บทที่ 4

ห้องปีกตะวันออกของจวนองค์ชายนั้นรกร้าง

เสี่ยวเป้ยยังไม่หายจากจับไข้ แต่พวกเขามิอาจหาซื้อสมุนไพรในเมืองได้

หลีลี่ออกไปหายาด้วยตนเองที่สำนักหมอหลวงแต่ก็ยังไม่มีข่าวคราว

เสี่ยวเป้ยเริ่มป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะอยากอาหาร เขายังเด็กนัก และถ้าเขาเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะไม่รอดฤดูหนาวนี้...

“เสี่ยวเป้ย กินสักหน่อยเถิด ข้าขอร้อง” พ่อบ้านดูเศร้าโศกและแทบจะคุกเข่าขอความเมตตา

บนเตียง เสี่ยวเป้ยที่บอบบางม้วนตัวและนอนชิดผนังอย่างหม่นหมอง

รูปร่างหน้าตาของเขาช่างงดงาม ผิวของเขายืดหยุ่นและนุ่มละมุน

โชคร้ายที่ริมฝีปากของเขามีสีแดงผิดปกติและใบหน้าของเขาซีดขาวยิ่ง

เสี่ยวเป้ย อย่าโกรธเลย หลีลี่เป็นห่วงท่าน นางจึงลงโทษแม่ของท่าน ผู้ดูแลบ้านพูดอย่างจริงจังด้วยสีหน้าวิตกกังวล

เสี่ยวเป้ยไม่ได้กินอะไรเลยเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน เขายังคงป่วย เขาจะทนได้อย่างไร?

เสี่ยวเป้ยเคาะชามโจ๊กที่เขายื่นให้ โจ๊กร้อนสาดลงบนหลังมือของเขาและทำให้มือเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที แต่เสี่ยวเป้ยไม่ร้องสักแอะ เขากัดริมฝีปากของเขาอย่างดื้อรั้นแล้วไม่พูดอะไรสักคำ

หัวใจของพ่อบ้านสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

เขาได้เฝ้าดูเด็กชายเติบโตขึ้นมา

องค์หญิงไม่เคยสนใจเด็กน้อยตั้งแต่เขาเกิด

ไม่เพียงเท่านั้น แต่องค์หญิงในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของจวนองค์ชาย ได้ให้ความสนใจทั้งหมดกับครอบครัวของนางเอง คราวนี้นางทำเกินไป ลูกชายของนางและน้องสาวคนที่สามป่วยพร้อมกัน แต่นางไม่สนใจลูกชายของนางเองทั้งยังซื้อยาทั้งหมดให้น้องสาวคนที่สามของนางแทน

แม่แบบไหนจะทำเช่นนี้!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลีลี่ใจแข็งจะให้เสี่ยวเป้ยและนางตัดความสัมพันธุ์แม่ลูกกัน

น่าเสียดายที่เสี่ยวเป้ยรักองค์หญิงเหลือเกิน

เขายอมทรมานตัวเองดีกว่าตัดแม่ลูกกับองค์หญิง

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ ประตูข้างหลังเขาก็ถูกผลักเปิดออก และร่างที่งดงามก็ปรากฏขึ้นที่ประตู

แม้นางจะแต่งหน้า แต่ก็ยังซ่อนความซีดเซียวของนางไว้ไม่ได้

ดวงตาคู่ที่มองลงมายังโลกเต็มไปด้วยความกังวล

เมื่อเสี่ยวเป้ยได้ยินเสียงนั้นขณะอยู่บนเตียง เขาก็หันกลับมามองที่ประตูทันทีด้วยความหวัง ในอดีต เขามักจะมองออกไปด้วยความผิดหวัง แต่คราวนี้ เขาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ!

เป็นท่านแม่!