บทที่ 4

สายตาของเอวาเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถแท็กซี่ที่กำลังฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพฯ ในใจภาวนาขอให้พระอาทิตย์หยุดเคลื่อนที่ หรือไม่ก็ขอให้รถติดนานกว่านี้อีกสักหน่อย เพื่อยืดเวลาการเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวออกไป

ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง

ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าประตูทางเข้า เอวาก้าวลงจากรถพร้อมพยายามเชิดหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณของการทำงาน ร่างบางเดินเข้าไปในพื้นที่จัดงานซึ่งกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานเปิดตัวคอนโดมิเนียมสุดหรูของบริษัท ‘เดอะ เอ็มไพร์“

“น้องเอวา! น้องชมพู! มาพอดีเลย รีบไปเปลี่ยนชุดเร็วเข้า” พี่เกิดโมเดลลิ่งสาวคนสนิทรีบถลาเข้ามาดึงตัวทั้งสองไปทางห้องแต่งตัว

“วันนี้เจ้าของโครงการจะมาดูงานด้วยนะ ห้ามพลาดเด็ดขาด!” พี่เกดเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าของโครงการที่ว่าคือใครเพราะตอนคุยงานเธอคุยผ่านทีมจัดงาน

เอวาพยักหน้ารับคำสั่งเหมือนหุ่นยนต์ เธอเดินเข้าไปหลังฉากกั้นพยายามไม่สนใจความสั่นเทาที่ปลายนิ้ว ทว่าขณะที่เธอกำลังจะสวมชุดเดรสรัดรูปสีทองหรูหรานั้นเอง...

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีข้อความ แต่เป็นการโทรเข้า เอวาจ้องมองหน้าจอด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองระเบิดที่กำลังจะทำงาน

“พ่อ...” เธอพึมพำเสียงแผ่วก่อนจะตัดสินใจกดปิดเครื่องมือถือเพื่อตัดปัญหาไว้ชั่วคราว

“พ่อโทรมาอีกแล้วเหรอ?” ชมพูเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเพื่อนก็เดินมาถามด้วยความเป็นห่วง

“อืม เราปิดมือถือแล้วแหละไม่งั้นไม่มีสมาธิทำงานแน่เลย เออ! ชมพูงานเปิดตัวคอนโดอีกแล้วเหรอ?” เอวาเอ่ยถามเพื่อนออกไป มีงานเข้ามาเธอก็รับอย่างเดียวโดยไม่มีการซักถามว่ามันคืองานอะไรเห็นเป็นเงินเธอก็รับหมด

“ใช่ งานเปิดตัวโครงการ เดอะ เอ็มไพร์ เรสซิเดนซ์ ไง ที่เขาลือกันว่าห้องที่ถูกที่สุดก็ราคาแปดหลักแล้ว” ชมพูตอบพลางรูดซิปชุดเดรสของตัวเองขึ้น

“เห็นว่าเจ้าของโครงการนี้เข้ม เป๊ะสุดๆ แต่รวยระดับประเทศเลยนะ ถ้าเราทำงานนี้ผ่านประวัติการทำงานของเราจะพุ่งกระฉูดแน่นอน”

เอวานิ่งไปครู่หนึ่ง คำว่า เดอะ เอ็มไพร์ ทำให้เธอนึกถึงความหรูหราที่เกินเอื้อม และก็นึกถึงใครบางคน...ที่มีสายตาคมปราบเหมือนเสือ

“พยายามอย่าคิดเรื่องพ่อเลยนะเอวา เดี๋ยวจะไม่มีสมาธิในการทำงาน” ชมพูตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะยื่นลิปสติกแท่งโปรดให้ เอวารับลิปสติกมาถือไว้ แต่ปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ แทบจะประคองแท่งลิปสติกไม่อยู่ เธอพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เรียกความมั่นใจที่แตกสลายให้กลับคืนมา พลางบอกตัวเองว่า

"นี่คือเวทีของแกเอวา...แกต้องรอด"

