ตอนที่ 8
บทที่ 8
November 4, 2026
2 ชั่วโมงต่อมา
“ฮัลโหล”
“ไอ้พี่คิน มัวทำอะไรอยู่ รู้ไหมว่าคุณนพตามหาให้วุ่นเลย โทรไปก็ไม่รับ”
เสียงโวยวายดังขึ้นหลังจากที่ภาคินกดรับโทรศัพท์ของนริยาเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของน้องสาวตนเอง
ชายหนุ่มวางโทรศัพท์เอาไว้บนโซฟา จึงไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้า แต่สัญชาตญาณก็ปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นเมื่อมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของหญิงสาวที่เพิ่งดังอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง
“มีอะไร”
“งานมีเป็นหา สินค้าดีเลย์เข้ามาไม่ทันส่งมอบออเดอร์ เข้าบริษัทเดี๋ยวนี้เลย”
“เออๆ ปลุกน้ำก่อน”
“ปลุก?”
“ไม่ต้องคิดเยอะ ยังไม่ได้ทำ”
“ไอ้พี่บ้า ถ้าทำอะไรเพื่อนริน รินจะฟ้องแม่”
“พูดมาก จะฟ้องก็ฟ้องไปเลย แค่นี้แหละ”
หลังจากกดวางสาย โทรศัพท์เครื่องสวยก็ถูกวางไว้ที่เดิม ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยิบเอาผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบซึ่งแค่มองก็รู้ว่าเป็นผืนที่หญิงสาวที่กำลังหลับสนิทใช้ เปิดประตูห้องนอนแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป
สักพักใหญ่ ภาคินก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาใส่ชุดเดิมออกมาก่อนที่จะมาปลุกให้นริยาตื่นเพื่อให้ไปด้วยกัน
หญิงสาวตื่นอาบน้ำเปลี่ยนด้วยสีหน้ามึนงง เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะพาเธอไปด้วยทำไม แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องอยู่เหงาๆคนเดียว
“ใส่ชุดนี้”
“…..”
ดวงตากลมโตเหลือบมองบนอย่างเซ็งๆ เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมมิดชิด ชุดเดรสสีขาวตัวสวยในมือของเขาที่เขาเลือกก็ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ
“ทำไม ไม่ชอบ?”
“ออกไปก่อนค่ะ”
ภาคินเดินออกไปจากห้องนอนของหญิงสาวโดยไม่ลืมปิดประตู เขาจัดการส่งข้อความหาผู้ช่วยส่วนตัวของเขาว่ากำลังจะเข้าบริษัท
รอเพียงไม่นานนริยาก็ออกมาด้วยชุดเดรสแขนตุ๊กตา กระโปรงยาวคลุมเข่าสีขาวงาช้าง ช่วงคอกว้างเผยให้เห็นไหปลาร้าได้รูปสวย
“คอโล่ง”
“น้ำไม่ได้เอาเครื่องประดับมาจากบ้าน”
“อือ ไปเถอะ”
หลังจากขับรถฝ่าการจราจรที่ติดขัดมานานกว่า 2 ชั่วโมง ภาคินก็พานริยามาถึงที่บริษัทของครอบครัวเขา เขาไปจอดรถที่ชั้นของผู้บริหาร ก่อนจะพาหญิงสาวขึ้นไปยังห้องทำงาน
“นั่งเล่นไปก่อน ขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
เจ้าของร่างสูงสั่งเสียงทุ้มระหว่างที่กำลังเดินไปข้างๆ ชั้นวางของ ซึ่งมีช่องเป็นทางเดินอยู่ ด้านในจะมีห้องน้ำส่วนตัวของเขา กับฝั่งตรงข้ามห้องน้ำก็จะมีห้องนอนอยู่ ซึ่งเขามักจะใช้นอนเวลาขี้เกียจกลับบ้าน
ภาคินเดินเข้าไปในห้องนอน หยิบเอาชุดทำงานออกมาเปลี่ยน ก่อนจะเดินกลับออกมาที่โต๊ะทำงานในสภาพที่พร้อมทำหน้าที่
“คุณนพ” โทรศัพท์ภายในถูกกดพร้อมกับชื่อผู้ช่วยส่วนตัวที่ถูกเรียกเบาๆ และเพียงไม่กี่นาที ประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะ ตามด้วยร่างสูงของชายหนุ่มที่มองผ่านก็เห็นได้ว่ามากวัยกว่าหลายปีเดินเข้ามา
“นี่ครับ”
มือใหญ่รับแท็บเล็ตเครื่องหรูมาจากมือของผู้ช่วย เมื่อกดดูรายงานเสร็จเขาก็คืนมันให้กับนพพล ก่อนจะสั่งงานเป็นขั้นตอนอย่างละเอียด เมื่อนพพลออกจากห้องไป เขาก็เปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มลงมือทำงาน
“เออน้ำ สั่งข้าวสั่งขนมมาเลย เที่ยงคงไม่ได้ลงไป”
“ค่ะ”