บทที่ 6 ตอน 1

จากที่คิดว่าจะรีบกินข้าวแล้วไปดูหนังต่อ ก็ใช้เวลาในการกินข้าวเกือบชั่วโมง เพราะไอ้เพื่อนรักทั้งหลายก็ชวนคนโปรดของเขาคุยนู้นนี่นั่นเยอะไปหมด

เขาเพิ่งรู้ว่าพัลลภาเป็นคนคุยเก่งมาก เวลาที่เธอคุยกับเพื่อนของเขา ดูเธอเป็นธรรมชาติไม่เกร็งมันดูน่ารักสดใสและมีเสน่ห์มากๆ จนเขาแอบมองเธอตาปรอย

และไอ้เพื่อนตัวดีของเขาก็ดูจะชอบคุยกับเธอมากๆ ด้วย เพราะคอยถามอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด จนเขาต้องเบรคแล้วพาเธอออกมา เพราะกลัวว่าจะไม่ทันรอบดูหนัง

“เพื่อนๆของพี่นัทนี่น่ารักดีนะคะ”

พัลลภาบอกกับเขาในขณะที่ขึ้นมานั่งบนรถด้วยกัน

“ห้ามเห็นใครน่ารักกว่าพี่นะครับ เพราะพี่จะงอน”

พัลลภามองหน้าคนที่บอกว่าจะงอนแล้วยิ้มออกมา ในใจของเธอเต้นรัว ทำไมพี่นัทน่ารักจัง

พัลลภาอมยิ้มจนแก้มป่องไปหมดกับความน่ารักของเขา หลงจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้ว ทำไมต้องทำตัวน่ารักขนาดนี้ด้วยเธอไม่ไหวแล้วนะ

“เพิร์ลไม่ได้เห็นคนอื่นน่ารักกว่าพี่นัทสักหน่อย”

พูดเองก็เขินเอง เธอเห็นเพื่อนเขาน่ารักเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของเขา ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้นจริงๆ

ณัฐนันท์หันมามองคนที่เขินจนแก้มแดงกลั้นยิ้มจนแก้มป่องอย่างอดเอ็นดูไม่ได้ พัลลภามีทั้งสิ่งที่เขาขอบและสิ่งที่เขาไม่ชอบในตัวเธอ แต่ถ้าเทียบกันแล้วความชอบมีเยอะกว่า

อย่างเช่นตอนนี้เขารู้สึกว่าความน่ารักของเธอกำลังแอทแทคเขาอย่างหนัก คนขี้อายเวลาที่พูดอะไรแบบอ่อยนิดๆนี่มันดาเมจกับใจของเขามาก

“น่ารักเกินไปแล้วนะเพิร์ลปรานีต่อใจพี่บ้างเพิร์ลน่ารักจนใจพี่เจ็บ”

เชี่ย คำพูดลิเกขนาดนี้ไม่เคยออกมาจากปากเขามาก่อน แต่น้องน่ารักจริงๆ คนที่เขินจนแก้มแดงแต่ยิงมุกสู้นี่มันดูอ้อร้อมาก

“ปกติชมผู้หญิงว่าน่ารักทุกคนแบบนี้ไหมคะ”

เธอปรายตามองมองเขาแวบหนึ่ง เขินมาก แต่ก็ยังอยากจะต่อปากต่อคำกับเขาอยู่