บทที่ 6 ตอน 2

“ตรงนี้ก็หอม เพิร์ลใช้น้ำหอมอะไรคะ กลิ่นนี้มันเข้ากับเพิร์ลมากเลยรู้ไหม”

พัลลภารู้สึกว่าเธอสั่นไปทั้งตัว ความใกล้ชิดขนาดนี้ทำให้ใจของเธอเต้นแรง ไม่ได้รังเกียจเขา เพราะในใจเธอชอบเขามากเพียงแค่เธอประหม่า และไม่เคยตกอยู่ในภาวะนี้ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

“พี่นัท”

เธอเอียงหน้ามามองเขา แต่เหมือนว่าจะคิดผิด เพราะทันทีที่เอียงหน้าปากของเขาก็ประกบลงมาที่ปากของเธออย่างแม่นยำ ปากสัมผัสปากกันแผ่วเบา เขาเม้มที่ริมฝีปากด้านล่างของเธอ แล้วผละออก เพื่อดูปฏิกิริยา

เมื่อเธอไม่ได้มีท่าทีว่าขัดขืน เขาก็โน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกที แล้วจูบลงไปใหม่ ขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากล่าง ที่นุ่มมาก รู้สึกถึงความสั่นสะท้านของเธอจนต้องเอื้อมมือไปโอบเธอเอาไว้

เมื่อเธอเผยอปากขึ้นเขาค่อยๆสอดเรียวลิ้นเข้าไปด้านใน เธออึกอักเล็กน้อยเขาลูบหลังเธอแผ่วเบาเพื่อปลอบโยนและให้เธอคลายจากอาการเกร็ง แล้วโน้มตัวเธอเข้ามาใกล้อีกนิด เมื่อลิ้นสัมผัสลิ้นการตอบสนองแบบเงอะงะของเธอมันดูไร้เดียงสา ทำเอาเขาตื่นเต้นไปหมด

รสชาติความหวานในปากที่ดีเหลือเกินไหนจะกลิ่นเนื้อสาวหอมๆของเธอ ทำให้ณัฐนันท์ตื่นตัวแบบไม่เคยตื่นเร็วขนาดนี้มาก่อน และเหนือสิ่งอื่นใดคือตื่นเต้น เหมือนคนไม่เคยจูบกับผู้หญิง สังหรณ์ว่านี่น่าจะเป็นจูบแรกของเธอ

พัลลภารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ สัมผัสอ่อนหวานของเขาทำให้สติของเธอกระเจิงไปหมดแล้ว ลืมแม้แต่จังหวะการหายใจโชคดีที่ณัฐนันท์ถอนจูบออกก่อนที่เธอจะขาดใจตาย

“เพิร์ลคนดี หวานมากเลยค่ะ จูบแรกของเพิร์ลเหรอคะ”

เขากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ในหัวของเธอล่องลอยไปหมด ไม่รู้ว่าภาพยนตร์ในจอกำลังฉายภาพอะไร เธอไม่รับรู้อะไรสักอย่างนอกจากจูบของเขา จูบที่ทำให้เธอแทบขาดใจ รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนมันจะกระเด็นออกมานอกอก

“ว่าไงคะคนโปรดของพี่”

ถ้อยคำอ่อนหวานนำ้เสียงนุ่มนวลของเขาทำให้เธออ่อนระทวยไปหมดแล้ว ไม่ไหว รู้สึกเหมือนคนเป็นโรคหัวใจ หัวใจเต้นแรงแบบคนที่ควบคุมไม่ได้