บทที่ 14 ตอน 3

“ถ้าเขาไม่เอาไปล่ะคะ”

เมื่อได้ยินที่เขาบอกพัลลภาก็อดกังวลใจไม่ได้ เพื่อนๆของเขา เธอก็เจอนับครั้งได้แทบจะไม่รู้จักใครดีเลย คนที่คุยด้วยบ่อยที่สุดก็คือพี่ตี๋เพราะเขาเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊คกับเธอ นอกนั้นแทบไม่รู้จัก

“เพิร์ลกังวลอะไรหรือเปล่าครับ ไม่ไว้ใจพี่เหรอ”

ณัฐนันท์สีหน้าน้อยใจ เอ่ยถามเธออย่างตัดพ้อ

“ไม่ใช่นะคะเพียงแค่ว่าเพิร์ลไม่รู้จักใครเลย ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะมีแฟนของเพื่อนพี่ไปด้วย เพิร์ลจะได้มีเพื่อนบ้าง ถ้ามีแต่ผู้ชายเพิร์ลกลัวทำตัวไม่ถูก”

ณัฐนันท์นึกเห็นใจเธอ ว่าอาจจะกังวลได้ แต่เขารู้จักเพื่อนเขาดี ทุกคนนิสัยดีไว้ใจได้และเขามั่นใจว่าเขาดูแลเธอได้ ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย

“ไม่เป็นไรนะคนดี พี่สัญญาว่าจะดูแลเพิร์ลอย่างดี เพิร์ลเป็นตัวของตัวเองได้เลยเพื่อนพี่มันสบายๆอยู่แล้ว นิสัยดีทุกคน รับรองว่าพี่ไม่ให้ใครมาวุ่นวายกับเพิร์ลแน่นอนพี่หวงเพิร์ลขนาดนี้ เชื่อพี่นะคะ”

พัลลภาพิศมองใบหน้าภายใต้กรอบแว่นสีดำ เธอเห็นเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้ แต่ไม่เห็นแววตาของเขา ในใจลึกๆก็อดกังลไม่ได้ ตอนแรกยังคิดว่ามีแฟนๆของเพื่อนเขาไปด้วยพอให้ได้พูดคุยหรือทำกิจกรรมแบบผู้หญิงด้วยกัน แต่พอมีแต่ผู้ชายไปเธอจะทำอะไรล่ะ

ณัฐนันท์มองหน้านิ่งๆของคนที่เขาอยากให้มาด้วย ก็อดใจเสียไม่ได้ หรือจะโกรธหน้าของเธอนิ่งมาก แววตาดูกังวล

“โกรธพี่เหรอครับ”

พัลลภาส่ายหน้า

“ไม่หรอกค่ะแค่อดกังวลไม่ได้ พวกพี่มีแต่ผู้ชาย เพิร์ลเป็นผู้หญิงคนเดียว เลยกลัวว่าจะเหงา”

พัลลภาพยายามฝืนยิ้ม

“งั้นเอาแบบนี้ไหม ถ้าระหว่างที่เราเดินทางไปถึงบ้านเพ ถ้าเพิร์ลรู้สึกไม่โอเคกับเพื่อนพี่ พี่พาเพิร์ลแยกออกมาแล้วเที่ยวกันสองคนดีไหมครับ เที่ยวในระยองก็ได้ อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวเหงา นะรับรองมีอะไรให้ทำเยอะแยะ”

ณัฐนันท์ปลอบใจเธอ เขาเป็นคนชวนเธอมา เขาต้องดูแลเธออย่างดีตลอดทั้งทริปอยู่แล้ว

พัลลภาเห็นความจริงใจของเขาที่ส่งมาก็พอทำให้เธอคลายใจลงได้บ้าง

“ก็ได้ค่ะ”

ณัฐนันท์จุมพิตเบาๆที่มือของเธอ

“เด็กดี”

พัลลภารู้สึกดีขึ้นมากเมื่อเขาเข้าใจและได้รับความใส่ใจจากเขา จริงๆเธอไว้ใจเขามาก แต่แค่ไม่รู้จักเพื่อนๆของเขาดีพอเลยกังวล แต่พอเขาให้ความมั่นใจเธอก็รู้สึกโอเคขึ้น

“บ้านพี่ตี๋อยู่แถวไหนคะ ไกลไหม”

พัลลภาชวนเขาคุย

“ไม่ไกลครับห่างจากมอแค่สองกิโลเองเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”