บทที่ 640 พี่น้องพบกัน

หลังจากจบงานเลี้ยง ณิชาได้ให้สัมภาษณ์เป็นการส่วนตัวกับสื่อหลายสำนัก เธอเล่าเรื่องที่ลูกโดนลักพาตัวไปทั้งน้ำตา ด้วยความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก ในขณะเดียวกันสำคัญผู้ที่พอจะรู้เรื่องราวและสามารถให้ข้อมูลได้ เธอยินดีจ่ายให้ล้านดอลลาร์

ทุ่มเงินล้านดอลลาร์เพื่อตามหาลูกเป็นหัวข้อที่ถูกพูดถึงอย่างไม่มีสิ้นสุด...

พวกชาวเน็ตที่ทีแรกเอาแต่วิพากษ์วิจารณ์และโจมตีวีรพงษ์ ตอนนี้ก็เริ่มจะเห็นอกเห็นใจครอบครัวที่น่าสงสารของประธานาธิบดี

ถึงขนาดที่มีคนเอาเรื่องราวของวีรพงษ์ไปแต่งเป็นเพราะจนได้รับความนิยมบนโลกอินเทอร์เน็ต

แน่นอนว่าตอนนี้วีรพงษ์ไม่รู้เลยว่าพวกชาวเน็ตกำลังทำอะไรกันอยู่ในขณะนี้ แต่เขากำลังยุ่งกับการมองหาเปรมาท่ามกลางฝูงชน

วีรพงษ์บอกกับณิชาว่าเธอยังมีพี่สาวอีกหนึ่งคน

แต่พี่สาวเป็นคนที่ดื้อรั้นและแข็งแกร่งและเธออยู่แต่ในกองทัพมาตลอด แม้แต่เขาเองก็น้อยครั้งที่จะได้เจอหน้า

“พี่คะ ยังตามหาพี่สาวไม่เจออีกเหรอคะ?” ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามอย่างกังวล “เธอไม่ค่อยอยากจะเจอหนูหรือเปล่า?”

ถ้าไม่ใช่เพราะการหายตัวไปของลูกสาวที่ทำให้เธอจำเป็นต้องใช้อิทธิพลจากสื่อมวลชน เธอคงไม่มีทางเปิดเผยความสัมพันธ์กับวีรพงษ์แน่นอน

วีรพงษ์ตบไหล่ของณิชาเบา ๆ “ไม่หรอก เธอเป็นคนปากแข็งแต่ใจอ่อน เดี๋ยวพ่อให้คนไปตามหาอีกที”

“ค่ะ”

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป โดยมีแสงสปอตไลท์วนเวียนรายล้อมอยู่รอบกายของณิชากับวีรพงษ์ตลอดเวลา

แต่เนื่องจากตอนนี้ณิชากำลังอยู่ระหว่างพักฟื้นหลังคลอด ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวทำให้เพียงไม่นานร่างกายของเธอก็ทนไม่ไหว

เวธัสเรียกสาวใช้ให้ช่วยพาเธอขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน แล้วสาวใช้ก็พาเธอขึ้นไปที่ห้องพักห้องที่เดิมทีควรจะเป็นของเธอห้องนั้น

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปพวกเขากลับต้องตกตะลึงอยู่กับที่

เพราะบนเตียงมีคุณหนูอีกคนกำลังนอนอยู่

เปรมา!

เมื่อเปรมาได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านนอกประตูเธอจึงพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เหลือบตาคมกริบมองตรงไปทางสาวใช้

สาวใช้ตกใจทีแรกคิดว่าวันนี้เปรมาไม่ได้อยู่ที่บ้าน ถึงได้พาณิชาขึ้นมาพักที่นี่สักพัก เพราะแขกในวันนี้ค่อนข้างเยอะมาก เกรงว่าไปห้องอื่นแล้วจะไม่ปลอดภัย คิดไม่ถึงว่าเปรมาที่ถูกวีรพงษ์ตามหาตัวให้ทั่วจะอยู่ในห้องนอนของตัวเองแบบนี้?

“ขอโทษค่ะคุณเปรน์ พวกเรามาผิดห้อง...” สาวใช้ได้แต่ขอโทษอย่างเก้ ๆ กัง ๆ และกำลังจะพาณิชาเดินออกไป

คุณเปรน์? คนคงจะเป็นพี่สาวที่คุณพ่อพูดถึงสินะ

ขณะที่ณิชากำลังจะหันหลังกลับเธอก็เหลือบมองเปรมาเล็กน้อย ซึ่งเธอดูเหมือนจะแข็งแกร่งและองอาจมากกว่าที่เอคิดเอาไว้มาก

เนื่องจากอยู่ในกองทัพตลอดทั้งปีทำให้สีผิวของเธอเข้มขึ้นมาเล็กน้อย แต่เป็นสีแทนที่ดูสุขภาพดี

“หยุดก่อน” ก่อนที่สาวใช้กับณิชาจะเดินออกไป เสียงดุดันของเปรมาก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “ห้องของฉันกลายเป็นพื้นที่สาธารณะไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ใครนึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป?”

สาวใช้แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว “…”

ณิชาสัมผัสถึงสายตาของเปรมาที่กำลังมองเธออย่างพิจารณาได้ ก่อนจะแตะหลังมือของสาวใช้เบา ๆ “เธอออกไปก่อนเถอะ”

“แต่...” สาวใช้ดูลังเลเล็กน้อย เพราะกลัวว่าสองพี่น้องคนละแม่จะเกิดทะเลาะเบาะแว้งกันขึ้นมา

คุณเปรน์อยู่ในกองทัพมานาน ความสามารถในการต่อสู้ของเธอโดดเด่นเหนือใคร ถ้าต่อสู้กันขึ้นมาจริง ๆ คุณณิชาจะต้องเสียเปรียบแน่ ๆ !

“ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันจะเรียกเอง” ณิชาบอกให้สาวใช้ออกไปก่อนจะปิดประตู แล้วหันกลับมามองเปรมาอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินเข้าไปหา ยื่นมือออกไปหาเธอแล้วแนะนำตัวเองอย่างเคร่งขรึม “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อณิชา เป็นน้องสาวต่างแม่ของคุณ”

เปรมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เธอไม่กลัวฉัน?”

“พ่อบอกว่าคุณเป็นพวกใจอ่อน และฉันเชื่อในการมองคนของเขา” ณิชาพูดด้วยท่าทางจริงจัง

“เหอะ” เปรมาเลิกคิ้วเรียวยาวของตัวเองขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ “รู้อะไรไหม ในสายตาของฉันเธอยังมีอีกสถานะหนึ่ง ซึ่งก็คือลูกสาวของเมียน้อย!”