บทที่ 6

ซู่จื่อออกจากจวนและมุ่งตรงไปยังจวนสกุลซู่

บิดาของนางเป็นอัครมหาเสนาบดีและเวลานี้ก็ทรงอำนาจอย่างยิ่ง

ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่นางถูกบังคับให้วิวาห์กับโม่จิงหาน ทุกคนต่างชื่นชมนาง ในเวลานั้นอำนาจของบิดานางมิได้ยิ่งใหญ่อันใด หลังจากที่นางและโม่จิงหานสมรสกันแล้ว เขาก็ใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ผู้มิตรกับเจ้าหน้าที่ต่างๆ แล้วขยายอิทธิพลไปเรื่อยๆ ตอนนั้นเองที่เขาค่อยๆ กลายมาเป็นคนที่เขาเป็นอยู่ในเวลานี้

ในปัจจุบันซู่เจิงถิงกุมอำนาจมานาน ตระกูลของเขาสั่งสมอิทธิพลไว้มาก

จวนจิ่งนั้นเล่า มันกลับค่อยๆ สูญความสำคัญลงเมื่อโม่จิงหานหายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน ในอดีต จวนจิ่งเคยรับรองแขกเป็นจำนวนมาก ทว่าเวลานี้กลับไร้คนเหลียวแล

นอกจากชื่อแล้ว จวนจิ่งก็แทบไม่เหลือสิ่งใด

ถึงขั้นว่าถ้าพวกเขาไปกินมื้อเย็นที่โรงเตี๊ยม ยังจะถูกพ่อค้าโต๊ะข้างเคียงหัวเราะเยาะเอาได้

ซู่จื่อออกจากรถม้าและมองขึ้นไปยังแผ่นโลหะที่ประตูจวนสกุลซู่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยแววเสียดสี หลังจากที่จวนจิ่งหมดสิ้นความสง่างาม แม้แต่ซู่อวี่ก็ยังกล้าที่จะเหยียบศีรษะของนางแล้วทำให้นางอับอายขายหน้า

แต่นั่นคือทั้งหมดของชาติที่แล้ว

ในชีวิตนี้นางคือซู่จื่อผู้มีคนสำคัญให้ปกป้องและนางจะไม่ปล่อยให้ซู่อวี่มีชีวิตที่ดีเป็นอันขาด!

ณ สวนหลังบ้านของจวนสกุลซู่

ซู่อีอีพิงหน้าต่างและวางคางไว้ที่มือข้างหนึ่ง นางดูบอบบางและและงดงามจากฉากหน้า ผิวของนางแดงปลั่งและนางมิได้ดูป่วยแม้แต่น้อย

ซู่อวี่นั่งอยู่ด้านหลังนาง ก้มศีรษะลงขณะปักผ้าเช็ดหน้า

นางงดงามด้วยริมฝีปากแดงและฟันขาว นางให้บรรยากาศอ่อนโยน

อย่างไรก็ตาม ดวงตาที่ดูชั่วร้ายของนางนั้นสะดุดตาเกินไป ทำลายความอ่อนโยนของนางจนหมด

ซู่อีอีหันศีรษะกลับมาแล้วเยาะเย้ย "ซู่จื่อช่างโง่งมนัก เชื่อสนิทว่าข้าป่วย นางไม่ใส่ใจกระทั่งลูกชายแท้ๆ ของงตนต ในความคิดของข้า ลูกนอกสมรสอายุสั้นของนางคงอยู่ได้ไม่นาน"

ซู่อวี่ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เข็มเงินของนางแทงทะลุลายปัก ขณะที่มุมปากของนางยกขึ้น “ถ้าเขาตายจริง นางคงขอบคุณข้าแทน ใครจะไปรู้ว่านางเกลียดเจ้าเด็กบ้านั่นที่สุด? ที่จริงนางต้องการให้เขาตายโดยเร็วที่สุด"

ซู่อีอีลุกขึ้นและนั่งลงข้างนาง นางใช้มือแหย่ด้ายบนโต๊ะ “ใช่แล้ว ในโลกนี้ นางนั่นแหละที่ต้องการให้เจ้าเด็กนอกกฎหมายคนนั้นตายมากที่สุด”

ปัง!

ประตูข้างหลังนางถูกเตะเปิดอย่างกะทันหัน และแรงกระแทกมหาศาลนี้ก้ทำให้แสงกระเพื่อมไหว

ซู่อวี่และซู่จื่อตกตะลึงในเวลาเดียวกัน พวกนางหันกลับมาด้วยความตกใจและเห็นร่างที่งดงามและห่างเหินยืนอยู่ที่ประตู

สตรีนางนั้นยืนย้อนแสง เรือนร่างของนางดูเปี่ยมเสน่ห์เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์

นางค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แผ่กลิ่นอายเฉียบขาด

เวลาดูเหมือนจะช้าลงในตอนนี้ แววตาของซู่อวี่สั่นเล็กน้อย นางพูดด้วยน้ำเสียงทื่อๆ ว่า “ซู่จื่อ?”

เป็นไปได้อย่างไร? สตรีโง่งมคนนั้นจะมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งได้อย่างไร?

ซู่ชิงเดินตามหลังด้วยใบหน้าที่ขมขื่น “นายหญิง แม่นางน้อยทั้งสองกำลังพักผ่อน ท่าน...”

เมื่อนางเห็นคนสองคนอยู่ในห้อง นางก็หยุดกะทันหัน

ทันใดนั้น ห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบที่แปลกประหลาด ครู่หนึ่งไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา อารมณ์ของซู่จื่อดิ่งลงเมื่อนางมองซู่อวี่ ดวงตาของนางมีแววสงบนิ่งก่อนเกิดพายุ

สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตก่อนหน้านี้ของนางปรากฏขึ้นต่อหน้า

เลือดไหลนองไปทั่วจวนจิ่ง

โม่เสี่ยวเป้ยซึ่งนอนจมกองเลือดกำลังกอดผ้าห่มของเขาไว้แน่น