ตอนที่ 4 ขอให้คนในบ้านใจดีกับเธอ

@วันต่อมา

@16.00น.

สองผัวเมียมาที่โรงพยาบาลเพื่อรับผู้ป่วยกลับบ้าน มีเสื้อผ้าของน้ำหนึ่งที่เอาติดมือมาด้วย กะด้วยสายตาน่าจะใส่ได้อยู่

พลอยไพลินรีบยกมือไหว้คนทั้งคู่เมื่อเจอหน้า

“พ่อกับแม่มารับหนูกลับบ้านจ้ะ” หมออนุญาตให้พลอยไพลินออกจากโรงพยาบาลได้ในช่วงเย็น ทำให้พวกเธอรีบปิด ‘ร้านภาคินค้าวัสดุก่อสร้างและของตกแต่งบ้าน’ เร็วหนึ่งวัน

เด็กสาวพยักหน้า ก่อนจะรับชุดแล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานก็มีพยาบาลนำยาและใบเสร็จเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายมาส่ง

น้ำหนึ่งเซ็นชื่อให้เรียบร้อย ก่อนที่สามีเธอจะเป็นฝ่ายเข็นพลอยไพลินที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ลงไปยังรถที่จอดรอ

เปิดประตูให้อีกฝ่ายขึ้นไปนั่งด้านหลัง ส่วนสองผัวเมียนั่งด้านหน้า แล้วเดินทางไปยังบ้านของพวกเธอที่อยู่ในตัวอำเภอคันคาย

พลอยไพลินมองบ้านสีขาวสองชั้นหลังใหญ่พอประมาณ ตั้งอยู่ภายในรั้วสีขาวขนาดใหญ่ บ่งบอกว่าคนทั้งคู่คงจะรวยน่าดู

ไม่นานรถก็เคลื่อนเข้าไปหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน

น้ำหนึ่งก้าวลงจากรถ เดินไปเปิดประตูที่นั่งด้านหลังออก

“ลงมาเลย ถึงแล้วจ้ะ”

พลอยไพลินรีบกระเถิบตัวลงจากรถ แล้วกวาดสายตามองบ้านหลังใหญ่โต ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผู้มีพระคุณ

“เข้าบ้านกันจ้ะ” น้ำหนึ่งบอกอย่างเป็นมิตร แล้วเดินประคองคนตัวเล็กที่ยังไม่หายป่วยดีเข้าบ้าน ส่วนสามีเธอเอารถไปเก็บ

“มากันแล้วเหรอค๊า!!!” ‘พยู’ แม่บ้านจากประเทศเพื่อนบ้านเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ เอ่ยออกมาด้วยความดีใจ

อยู่มาตั้งแต่คุณภาคิน กับคุณน้ำหนึ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ จนเลิกกันไป และกลับมาคบกันใหม่อีกที เธอก็ยังอยู่ที่นี่

ใช่ คุณภาคินกับคุณน้ำหนึ่งเคยเลิกกันไปแล้วหลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน สาเหตุเพราะแม่สามีไม่ชอบลูกสะใภ้

แต่พอคุณผู้หญิงตายไป คุณน้ำหนึ่งจึงรีบกลับมาหาสามี และง้ออีกฝ่ายอยู่นาน เพราะคุณภาคินเข้าใจผิดคิดว่าคุณน้ำหนึ่งจงใจมาหลอกแต่งงานเอาค่าสินสอดแล้วหนีกลับบ้าน

ตอนนั้นคุณน้ำหนึ่งน่าสงสารมาก ร้องห่มร้องไห้ไม่เว้นวัน

ส่วนคุณภาคินนั้น ทั้งด่าทั้งไล่สารพัด แต่ท้ายที่สุด ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับหัวโจ้**ย เอ๊ย! หัวใจตัวเองจนได้

“พลอย นี่อาพยู เป็นแม่บ้านของที่นี่จ้ะ”

“สวัสดีค่ะ” พลอยไพลินรีบยกมือไหว้ ฝั่งนั้นก็รีบรับไหว้ทันที

“สวัสดีค่ะ”

“พยู นี่พลอยไพลินที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง เป็นไง น่ารักไหม”

พยูพยักหน้ารัว ๆ ผิวขาว ดวงตากลมโต ขนตาแพงอน ผมสีน้ำตาลเงาสลวย ความยาวเพียงอก ติดกิ๊บเปิดใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาก็ไม่ปาน ไม่เกินจากที่คุณน้ำหนึ่งเคยเล่าให้ฟังว่าน่ารักขนาดไหน

สมใจคุณน้ำหนึ่งแล้วสิ บ่นอยากมีลูกสาวมาตลอด แต่ลูกชายคนเดียวกลับไม่ยอมให้พ่อกับแม่มีน้องสักที เพราะเกรงว่าน้องจะมาแย่งความรักไป