ตอนที่ 7 นี่มันวันนรกแตกอะไร

“โว้ย! นี่มันวันนรกแตกอะไรเนี่ย มีแต่คนขัดความสุข ” ไข่สั่นในมือถูกปาลงบนเตียง

ลลินมองตามร่างสูงใหญ่กำยำของหมียักษ์ที่พึ่งเดินบ่นงึมงำออกไปพลางถอนหายใจ ขอบคุณที่อย่างน้อยก็ได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจอีกหน่อย

“โทรมาดึกดื่นขนาดนี่มีใครเป็นหรือเปล่าครับคุณตา” ฮาเกนยกหูโทรศัพท์ขึ้นแล้วพูดกรอกด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ฉันโทรเข้ามือถือเป็นสิบๆ รอบทำไมไม่รับสาย” หม่อมราชวงศ์อดิศรโต้ตอบเป็นน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“นี่มันเวลาส่วนตัว ผมก็ปิดเสียงสิครับ คุณตาไม่ดูนาฬิกาบ้างล่ะว่ากี่โมงแล้ว คุณตาควรจะนอนนะครับ เดี๋ยวความดันขึ้นก็เวรอีก”

“ก็แน่ล่ะ ก็ฉันมีหลานเวรหาแต่เรื่องให้อย่างแกนี่ไง แกเอาผู้หญิงเข้าบ้านทำไม ปกติก็เห็นเอาไปเก็บไว้ที่เพนท์เฮาส์ แล้วแม่นี่เป็นใครถึงได้พาเข้าบ้าน”

“เหอะ! สายรายงานเร็วจังเลยนะครับ พึ่งพาเข้ามายังไม่ทันได้เอากันเลย รู้ไปถึงไหนแล้วล่ะ ถึงบ้านคุณหญิงวรดารึยังครับ”

“แกไม่ต้องมาพูดดี แกจะมีใคร มีอีหนูเป็นสิบเป็นร้อยฉันไม่เคยว่า แต่แกควรจะให้เกียรติผู้หญิงที่แกกำลังจะเข้าพิธีหมั้นกับเขาในอีก3เดือนข้างหน้าด้วย เพนท์เฮาส์แกก็มีตั้งหลายที่ ทำไมต้องพาเข้าบ้าน! ”

“แล้วยังไงครับบ้านก็บ้านผม ผมจะเอาหมูหมากาไก่อะไรมาอยู่ก็ได้ ไม่มีใครห้ามผมได้ อีกอย่าง! แล้วทำไมต้องให้เกียรติยัยผู้หญิงสำส่อนคนนั้นด้วย ที่ผมยอมจะหมั้นด้วยก็บุญแค่ไหนแล้ว คุณหญิงวรดาต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำ ไม่ใช่มาเรื่องมากเรื่องเยอะแบบนี้ น่ารำคาญ ถ้าคุณตาจะโทรมาเพื่อพูดเรื่องแค่นี้ ก็แค่นี้นะครับ เสียเวลา!”

พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายโต้ตอบแต่อย่างใด ฮาเกนวางสายทันที เป็นอย่างที่คุณตาของเขาพูดผู้หญิงที่เขาเคยซื้อมาบำเรอทุกคนจะได้อยู่ที่เพนท์เฮาส์ใจกลางเมือง ไม่มีเคยมีใครได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้

แต่ระยะหลังคุณหญิงวรดาผู้เป็นว่าที่แม่ยาย ชอบทำตัวจุ้นจ้านยิ่งกว่าจะแต่งเข้ามาเป็นเมียเสียเอง การพาลลินเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์จึงเป็นการแสดงความกระด้างกระเดื่องให้ว่าที่แม่ยายได้ประจักษ์ ไม่มีใครบงการชีวิตผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างฮาเกนได้ถ้าเขาไม่ยินยอม และที่ยินยอมจะหมั้นและแต่งงานกับคาริสาก็เพราะเขาเห็นว่าฐานะ ชาติตระกูลของสองครอบครัวเหมาะสมกันเท่านั้น

“คุณระรื่น! แลกกับการไม่รายงานทุกเรื่องให้คุณตาทราบจะคิดเงินเท่าไหร่”

ฮาเกนเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ ทันทีที่เผชิญหน้ากับคุณระรื่นผู้เป็นแม่นมของคุณหญิงดุจมณี ซึ่งคุณหญิงดุจมณีเป็นแม่ของเขา และคุณระรื่นคนนี้เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่แบเบาะ

“เท่าไหร่ก็ไม่รับค่ะ ยิ่งเงินของคนนิสัยไม่ดี ดิฉันยิ่งไม่อยากได้ ต่อไปนี้ดิฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด จะรายงานทุกอย่างที่ไม่ดีไม่งามให้หม่อมท่านทราบ ดิฉันมีหน้าที่ดูแลคุณหนูแทนคุณหญิงแม่ที่เสียไป แต่ดิฉันบกพร่องมาก คุณหนูโตมาเลยเป็นคนนิสัยแบบนี้” คุณระรื่นเหวี่ยงกลับไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม

“นี่มันวันนรกแตกจริงๆ มีแต่คนทำให้เสียอารมณ์! ”

คุณระรื่นไม่สนใจจะรับฟัง เชิดหน้าเดินนวยนาดกลับไปที่ห้องนอนหน้าตาเฉย