บทที่ 3

รถลีมูซีนสีดำเงาวับเคลื่อนผ่านหน้าหญิงสาวสองคนไปช้าๆ อาเธอร์มองผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิทเห็นร่างบางของเอวายืนโงนเงนจนเพื่อนต้องคอยพยุง เหงื่อที่ซึมตามไรผมสะท้อนกับแสงแดดจัดจ้านของเมืองไทยทำให้เธอดูเปราะบางผิดกับมาดนางพญาบนเวทีเมื่อครู่

กระทั่ง…

แท็กซี่สีชมพูก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าสองสาว

“ไปกันเถอะ…ทนอีกหน่อยนะไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว” ชมพูพยุงเพื่อนขึ้นรถ

“ไปไหนครับ?” คนขับมองทั้งสองผ่านกระจกมองหลังและเอ่ยถาม

“ไปซอยพัฒนา 10 ค่ะ” ชมพูเอ่ยบอก เอวาทิ้งแผ่นหลังพิงเบาะรถใบหน้าสวยยู่หน้าลงด้วยความเจ็บปวดในท้องน้อย มือบางกุมท้องตัวเองไว้แน่นโดยมีเพื่อนที่คอยนั่งเป็นห่วงอยู่ข้างๆ

15 นาทีต่อมา…

รถแท็กซี่สีชมพูจอดสนิทลงที่หน้าบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็ก แม้สภาพบ้านจะดูเก่าไปตามกาลเวลาแต่ก็ถูกดูแลอย่างสะอาดสะอ้าน ชมพูอาศัยอยู่ที่นี่ตามลำพังเพราะแม่ไปมีครอบครัวใหม่อยู่ที่ต่างจังหวัดนานๆ จะมาหาเธอสักครั้ง

ชมพูรีบลงจากรถมาประคองเพื่อนรักที่แทบจะไม่มีแรงก้าวเดิน

"ค่อยๆ นะเอวา...ถึงบ้านแล้ว" ชมพูพร่ำบอก มือหนึ่งโอบเอวเพื่อน อีกมือพยายามควานหากุญแจรั้ว

เอวาหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีสดบัดนี้แห้งผาก เธอพยักหน้าเบาๆ ความเจ็บเสียดที่ท้องน้อยทวีความรุนแรงจนเธอต้องกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางออกมา ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตหน้าบ้านดูหนักอึ้งและยาวนานเหลือเกิน

“แกอาบน้ำก่อนไหม” ชมพูพาเพื่อนเดินมานั่งลงบนโซฟาเก่าๆ กลางบ้าน

“อืม อาบน้ำเปลี่ยนผ้าอนามัยหน่อยนะไม่ไหวแล้ว”

“รอแป๊บฉันไปเอาผ้าขนหนูมาให้” ชมพูรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน คว้าเอาผ้าขนหนูในตู้ออกมาให้เพื่อน

เอวาเข้าไปอาบน้ำล้างตัวอยู่ในห้องน้ำความสดชื่นกระทบกับผิวกายขาวเนียนมือบางถูสบู่ล้างตัวจนฟองฟู่ฟ่องก่อนที่เธอจะชะงักมือเมื่อใบหล่อคมของอาเธอร์เจ้าของโครงการคอนโดหรูปรากฏขึ้นในความรู้สึก

สัมผัสของน้ำเย็นฉ่ำที่ชโลมผิวกายควรจะช่วยให้เธอผ่อนคลาย แต่ในใจของเอวากลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด ภาพสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอบนเวทียังติดตาไม่หาย มันไม่ใช่สายตาที่ดูแคลน หรือหลงใหลแต่มันกลับมีความนิ่งสงบที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนน่าหงุดหงิดต่างหาก

‘คนอะไรสายตาอย่างกับเสือ น่ากลัวชะมัด’ เอวาคิดพลางล้างฟองสบู่ออกจากตัวไปด้วย

ครืด! ครืด! ครืด!

เสียงมือถือแผดเสียงร้องดังอยู่บนโซฟา ชมพูที่กำลังกรอกน้ำร้อนใส่กระเป๋าน้ำร้อนให้เพื่อนต้องเดินมาดูเพราะมันดังไม่ยอมหยุด ราวกับมีใครตายงั้นแหละ

สายเรียกเข้า…

พ่อ

“เอวา พ่อโทรมานะ”

“โอเค โอเคใกล้เสร็จแล้ว! เอวาตะโกนตอบเพื่อน เธอรีบเช็ดตัวและสวมชุดลำลองอย่างลวกๆ และพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บท้องที่ยังคงบีบตัวเป็นระยะ ก่อนจะก้าวออกมารับโทรศัพท์จากมือชมพู ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มรับสาย เสียงแหบห้าวที่คุ้นเคยก็ดังลอดออกมาจนคนข้างๆ อย่างชมพูยังสัมผัสได้ถึงรังสีที่ไม่เป็นมิตร

[พ่อ] กว่าจะรับสายได้นะ ฉันโทรจนมือหงิก!” เสียงปลายสายตวาดก้อง

[เอวา] หนูเพิ่งเสร็จงานค่ะ พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ?เธอพยายามควบคุมเสียงให้ปกติที่สุด แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจนแทบจะกลืนไปกับผนังบ้านแล้วก็ตาม

[พ่อ] มีสิ! ฉันต้องการเงินห้าหมื่นเดี๋ยวนี้เลย

[เอวา] ห้าหมื่น!!“

[พ่อ] จะตะโกนทำบ้าอะไรของแก

[เอวา] พ่อจะเอาเงินไปทำอะไรตั้งห้าหมื่นคะ?

[พ่อ] ฉันจะเอาไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน

[เอวา] พ่อจะเอาไปลงกับบ่อนการพนันอีกแล้วใช่ไหมคะอาทิตย์ก่อนหนูก็เพิ่งโอนให้ไปสองหมื่น พ่อเห็นหนูเป็นธนาคารเคลื่อนที่หรือไงคะ?

น้ำเสียงของเอวาสั่นเครือ ความเจ็บปวดในท้องน้อยที่บีบรัดอยู่เริ่มลามไปถึงอกข้างซ้าย เธอพยุงตัวพิงขอบประตูไว้อย่างอ่อนแรง ขณะที่ชมพูได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจแทนเพื่อน

[พ่อ] จะโอนหรือไม่โอนถ้าแกไม่โอนแกมีปัญหากับฉันแน่!!

ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะกดวางสายไป

ตื้ด... ตื้ด... ตื้ด...

สายตัดไปแล้วทิ้งไว้เพียงความเงียบที่แสนอึดอัด เอวาลดมือที่ถือโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ร่างทั้งร่างสั่นเทาจนสุดท้ายเธอก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นห้องโถงเล็กๆ