ของหวงพี่ชายแสนร้าย ตอนที่ 1 ขับรถชนเด็ก

โครมมมมมมม!

เอี๊ยดดดดดดดดด!!!

เท้าเรียวเหยียบเบรกจนล้อลากไปกับถนน เก๋งสีดำปรากฏควันสีขาวลอยคละคลุ้งขึ้นไปในอากาศ ทำเอาคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยตกใจทำอะไรไม่ถูก

คนแน่ ๆ เธอขับรถชนคน!

‘น้ำหนึ่ง’ ลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาผู้เป็นสามีทันทีด้วยความกลัว

(ว่าไงยัยขี้เม้าท์ ออกบ้านไม่ถึงสิบนาทีก็โทรหาผัวแล้ว คิดถึงมากหรือไงฮะ!?)

“คะ...คุณคินคะ!”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่ปกติของเมีย

(เป็นอะไรน้ำหนึ่ง?)

“คุณคินขา...หนึ่งขับรถชนคนค่ะ ฮึก คุณคินช่วยหนึ่งด้วยฮือ ๆ” ใบหน้าของหญิงสาววัยกลางคนเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกลัวอีกฝ่ายจะตาย เธอกลัวว่าตัวเองต้องเข้าคุกข้อหาขับรถชนคนตายด้วย

(น้ำหนึ่ง ตั้งสติ ตั้งสติ!) ปากบอกกับเมีย ส่วนตัวเองรีบบึ่งรถออกจากบ้าน เอาโทรศัพท์แนบหูพูดปลอบเมียไปตลอดทาง

บอกจะออกไปร้านค้าแป๊บเดียว แต่ไม่คิดว่าเพียงเวลาสั้น ๆ จะทำให้น้ำหนึ่งขับรถชนคนอื่นได้

พอมาถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นรถพยาบาลมาถึงแล้ว รวมทั้งมีผู้คนมามุงดูเหตุการณ์อยู่ด้วย

คนที่กำลังถูกปฐมพยาบาลคือเด็กสาวในชุดนักเรียนม.ปลาย นอนหลับแน่นิ่งแบบที่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ก่อนจะมองหาเมียตัวเองเมื่อได้ยินเสียงแว่วมาไม่ไกล ว่าคนขับยังไม่ลงจากรถ

‘ภาคิน’ รีบเดินไปยังรถเก๋งยี่ห้อยุโรปคันสีดำที่คุ้นตาแล้วเปิดประตูออก ก็เห็นน้ำหนึ่งนั่งตัวสั่นมีน้ำตาอาบแก้มราวกับคนสติหลุด จนต้องรีบเขย่าตัวเรียก

“น้ำหนึ่ง น้ำหนึ่ง!”

ใบหน้าสวยค่อย ๆ หันไปหา น้ำตาเม็ดเล็กพรั่งพรูออกมา ก็พบว่าเป็นสามี

“คุณคินขา...ฮึกฮือ” ร่างบอบบางโผเข้ากอดสามี สะอื้นไห้อย่างปวดใจ ที่ทำให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะการกระทำของตัวเอง

เธอไม่ได้ตั้งใจชนเด็ก สาบาน เธอเบรกไม่ทันจริง ๆ เพราะมันกระชั้นชิดเกินไป

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”ลูบปลอบหลังเมีย เมียเขาไม่ใช่คนขับรถเร็วเขารู้ และเขาเชื่อว่าเด็กคนนั้นจะปลอดภัย

เด็กสาวในชุดนักเรียนถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในตัวอำเภอคันคาย ส่วนน้ำหนึ่งกับสามี ถูกเชิญตัวไปสอบปากคำที่โรงพัก

“ช่วยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เสือฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไร” ร.ต.อ.เสือ แสนร้าย ในฐานะพนักงานสอบสวนของสภ.คันคาย อยู่เวรช่วงดึกถามออกมา

และคนที่เขาต้องสอบสวนในเวลานี้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนของพ่อเขาเอง พ่อภาคิน กับแม่น้ำหนึ่ง

น้ำหนึ่งพยักหน้าทั้งน้ำตา ขณะที่คนเป็นสามียังโอบไหล่เธอเอาไว้

“แม่ขับรถออกมาจากบ้าน ว่าจะไปร้านค้า แต่มีคนวิ่งมาตัดหน้ารถ แม่เบรกไม่ทัน ก็เลยชนเด็กคนนั้นเข้าเต็ม ๆ ค่ะ”

“เด็กคนนั้นวิ่งตัดหน้ารถแม่เหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ แม่ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นหนีอะไรมาหรือเปล่า หรือจงใจวิ่งใส่รถ เพราะวิ่งมาเร็วมาก แต่แม่เบรกไม่ทันค่ะ”