธอ วีรพงษ์จึงไม่สามารถปิดบังเรื่องนี้จากเธออีก

“ใช่ สิ่งที่ฉันพูดในโทรทัศน์เป็นความจริง เธอเป็นลูกสาวของเรา”

“หนิงหนิง หนิงหนิงของแม่ พงษ์ ฉันเจอหนิงหนิงของเราแล้ว...” กานต์รวีทั้งดีใจและประหลาดใจมาก ภาพลวงตาทับซ้อนกันอยู่ในดวงตาของเธอ

เด็กหญิงที่เพิ่งจะคลอด หนิงหนิงที่ยังอยู่ในครรภ์ และณิชาที่เติบโตขึ้นในอีกยี่สิบปีต่อมา ใบหน้าเรียวสวยน่าหลงใหล

วันนั้นตอนที่ภูมิภัทรพาเธอมาที่นี่ เธอยังแอบคิดว่าภูมิภัทรจะต้องคิดถึงหนิงหนิงมากแน่ ๆ ถึงได้หาผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอแบบนี้!

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะคือหนิงหนิง...

ไม่ได้ เธอจะต้องไปพบหนิงหนิง! จากกันมาตั้งยี่สิบกว่าปี เธอจะยังจำแม่คนนี้ได้อยู่ไหม

กานต์รวีเดินโซเซดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของวีรพงษ์ หวังอยากจะออกไปข้างนอก

แต่สภาพร่างกายของเธอตอนนี้ไม่สามารถทนต่อความตื่นเต้นมากจนเกินไปได้ ความทรงจำอันน่าสยดสยองพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอเริ่มตัวกระตุก เวียนหัวและอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

เธออาเจียนใส่วีรพงษ์จนเนื้อตัวสกปรกไปหมด และกำชายเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่

วีรพงษ์อุ้มกานต์รวีกลับไปที่ห้องได้ทันเวลา

เมื่อครู่นี้เข็มฉีดยาถูกกานต์รวีปัดหล่นพื้นไปแล้ว วีรพงษ์รีบบอกคุณหมออย่างใจเย็นว่า “ฉีดยาระงับประสาทให้คุณผู้หญิง!”

คุณหมดรีบหยิบยาระงับประสาทหลอดใหม่ออกมาจากกล่องเครื่องมือแพทย์อย่างชำนาญแล้วฉีดไปที่แขนของกานต์รวี อาการกระสับกระส่ายของกานต์รวีสงบลงแล้ว และก่อนที่เธอจะหมดสติไป ปากของเธอยังคงร้องเรียก “หนิงหนิง” อยู่ตลอดเวลา

แต่ก่อนจะสูญเสียสติไป ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านอีกครั้งประกอบกับท่าทางตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด

ใบหน้าขมวดเข้าหากันเป็นปมราวกับกำลังฝันร้าย และกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งน่าสะพรึงกลัวอยู่

คุณหมอไรวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฉีดยาระงับประสาทที่มีฤทธิ์รุนแรงกว่าเดิมให้กานต์รวีอีกครั้ง ถึงกระนั้นร่างกายของกานต์วรีก็ยังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและนอนหลับอย่างกระสับกระส่าย

“คนดี ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ” วีรพงษ์จับมือกานต์รวีอย่างอ่อนโยน พลางพูดปลอบโยนเธออย่างแผ่วเบา

เกรงว่าจะเสียงหนักเกินไปจะทำให้เธอตกใจกลัวอีก

เสียงเบาเกินไปก็กลัวว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงของเขาท่ามกลางฝันร้ายพวกนั้น

ภายในชั่วพริบตาความสุขที่ได้เจอลูกสาวถูกชะล้างออกไปในทันที

“ท่านประธานาธิบดี แขนของท่านบาดเจ็บ” คุณหมอไรวินมองแขนของวีรพงษ์ที่มีเลือดไหลซึมออกมาและร้องอุทานอย่างตกใจ