บทที่ 641 เงินรางวัลสิบล้าน

คฤหาสน์ธรรมสุขวริษฐ์

เพียงแค่สามารถให้เบาะแสที่ถูกต้องเกี่ยวกับลูกสาวของณิชาได้ก็จะได้รับเงินรางวัลหลายสิบล้านเหรียญ

หมายเลขโทรศัพท์ที่ณิชาทิ้งเอาไว้ให้ถูกโทรเข้าจนสายแทบระเบิด แถมในกล่องจดหมายสาธารณะก็ยังเต็มไปด้วยข้อความประเภทต่าง ๆ มากมาย

ถึงแม้ว่าณิชาจะเหนื่อยล้า แต่เธอกลับไม่ง่วง ในเวลาเพียงหนึ่งถึงสองชั่วโมงก็มีข้อความนับพันส่งเข้ามา และเธอก็ใช้ในช่วงที่พักผ่อนคัดกรองข้อความของพวกเขาทีละคน

อย่างแรกเธอจงใจไม่บอกว่าลูกเป็นลูกชายหรือว่าลูกสาว จากข้อมูลนี้เธอก็สามารถคัดบุคคลบางกลุ่มออกไปได้แล้ว นอกจากนี้พวกข้อความที่มีอุปสรรคทางภาษาก็ถูกคัดกรองออกไปก่อนเช่นกัน เธอมุ่งความสนใจไปที่เมืองพรกับประเทศ F ซึ่งหนึ่งในนั้นมีข้อความหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอ

“ผมรู้ว่ามีคนพยายามลักพาตัวคุณกับลูกสาวของคุณ”

ณิชารีบกดเข้าไปในลิงก์อีเมลนั้นทันที โดยด้านในอีเมลไม่มีข้อความอื่น ๆ อีก เธอจึงตอบกลับไปว่า “คุณเป็นใคร?”

“คุณให้เงินรางวัลสิบล้านจริงหรือเปล่า?” อีกฝ่ายถามกลับอย่างระมัดระวัง

ดูเหมือนว่าจะมาเพราะเงินสินะ!

ในเมื่อมีจุดประสงค์ งั้นที่เหลือก็ง่ายนิดเดียว

“จริง ตราบใดที่คุณสามารถตามหาลูกสาวของฉันกลับมาได้ ฉันสามารถให้หนึ่งร้อยล้านก็ได้”

อีกฝ่ายเงียบไปทันที หลังจากผ่านไปนานก็ไม่มีการตอบกลับใด ๆ

ณิชารอจนอดทนรอไม่ไหว รีบส่งลิงก์อีเมลไปให้เอกเพื่อให้เขาติดตามไอพีนี้

ในขณะที่ณิชาคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบกลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนในกล่องจดหมายดังขึ้นอีกครั้ง

“ผมไม่รู้ว่าลูกสาวของคุณอยู่ไหน แต่ผมรู้ข้อมูลอื่นซึ่งอาจช่วยให้คุณตามหาลูกสาวของคุณได้ แบบนี้คุณจะยังให้เงินกับผมไหม?”

ครั้งนี้ณิชาไม่ได้ตอบกลับอีกฝ่ายไปทันที แต่เร่งเร้าทางเอกแทน “หาที่อยู่ไอพีเจอหรือยัง?”

“กำลัง ขอเวลาอีกยี่สิบวินาที” มือทั้งสองข้างของเอกรัวลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ภายในห้องนอนที่เงียบสงัดได้ยินแต่เสียงคีย์บอร์ดของเขาดังไม่หยุด

เอกไม่ใช่แฮกเกอร์มืออาชีพ แต่เขาสามารถติดตามหาที่อยู่ไอพีของบุคคลได้

แล้วก็เป็นไปตามคาด ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบวินาทีเขาก็สืบค้นเจอสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งสถานที่นี้มันทำให้เขาประหลาดใจมาก

“เป็นอะไรไป?” ณิชามองท่าทางตกใจของเอกก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

เอกหันหน้าจอโน๊ตบุ๊คมาหาเธอ บนหน้าจอมีจุดสามเหลี่ยมสีแดงเล็ก ๆ กำลังกะพริบ ซึ่งมันคือตำแหน่งของบุคคลลึกลับที่ส่งข้อมูลมาให้เธอในตอนนี้

ตำแหน่งของคนคนนั้นอยู่ในคฤหาสน์ธรรมสุขวริษฐ์!

เธอรีบตอบกลับไปทันทีว่า “หนึ่งล้านเหรียญ ออกมาพบปะเจรจากัน ถ้าหากข้อมูลนี้มีประโยชน์ฉันจะให้เงินอีกเก้าล้านกับคุณในการจ่ายเงินงวดสุดท้าย”

“ตกลง” อีกฝ่ายตอบกลับในทันที แถมยังระบุสถานที่นัดพบให้อย่างชัดเจน ซึ่งมันอยู่ในสวนดอกไม้หลังห้องโถงบรรพบุรุษของคฤหาสน์ธรรมสุขวริษฐ์

เอกสแกนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปซุ่มอยู่บริเวณใกล้ ๆ ”

“อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่นเลย” ณิชารีบบอก “ฉันจะลองไปเจรจากับเขาดู ดูว่าเขารู้มากน้อยแค่ไหน”

เอกเป็นห่วงความปลอดภัยของณิชา

“ใจเย็น ๆ ก่อน อีกฝ่ายต้องการเงินไม่ได้ต้องการชีวิต ฉันจะทำให้เบาะแสนี้ตกใจหนีเตลิดเปิดเปิงไปเด็ดขาด” ณิชาตัดสินใจเด็ดขาดก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อโค้ตสีอ่อนเรียบง่ายไม่สะดุดตาตัวหนึ่งขึ้นมาสวม แล้วตรงไปยังสถานที่นัดพบทันที

ภายในสวนดอกไม้มีทะเลสาบเทียมที่รายล้อมไปด้วยต้นหลิว

ลมพัดโชยกระทบกิ่งต้นหลิวพลิ้วไหว

ณิชาห่อหุ้มตัวเองอย่างแน่นหนา นั่งรออยู่บนม้านั่งไม้แพร์อย่างเงียบ ๆ

เนื่องจากสภาพทางร่างกาย ทำให้ทุกครั้งที่มีลมพัดเข้าผ่านชายเสื้อทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนมีดกรีด เธอไม่ได้พูดอะไร สายตาคมกริบเหลือบมองผ่านแขกและสาวใช้ทุกคนที่ผ่านมาเพราะเกรงว่ากลัวจะตกเป็นที่สงสัย

ทันใดนั้นก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