บทที่ 7

ท่าทีของซู่อวี่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “พี่รอง! ท่านอย่าทำเป็นเล่น ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อีอีจะจมน้ำตาย!”

"มิได้" มุมริมฝีปากของซู่จื่อยกเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย นางเหลือบมองซู่อีอีผู้กำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ “นางรู้วิธีว่ายน้ำ”

แน่นอนว่าหลังจากดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ซูอีอีก็ลอยอยู่บนผิวน้ำแล้วค่อยๆ ว่ายเข้าใกล้ฝั่ง

อย่างไรก็ตาม ตลิ่งเปียกและลื่น ดังนั้นนางจึงไม่อาจขึ้นฝั่งได้ครู่หนึ่ง

ใบหน้าของซู่อวี่แข็งทื่อ นางเอ่ยอย่างเย็นชา “ท่านต้องการทำอะไรกันแน่?”

ซู่จื่อยิ้มหยันแล้วเหลือบมองเธอ “ไม่กี่วันก่อน เจ้าส่งคนมาบอกข้าว่านางจับไข้ ลุกไม่ขึ้น เจ้าจึงขอให้ข้ามาที่นี่ตอนดึกแล้วดูแลนางอยู่ในจวนหนึ่งวันเต็ม ต่อมาใน ด้วยชื่อของข้า ข้าซื้อยารักษาโรคหวัดตามร้านขายยาทุกแห่งในเมืองหลวง แต่พอข้ามาที่นี่วันนี้ เห็นว่าหน้านางแดงปลั่งและชีพจรของนางก็คงที่ ถ้าหากไม่ปล่อยให้นางแช่น้ำ มันจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองสมุนไพรดีๆ เหล่านั้นหรอกหรือ?”

ถ้าซู่อวี่ไม่ลวงนางมาที่นี่แล้วให้เฝ้าไข้อยู่ในจวนทั้งวัน เสี่ยวเป้ยคงยืนกรานจะรอนางที่ประตูทั้งคืนจนจับไข้

ซู่อีอีได้สมรู้ร่วมคิดและช่วยซู่อวี่จัดการนาง นางจะใจอ่อนได้อย่างไร?

แววตาของซู่อวี่สั่นสะท้านขณะที่นางหลุบตาลงเพื่อซ่อนความเย็นชาในดวงตาของนาง น้ำเสียงของนางละเอียดอ่อนขณะที่นางพูดว่า “ข้าแน่ใจว่าท่านเข้าใจผิด อีอีย่อมหายดีหลังจากดื่มยาที่ท่านส่งให้จือชวี”

“จือชวีทำงานให้เจ้า มิใช่เจ้าหรอกหรือที่สั่งให้นางส่งยามาที่นี่?”

ร่างกายของซู่อวี่แข็งทื่อ นางระงับความตื่นตระหนกในหัวใจและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านกำลังพูดถึงสิ่งใด ข้าไม่เข้าใจ”

“เจ้าไม่เข้าใจ?” ซู่จื่อเยาะเย้ยและก้าวเข้าไปใกล้นาง “ถ้าเจ้ายังไม่เข้าใจ ข้าจะตีเจ้าจนกว่าเจ้าจะเข้าใจ!”

หลังจากนั้นนางก็คว้าไม้เรียวจากมือของคนรับใช้แล้วเดินเข้ามาหาซู่อวี่

หนึ่งพันปีก่อน นางได้สังหารจักรพรรดิและขึ้นเป็นจักรพรรดิหญิงด้วยตนเอง เวลานี้ เป็นเรื่องง่ายสำหรับนางที่จะลงโทษบุตรสาวของจวนสกุลซู!

ซูอวี่ตกใจกับความเกลียดชังในดวงตาของนางและก้าวถอยหลัง “พี่รอง ท่านเข้าใจอันใดผิดไปหรือไม่?”

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดซู่จื่อผู้โง่งม ที่เคยเห็นดีเห็นงามกับนางมาก่อนถึงได้แข็งแกร่งขึ้นในทันใด

“ข้าจะไม่พูดมากความกับเจ้า” ซู่จื่อมองดูนางอย่างเย็นชา “ส่งยาไปที่จวนจิ่งทันที มิฉะนั้น วันนี้จะมิมีใครได้ปล่อยให้ซู่อีอีปีนขึ้นจากน้ำได้!”

หัวใจของซู่อวี่สั่นสะท้าน นางพูดด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านอยากให้นางตายในทะเลสาบหรือ พี่รอง การฆ่าคนถือว่าผิดกฎหมาย!”

“การที่นางสังหารเชื้อพระวงศ์ก็เพียงพอแล้วที่นางจะต้องโทษตาย!” ซู่จื่อมองดูนางโดยไม่มีท่าทีผ่อนปรน

ชีวิตคนไม่มีอะไรเลย นางเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นนางจึงไม่มีสิ่งใดต้องกังวล แต่ตอนนี้วิญญาณขอนางเพิ่งกลับสู่ตำแหน่งเดิม และร่างกายของนางก็อ่อนแอเกินไป นางไม่สามารถเอายากลับคืนมาด้วยวิธีลวกๆ ได้