บทที่198 ผมไม่มีวันหึงคุณหรอก

ความโกรธในก้นบึ้งของหัวใจ เวธัสก็ลุกโชนขึ้นมาทันใด: “นี่คุณเป็นอะไร ยอมถอยเพื่อชนะใจ? ”

“ดูเหมือนคุณจะยังไม่สงบลงจริงๆ งั้นฉันไปก่อนละ...”

ณิชาไม่อยากอยู่ต่อและโต้เถียงกับเขาต่อไป มันเสียอารมณ์เกินไป

เวธัสเห็นว่าเธอกล้าไปจริงๆ ผ่านหน้าต่างกระจก เสียงอันเยือกเย็นของเขาก็ทะลุผ่านอากาศทันที และคำรามไปทางหลังของณิชา “ณิชา ลองไปดูสิ？”

ณิชา “……”แล้วเขาจะทำอย่างไร? ？

บรรยากาศการเผชิญหน้าระหว่างทั้งสองคนนั้นจริงจังและหนักแน่น

ก้นบุหรี่ในมือของเวธัสไหม้ไปสองในสามและก็ค่อยๆ สะบัดขี้เถ้าออก หล่นลงบนหลังฝ่ามือของเขา แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจ ได้แต่ดึงเนกไทออกด้วยความหงุดหงิด แล้วก็เปิดประตูรถลงมา พร้อมกับพูดว่า “ไม่ขึ้นรถ จะรอให้เชิญรึยังไง? ”

“……”ณิชาอยากถามจริงๆ ว่า สมองของเขาได้รับความเสียหายจากบางสิ่งหรือไม่ ทำไมถึงได้ทำตามอำเภอใจขนาดนี้！

แต่หลังจากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ณิชาไม่ต้องการทำให้เขาโกรธอีกต่อไป

ขึ้นรถอย่างเชื่อฟัง และคาดเข็มขัดนิรภัย……

ณิชาเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเมื่อมองจากมุมนี้ เธอก็เห็นภาพฉากของเธอกับธนากำลังรับประทานอาหารได้อย่างสมบูรณ์แบบ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง……เขาเห็นว่าเธอกับธนาทานอาหารเย็นกันงั้นเหรอ?

เธอเหลือบมองเขาจากหางตา ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขานั้นตึงมาก เหมือนกับว่ากำลังโกรธมากอยู่

หรือว่า……ที่เขาโกรธขนาดนี้ เพราะว่าเห็นเธอกับธนามากินข้าวกันงั้นเหรอ?

“ฉันเข้าร่วมแผนกออกแบบสถาปัตยกรรมของบริษัทคุณแล้ว” ณิชามีท่าทีตื่นเต้นมาก ปากเล็กๆ ของเธอพูดอย่างเจื้อยแจ้ว “ไม่คิดเลยว่าธนาก็อยู่ที่นั่นเหมือนกัน เขาดังมากในแผนกออกแบบ และเจ้านายของฉันก็แอบชอบเขา ที่ก่อนหน้านี้คุณจ้างให้เขามาออกแบบวิลล่าของน้องอรัล ก็เพราะว่าเห็นความสามารถของเขาใช่ไหม? ”

ทุกประโยคของเธอ ทำให้สีหน้าของเวธัสดูแย่ขึ้น

สีหน้าของเขามืดมน