“พร้อมกันไหมจ๊ะ?” เสียงพี่เกดเอ่ยถามหลังจากออกไปดูความพร้อมด้านนอกมา

“พร้อมค่ะ! พร้อมค่ะ!” สองสาวประสานเสียงตอบพร้อมกัน

“น้องเอวาดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ เมื่อกี้ก็เพิ่งกินยาเข้าไปทำงานงานได้สบายค่ะ”

“เก่งมากจ้ะ น่ารักที่สุดพร้อมก็ไปเตรียมตัวรอได้เลยค่ะ” สองสาวเดินออกไปยืนรอหลังเวทีในจุดที่พนักงานเตรียมเอาไว้ กระทั่ง…

[เวลา 14:00 น.]

แสงไฟสปอตไลต์ในฮอลล์จัดงานสว่างจ้าจนดูแสบตา เอวาในชุดเดรสรัดรูปสีทองระยิบระยับยืนเด่นอยู่บนแท่นโชว์แบบจำลองคอนโดมิเนียม ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มจนไร้ที่ติ กลางวงล้อมของสื่อมวลชนและมหาเศรษฐี รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกส่งให้แขกเหรื่อและสื่อมวลชนอย่างมืออาชีพ จนไม่มีใครดูออกเลยว่าภายใต้ชุดสวยนี้ หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความหวาดระแวงมากแค่ไหน เธอกลัวว่าพ่อจะรู้สถานที่ทำงานและบุกมาอาละวาดเธอถึงที่นี่

“ท่านประธานมาถึงแล้วครับ!”

เสียงกระซิบจากทีมงานออร์แกไนเซอร์ทำให้บรรยากาศในฮอลล์ดูเคร่งขรึมขึ้นทันตา ฝูงชนเริ่มแหวกทางออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มเนี้ยบกริบ อาเธอร์ก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้เอวาเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

สายตาคมกริบดุจเสือร้ายคู่นั้นกวาดมองไปทั่วงาน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างบางบนเวที...เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้เอวารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

“เขาอีกแล้วเหรอ!” เอวาพึมพำเบาๆ กับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตาว่างานนี้จะเป็นของเขาอีก

“โห…รวยแค่ไหนกันนะเปิดให้จองคอนโดหรูถึงสองที่ในวันเดียวกัน” ชมพูเองก็ตาค้างไม่อยากจะเชื่อสายตาเช่นกัน สองสาวยืนนิ่งเป็นหลักกิโลอยู่ที่เดิม

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อสายตาของอาเธอร์ปะทะเข้ากับดวงตาที่สั่นระริกของเอวา แม้เธอจะพยายามปั้นยิ้มสวยหรูขนาดไหน แต่มาเฟียอย่างอาเธอร์มองเห็นไปถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้รองพื้นราคาแพงนั้นได้อย่างง่ายดาย

เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่ ทุกย่างก้าวดูหนักแน่นจนเอวารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังถูกแย่งชิงไป สองขาเรียวถอยห่างจากจุดที่เขายืนโดยอัตโนมัติเพราะเธอรู้สึกหวาดกลัวผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน สายตาของเขาดูน่ากลัวเหมือนเขาไม่ใช่คน

อาเธอร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าแท่นโชว์ ห่างจากเอวาเพียงไม่กี่ช่วงแขน เขาไม่แม้แต่จะขยับปากทักทายหรือส่งยิ้มตามมารยาททางธุรกิจ ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบตึงดุจรูปสลักน้ำแข็ง มีเพียงสายตาคมกริบที่ตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความนิ่งเฉย ทว่ากลับสร้างความกดดันมหาศาลจนเอวาแทบจะลืมวิธีหายใจ

เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไป สายตาเสือร้ายคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอวา ราวกับกำลังสำรวจรอยร้าวภายใต้หน้ากากนางพญาที่เธอเพิ่งฉาบไว้ ความเงียบของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าคำดุด่า มันคือความสงบก่อนพายุใหญ่จะเข้าโถมกระหน่ำ