บทที่ 65 ชีวิตสุขสบายของเธอจบลงแล้ว

“หม่ามี๊ อย่าเชื่อข่าวในหนังสือพิมพ์เล่มนี้นะครับ มันต้องเป็นเรื่องไร้สาระแน่นอน” อรัลเห็นณิชาจ้องมองหนังสือพิมพ์ที่เขียนใส่ร้ายป้ายสีพ่อของเขา จึงรีบม้วนหนังสือพิมพ์แล้วโยนมันทิ้งลงในถังขยะ

“มีรูปออกมาแล้ว ลูกรู้ได้ไงว่าเป็นข่าวไร้สาระ”

“ก็ผมรู้นี่ครับ” อรัลนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย้ายม้านั่งเล็กๆ มานั่งตรงข้ามณิชา และพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เขาเป็นประธานบริษัทที่อายุน้อยที่สุดของสนธิไชยกรุ๊ป เป็นลูกชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูลสนธิไชย ผู้ที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา มีสาวๆ หลายคนที่อยากแต่งงานกับเขา ดังนั้นรูปนี้น่าจะเป็นฝีมืออีกฝ่ายปล่อยข่าวออกมาเพื่อจงใจสร้างข่าวอื้อฉาวขึ้นมา”

“…” ณิชามองลูกชายอย่างแปลกใจ “หายากที่ลูกจะพูดชมเชยคนอื่นแบบนี้ ดูเหมือนลูกจะชอบเขามาก?”

ปกติเขาไม่ชอบพูดถึงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเธอ แต่วันนี้เขากลับตัวแล้วเหรอ?

“เมื่อวานตอนอยู่ที่โรงพยาบาลเขาช่วยพวกเราไว้ เราควรจะรู้จักบุญคุณคนที่เคยให้ความช่วยเหลือเรานะครับ”

เด็กน้อยพยายามหาเหตุผลที่ฟังดูดี ดวงตากลมโตคู่หนึ่งกะพริบปริบๆ ด้วยความออดอ้อนและประจบประแจง

ณิชายกยิ้ม

……

ฐานภพนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว และได้ยินเรื่องที่บริษัทอยู่ในภาวะวิกฤตอยู่ตลอด

หลังจากกลับมาถึงบ้านพัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เขากดรับสายอย่างหมดความอดทน

“เกิดอะไรขึ้นที่บริษัทอีก?”

“คุณฐานภพครับ เมื่อวานนี้เป็นเวลาที่พวกเรากับสำนักงานใหญ่ต่อสัญญาโครงการ แต่ผมไม่ได้รับการแจ้งล่วงหน้าใด ๆ อีกฝ่ายกลับมอบให้กับบริษัทญาติห่างๆ ของตระกูลสนธิไชยคุณ คุณรู้เรื่องนี้ไหม”

เสียงที่กังวลดังขึ้นมา ชายวัยกลางคนเดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจ

บรรดาพนักงานกำลังรอคำสั่งซื้อจากสำนักงานใหญ่เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ

ฐานภพได้ยินข่าวร้ายมามากพอแล้ว และคิดว่าเวธัสควรจะหยุดมือได้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่านอกจากความเสียหายในด้านโครงการลงทุนแล้ว แม้แต่คำสั่งซื้อของโรงงานก็ยังถูกยึดด้วย!

“คุณปลอบสภาพจิตใจของพนักงานไว้ก่อน และจัดการกับคำสั่งซื้ออื่นๆ ไว้ก่อน”