บทที่ 14 ตอน 2

“ไม่บ้าล่ะ ถ้าเป็นฉันนะฉันจะอ่อยแล้วยอมให้เขากินหลายๆรอบเลย”

สุธาสินีหัวเราะคิกคักไปคนเดียว พูดดีไปอย่างนั้นแหละ จริงๆก็ไม่เคยกินใครแล้วก็ไม่เคยให้ใครกินสักที

“อย่ามัวแต่แซวฉันเลย แกอย่าลืมที่เตรียมกันไว้นะ ฉันจะโอนสายเข้าเบอร์แกถ้าพี่เพชรหรือที่บ้านฉันโทรมา ให้แกบอกว่าฉันเข้าห้องน้ำอยู่ หรือทำอะไรอยู่ก็ได้ แล้วแกค่อยข้อความมาบอกฉัน ฉันจะโทรกลับที่บ้านเอง”

การตามผู้ชายไปเที่ยวครั้งนี้ เธอโกหกที่บ้านว่าไปเที่ยวฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนๆ โดยมีส้มไปด้วย ไม่รู้ว่าเนียนไหม กลัวโดนจับได้ก็กลัว อยากไปกับผู้ชายก็อยาก สุดท้ายความอยากมากกว่าความกลัว สมองเลยต้องคิดอย่างรวดเร็วว่าต้องทำยังไง

นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่โกหกในเรื่องที่ใหญ่แบบนี้ แต่ไม่รู้จะทำยังไง อยากไปกับเขา อยากใช้ช่วงเวลาดีดีด้วยกัน อยากมีเขาอยู่ข้างๆ เธอมีความสุขเวลาที่อยู่กับเขา

“ได้ ไม่ลืม เที่ยวให้สนุกนะแก”

สุธาสินีดันหลังเพื่อนให้เดินไปที่รถ

“พี่นัทคะ ฝากเพื่อนส้มด้วยนะคะ”

ณัฐนันท์ยิ้มให้สุธาสินี

“แน่นอนครับ ส้มไม่ต้องห่วงนะ รับรองพี่จะดูแลเพื่อนส้มอย่างดีเลยครับ แล้วจะซื้อของมาฝาก”

สุธาสินียิ้มกว้าง

“ขอบคุณค่ะ เดินทางปลอดภัยนะแก”

สุธาสินีโบกมือลาเพื่อนและเผื่อแผ่มาให้ณัฐนันท์ด้วย ซึ่งเขาก็โบกมือตอบอย่างมีอัธยาศัยก่อนจะเปิดประตูให้พัลลภาเข้าไปนั่ง มีสายตาล้อเลียนของสุธาสินีมองอยู่

เฮ้อผู้ชายของเพื่อนนี่งานดีมากๆ

“คนอื่นๆล่ะคะพี่นัท”

พัลลภาหันมามองณัฐนันท์ที่เข้ามานั่งประจำตำแหน่งคนขับ เขาหยิบแว่นกันแดดที่อยู่ในรถมาสวม ส่องกระจกมองหลังสำรวจความหล่อของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะหันมาตอบเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“เดี๋ยวเราต้องแวะไปรับตี๋กับน้องรหัสที่บ้านตี๋ครับ”

พัลลภามองหน้าหล่อๆที่อยู่ในแว่นกันแดดที่รูปทรงเข้ากับหน้าของเขาแล้วเธอต้องกลั้นยิ้มพยายามไม่แสดงสีหน้าท่าทางออกมาว่าอยากจะกรี๊ดเขาแค่ไหน