บทที่ 17

สุนวลจัดแจงเก็บของและออกไปเที่ยวตอนบ่ายตั้งใจจะไปซื้อของแล้วกลับมา

เมื่อเห็นว่า Leng Chengbei เพิกเฉยต่อเธอ เธอจึงออกไปอย่างเงียบๆ

เธอมองเห็นซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ห่างจากที่นี่โดยใช้เวลาเดินเพียง 10 นาที สุนวลมักไปที่นั่นเพื่อซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน

เมื่อถึงที่หมาย สุนวล ก็เดินเข้าไป หยิบของทุกอย่างใส่รถเข็นตามรายการที่จดไว้ และคิดเงิน สุนวลเดินออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตพร้อมของในอ้อมแขนแต่ไม่รู้สึกตัว เธอออกไปซื้อของนานแค่ไหนแล้ว และเธอออกมาตอนตีสองเท่านั้น , แต่ตอนที่เราออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ตก็เลยเวลาสี่โมงเย็นไปแล้ว และวันนี้ดูมีเมฆมากเล็กน้อย อากาศจึงดูมืดมนเป็นพิเศษ

สุนวลกลัวฝนจึงรีบขนของไป

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกปิดกั้น

สุนวลเห็นคนสองสามคนกำลังลงจากรถตู้สีดำ จึงเดินเข้าไปหาเธอ นึกขึ้นได้ว่าทำไมสุนวลถึงวิ่งได้เร็วกว่ากระต่ายที่ถืออะไรบางอย่าง

ปัญหาคือมีสมาชิกในครอบครัวหลายคน สุนวลใช้เวลาไม่นานก็ไล่ตามทัน

“มันไม่ง่ายที่จะหนี เราเฝ้าดูคุณมานานแล้ว มากับเราสิ”

ฝ่ายหนึ่งพูดกับสุนวล สุนวลขมวดคิ้ว “ใครส่งเจ้ามาที่นี่”

“รู้แล้วว่าใครส่งมา ไปเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”

คนที่พูดก็เดินไปหาศุนวล ศุนวลเห็นว่าไปไม่ได้จึงโยนของในมือแล้วยกขึ้น กำลังจะเตะเป้ากางเกงของใครบางคน แต่โดนจับที่เท้าแทน เมื่อเธอดึง ซูนวลทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

"อา!"

ใบหน้าของซูนวลซีดลงเมื่อเธอล้มลง และเธอขยับสองสามครั้งก่อนที่จะกล้าขยับ

"มากับฉัน."

อีกฝ่ายรีบคว้าคอซูนวลดึงซูนวลขึ้นรถ สุนวลดิ้น “ปล่อยนะ ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...”

ทันทีที่ซูนวลร้องเรียก อีกฝ่ายก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ตั้งใจจะเป็นลมแล้วจับตัวซูนวลไป แต่ขณะที่กำลังทำอยู่ ก็มีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจับท้ายทอยรั้งไว้ แล้วพูดว่า : "ปล่อย"

ซูนวลเกือบจะร้องไห้ ใช้โอกาสนี้แยกตัวออกจากคู่ต่อสู้ และซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเล้งเฉิงเป่ย คว้าเสื้อผ้าของเล้งเฉิงเป่ย: "คุณอยู่ที่นี่!"

Leng Chengbei มองกลับไปที่ Su Nuan: "อย่าร้องไห้!"

ซูนวลเกือบจะร้องไห้ออกมา แต่ได้ยินสิ่งที่เล้งเฉิงเป่ยพูด เธอก็ฝืนกลั้นน้ำตาไว้

ทันทีที่มีคนสองสามคนเห็น Leng Chengbei พวกเขาก็ยกมือขึ้นทันที Leng Chengbei เตะคนที่เขาถืออยู่และคนที่ขึ้นมาก็ซัดกลับเป็นวงกลมและทำลายล้างพวกเขาทั้งหมด

ก่อนที่ซูนวลจะหายจากอาการตกตะลึง บางคนลงจากรถอีกคันลากคนบนพื้นออกไป

สุนวลอ้าปากรูปตัวโอเล็ก ๆ ของเธอและพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

"หัวหน้า คุณโอเคไหม" หลังจากจัดการเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวหลัวก็วิ่งไปหาเล้งเฉิงเป่ย

“พวกคุณ โบนัสครึ่งเดือนถูกหักไปแล้ว”

Leng Chengbei ไม่เคยเป็นมังสวิรัติ และไม่มีที่ว่างสำหรับทรายในสายตาของเขา และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่คนของเขาจะอวดเขา

เสี่ยวหลัวกำลังเป่าลมเย็นที่หลังของเขาและเหงื่อออกที่หน้าผาก พวกเขาแค่ล้อเล่นและไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรจริงๆ

ถ้าพวกเขาไม่เห็นหัวมา พวกเขาคงทำไปนานแล้ว

ผลลัพธ์……

คิดว่าตัวเองโชคร้าย

เมื่อโรนัลดินโญ่และคนอื่นๆ ออกไป เล้ง เฉิงเป่ยมองไปที่ซูนวล: "คุณบาดเจ็บหรือเปล่า"

"เลขที่."

ซูนวลส่ายหัว เล้ง เฉิงเป่ยถอนหายใจ ดวงตาของเขาทำอะไรไม่ถูก: "มันเป็นความผิดของฉันเอง"

หลังจากพูดจบ Leng Chengbei ก็เดินไปหยิบของที่ Su Nuan ซื้อมา

สุนวลนำถุงสะดวกซื้อมาด้วยซึ่งใช้ซื้อของโดยเฉพาะ ดังนั้นของที่สุนวลซื้อมาจึงเรียบร้อยดี

Leng Chengbei หยิบของขึ้นมา เดินไปด้านหน้าของ Su Nuan ถือ Su Nuan ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือของ และพา Su Nuan กลับมาโดยตรง