บทที่ 8

หลังจากที่ซู่จื่อจากไป ซู่อวี่ก็สั่งให้คนมาช่วยซู่อีอีที่กำลังร่อแร่ในทันที

นางยืนไม่ขยับเขยื้อนและมองดูแผ่นหลังของซู่จื่อขณะที่นางจากไป แววมุ่งร้ายวาบผ่านดวงตาของนาง

"มานี่!"

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง เงาสีดำก็โผออกมาจากความมืดและยืนอยู่ข้างหลังซู่อวี่ด้วยความเคารพ

ซูอวี่มองกลับมาที่เขาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าจงให้คนไปดักทำร้ายซู่จื่อให้สลบ แล้วหาใครก็ได้มาขืนใจนาง หลังจากนั้นก็แจ้งหลีลี่ให้มาพบตัวนาง”

ครั้งนี้ นางต้องการให้นางแพศยาซู่จื่อ เสียชื่อเสียงและออกไปจากจวนจิ่ง!

องครักษ์ลับผงกศีรษะรับแล้วหันหลังเตรียมจากไป

ซู่จือรีบหยุดเขา “ช้าก่อน อย่าให้พ่อข้ารู้เรื่องนี้เล่า”

“ขอรับ คุณหนู” องครักษณ์ลับกล่าวอย่างนอบน้อม

......

หลังจากออกจากจวนสกุลซู่แล้ว ซู่จื่อมิได้ขึ้นรถม้ากลับไปที่จวนองค์ชาย นางปที่ร้านขายยาครึ่งทางและซื้อเข็มเงินชุดหนึ่งสำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุ ซู่อวี่จะส่งยาเหล่านั้นไปที่จวนองค์ชายอย่างแน่นอน และผู้คนในจวนองค์ชายก็จะจัดการให้คนต้มยาอีกด้วย นางไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น

สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้คือชดเชยให้เสี่ยวเป้ย

เมื่อพวกเขาเดินผ่านร้านที่มีผู้คนพลุกพล่าน ร้านขนมอบหอมกรุ่นก็ดึงดูดความสนใจของซู่จื่อ

เมื่อคิดว่าเสี่ยวเป้ยจะรู้สึกขมปากอย่างแน่นอนหลังจากดื่มยา นางคิดอยู่ครู่หนึ่งและเดินเข้าไปซื้อขนมถั่วแดงที่ทำสดใหม่ โดยคิดว่านางจะกลับไปและเกลี้ยกล่อมให้เสี่ยวเป้ยดื่มยาในภายหลัง

แต่ไม่นานหลังจากที่นางออกจากร้านขนม นางก็รู้ดีว่ามีใครบางคนกำลังตามนางไป

เสียงฝีเท้าของซู่จื่อหยุดชะงัก นางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วหันกลับมามอง

แน่นอนว่ามีเงากลุ่มหนึ่งแอบซ่อนอยู่

นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วแววเย็นเยียบก็วาบผ่านดวงตานาง

จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของนางเพิ่งกลับมาสู่ตำแหน่งเดิม ดังนั้นร่างกายของนางจึงอ่อนแอเกินกว่าจะรับจิตวิญญาณที่เข้มแข็งของนางได้ เมื่อครู่ที่จวนสกุลซู่ นางก็หมดแรงแล้ว ดังนั้นนางจึงพยายามทำทุกทางเพื่อไม่ให้ซู่อวี่รู้

เวลานี้มีคนมากมายอยู่อีกด้านหนึ่ง หากพวกมันต่อสู้ขึ้นมา นางย่อมมิใช่คู่ปรับของพวกมันเป็นแน่

หลังจากหรี่ตาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซู่จื่อตัดสินใจในทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่ตรอกแคบๆ ข้างถนนอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังเปลี่ยนไปในทันใดและพวกมันก็ไล่ตามมาทันที อย่างไรก็ตาม มีผู้คนมากมายบนถนน พวกมันไม่ต้องการสร้างเรื่องใหญ่ ดังนั้นพวกมันจึงต้องหลีกเลี่ยงฝูงชนอย่างระมัดระวัง เมื่อพวกมันเข้าไปในตรอก ซู่จื่อก็หายตัวไปแล้ว

ชายชุดดำมองไปที่ผู้นำอย่างฝืดเฝื่อน “เราจะทำอย่างไรดี? เราคลาดกับนางแล้ว”