ตอนที่ 4 ฉันสั่งให้ถอดเสื้อผ้า​ ทำไมไม่ทำ!

“ดิฉันดีใจนะคะที่ท่านถูกใจ หนูลลินคนนี้ทั้งหน้าตาน่ารัก นิสัยดี ไม่มีงอแงเลยล่ะค่ะ อาจจะมีตกอกตกใจบ้างตามประสาของใหม่ แต่ดิฉันรับรองว่าเธอตรงสเปคที่ท่านต้องการทุกข้อเลยนะคะ”

“ดีครับ งั้นผมให้เธอเริ่มงานวันนี้เลยก็แล้วกัน เงินส่วนที่เหลือไม่เกิน3นาทีจะไปอยู่ในบัญชีของคุณ” พูดจบเขาจึงหันมาจ้องหน้าลลินอีกครั้ง

“ลุกขึ้น” ฮาเกนสั่งทั้งๆ ที่มือยังคาอยู่ใต้กระโปรง ลลินลนลานลุกขึ้นทันทีรีบจัดเสื้อผ้า ดวงตาคู่สวยสบมองแอนนิต้าน้ำตาเริ่มคลอเบ้า

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนคว้าเอวกิ่วมากอดรั้งเอาไว้

“ไปกันได้แล้ว....”

สุดจะกลั้นน้ำตาหยดแรกไหลอาบสองแก้ม เมื่อเขาพาเธอเดินไปขึ้นรถโรลส์รอยซ์ที่จอดรออยู่ด้านหน้าคลับ หญิงสาวลอบเช็ดน้ำตาในช่วงที่ไม่มีใครเห็น

แอนนิต้ามองตามคนที่พึ่งเดินจากไปด้วยความห่วงใย มาดามเลอสรวงจึงมองมาที่เธออย่างไม่ค่อยพอใจแล้วพูดว่า

“ลลินมันไม่ได้ไปตาย เลิกมองแบบนั้นได้แล้วเสียมารยาท สงสัยฉันต้องอบรมแกเป็นการใหญ่แล้ว ทำตัวเป็นพวกสก๊อยไปได้ ไม่มืออาชีพเอาซะเลย”

“ก็อดห่วงมันไม่ได้นี่คะมาดาม ดูหน้ามันสิ”

“มันกำลังจะไปได้ดี ลูกค้าหล่ออย่างกับเทพบุตรขนาดนั้นฉันก็ไม่เคยเจอนะ แถมยังไม่เรื่องมากด้วยสงสัยเขาจะถูกใจมันมาก แกเลิกเป็นห่วงแล้วก็เตรียมตัวอิจฉามันได้แล้ว อนาคตแม่นี่คุณนายลลินเลยแหละ”

พูดจบมาดามเลอสรวงก็ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มในใจกำลังคำนวณเงินค่านายหน้าที่เธอกำลังจะได้รับ

ภายในรถโรลส์รอยซ์สุดหรูที่กำลังวิ่งไปตามท้องถนนอันคับคลั่งด้วยยานพาหนะ ส่งผลให้พนักงานขับรถใช้ความเร็วได้ไม่เกิน60กิโลเมตรต่อชั่วโมง ฮาเกนจัดร่างบางนั่งเอาไว้กลางหว่างขา สองมือกอบกุมอยู่ที่สองเต้ากลมขนาด35นิ้ว ลลินก้มหน้านิ่งพยายามเก็บความรู้สึก ทำใจยอมรับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“เธอชื่ออะไรนะ” น้ำเสียงทุ้มทรงอำนาจพ่นคำถามรดต้นคอขาว

“ฮึ่ก! ละ ลลินค่ะ”

“ลลิน! เธอเคยช่วยตัวเองไหม”

“ไม่ ไม่ทราบค่ะ”

น้ำเสียงสั่นพร่าน้ำตาทำให้เขาไม่พอใจ ทันใดเธอก็ถูกรั้งให้เอนตัวไปในอ้อมแขนแกร่งเพื่อเผชิญหน้า