บทที่ 5

อีกทั้ง ท่านแม่ยังสนทนากับเขา

แต่ก่อนท่านแม่ไม่เคยพูดกับเขา ทุกครั้งที่นางเห็นเขา นางจะไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆ ดังนั้นทุกครั้งที่เขาต้องการพบมารดาของเขา เขาจะซ่อนตัวในที่ที่นางมองไม่เห็นและเฝ้าสังเกตนางอย่างลับๆ

วันที่เขารอคอยมากที่สุดในทุกๆ ปีคือวันเกิดของเขา

เหตุด้วยที่เฉพาะวันนี้ท่านแม่จะร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นกับเขา

แม้ว่านางจะไม่เคยพูดอะไรกับเขา แต่เขาพอใจมากที่ได้อยู่ใกล้ท่านแม่และได้ร่วมโต๊ะอาหารกับนาง

เสี่ยวเป้ยมองไปที่ซู่จื่อเป็นเวลานานแล้วกระซิบว่า "ลูกดื้อซน เป็นเหตุให้ท่านแม่ถูกลงโทษ ลูกไม่ต้องการให้ท่านแม่รับโทษเพียงลำพัง ลูกจึงจะรับโทษพร้อมกับท่านแม่ด้วย"

เด็กอายุห้าขวบปีกลับพูดได้สมเหตุสมผลและเอาใจใส่ผู้อื่นได้เพียงนี้เชียวหรือ?

เขารักนางมากเพียงใด? เขาจึงจะรับโทษร่วมกับนางด้วยร่างกายที่เจ็บป่วยแล้วยังจะร่วมทรมานไปกับนาง?

ซู่จื่อมองไปที่เสี่ยวเป้ยด้วยดวงตาชุ่มน้ำตาของนาง ความเจ็บปวดที่พลุ่งพล่านในหัวใจของนางดูเหมือนจะฉีกหัวใจของนางเปิดออก ทำให้นางหายใจไม่ออก

นางก็ยกมือขึ้นและกอดเสี่ยวเป้ยไว้ในอ้อมแขนของนางแน่น แรงนั้นหนักหน่วงเสียจนราวกับจะแทรกเข้าไปในกระดูกและโลหิตของเขา

“เสี่ยวเป้ย…” นางพึมพำเบา ๆ เรียกชื่อเขาด้วยความเสียใจไม่สิ้นสุดและราวกับเขาเป็นสมบัติที่สูญหาย

ในชีวิตที่แล้วของนาง แม้เสี่ยวเป้ยจะตายตกต่อหน้านาง นางก็ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะกอดเขาและมอบอ้อมกอดของมารดาให้ ก่อนตายเขาต้องกอดผ้าห่มที่นางเคยมอบให้แน่นแทน

ตอนนั้นเขาจะสิ้นหวังและเจ็บปวดเพียงใด?

ในเวลานั้นเขาจะหวังให้ท่านแม่มาช่วยเขาหรือไม่? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซู่จื่อก็อยากตบหน้าตนเอง

แม้ว่าในชาติที่แล้วนางได้ทำสิ่งที่โง่เขลาเหล่านี้เพราะสูญเสียจิตวิญญาณของนางไป

แต่ไม่ว่านางจะโง่แค่ไหน นางก็ไม่สามารถปฏิบัติต่อเสี่ยวเป้ยผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ได้!

เขาผิดหรือที่ต้องการอ้อมกอดและการดูแลจากคนเป็นแม่?

แต่นางผลักไสเขาออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าและทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก

เสี่ยวเป้ยถูกซู่จื่อกอดไว้แน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและเขาก็ทำอันใดไม่ถูก “ท่านแม่กอดข้าจริงหรือ?”

อ้อมกอดที่อบอุ่นและทรงพลังนี้ใช่สัญญาณของความมั่นคงปลอดภัยที่ท่านแม่มอบให้เขาหรือไม่?

เขาชอบความรู้สึกได้รับการดูแลและเป็นที่ต้องการ

เสี่ยวเป้ยยื่นมือน้อยๆ สองข้างที่อ่อนนุ่มออกมาและกอดซู่จื่อไว้แน่น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสาว่า “ท่านแม่”

ซู่จื่อลูบศีรษะของเขาเบา ๆ น้ำตาของนางไหลลงบนไหล่ของเขา “เสี่ยวเป้ย แม่ขอโทษเจ้า แม่ไม่ดีเอง แม่ขอโทษ...”

มันเป็นความผิดของนาง นางช่างโง่เขลาที่ฆ่าคนหลายร้อยคนในจวนจิ่งและทำให้เสี่ยวเป้นต้องตายอย่างเจ็บปวดเมื่ออายุยังน้อย

โชคดีที่เหยาเป่าเปิดโอกาสให้นางได้เกิดใหม่

คราวนี้นางจะไม่ทำผิดซ้ำอีก นางไม่มีวันปล่อยคนที่หลอกนาง ทำร้ายนาง และทำให้นางตามืดบอดอยู่รอดได้อีกต่อไป!