ตอนที่ 5 เป็นลูกคนเดียว 1

“กลับมาแล้วเหรอคะสุดหล่อ!” น้ำหนึ่งรีบเดินออกไปอ้าแขนกอดลูกชายด้วยความคิดถึง ใบหน้าสวยซบลงไปกับอก แล้วกระชับกอดแน่นขึ้น

นาวินตัวสูงมาก สูงกว่าพ่อเสียอีก น่าจะเกือบ ๆ ร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

สัดส่วนล่ำบึก ผิวขาวเหลืองได้เธอ ทว่าใบหน้า ได้พ่อมาหมดเลย

พ่อไม่ยิ้มอย่างไร ลูกก็อย่างนั้น ใบหน้านิ่งดูดุอยู่ตลอด

‘นาวิน’ ในวัยยี่สิบเก้าปี พยักพเยิดหน้าให้แม่เล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าห้องทานอาหารเพื่อกินข้าว

แบบนี้ตลอด เวลากลับมาถึงบ้าน เมนูทุกอย่างพร้อมให้กับคนที่เพิ่งกลับมาจากทำงานได้เติมพลัง

หยิบแก้วน้ำดื่มเย็น ๆ ยกขึ้นกระดก ก็เห็นพ่อเดินเข้ามานั่งตำแหน่งหัวโต๊ะทางขวามือของตัวเอง

“พยู” น้ำหนึ่งพยักหน้าให้แม่บ้านตัวเองไปเรียกคนที่อยู่บนห้อง เดี๋ยวเธอตักข้าวเอง

“ค่ะ” พยูรับทราบ วางหม้อข้าวลง กำลังจะเดินออกจากห้องทานอาหาร กลับต้องฉีกยิ้มกว้างแทน เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินมา

“มาแล้วค่ะคุณน้ำหนึ่ง”

ทุกคนหันขวับ เพราะคำว่า ‘มาแล้วค่ะ’ ของพยู ทำให้เข้าใจว่าบรรยากาศวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน

ร่างสูงนิ่งไปเมื่อได้เห็นอย่างนั้น มองหญิงสาวที่มีส่วนสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตร ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า

ตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นมันชุดนอนของแม่เขา หมายความว่ายังไง

“เข้ามาเลยจ้ะ เข้ามาเลย” น้ำหนึ่งรีบวางหม้อข้าวหลังจากตักข้าวให้ลูกกับสามีเสร็จ ก่อนจะเดินไปโอบไหล่คนตัวเล็กให้เดินมานั่งลงฝั่งเดียวกับตัวเอง

เธอนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับนาวิน และพลอยไพลินก็นั่งถัดจากเธอ

คนตัวเล็กถูกจ้องมาไม่หยุดเริ่มทำตัวไม่ถูก จึงรีบลดสายตามองต่ำ กลัวว่าฝ่ายนั้นจะไม่โอเคที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่

“พลอยไพลินจ๊ะ นี่พี่วินที่แม่บอกจ้ะ”

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นไหว้ ทำเอาน้ำหนึ่งที่มองตามอยู่ตลอดอมยิ้มออกมาด้วยความพอใจ