บทที่ 6 ตอน 4

“คนดีมือพี่มันหนาวขอวางไว้ตรงนี้เฉยๆค่ะ ไม่ทำอะไรมากกว่านี้นะคะ”

เขาเม้มเบาๆที่ใบหูของเธอ พัลลภาขนลุกซู่ไปหมด และไม่ใช่แค่เธอ ณัฐนันท์เองก็ไม่ไหวแล้ว รู้สึกถึงความตื่นตัวของอวัยวะกลางกายที่ดันเป้ากางเกงจนเริ่มอึดอัด

เมื่อทนไม่ได้มากๆเข้าเขาก็ก้มลงมาที่ซอกคอของเธอ ดึงเธอเข้ามาชิดตัวและลากลิ้นไปตามร่องอกที่คอเสื้อกว้าง ช่วยอำนวยความสะดวกได้มาก มืออีกข้างลากเข้าไปในกระโปรงสัมผัสที่ความเป็นหญิงที่เป้ากางเกงของเธอเริ่มฉ่ำแฉะ

พัลลภาปล่อยเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ณัฐนันท์ที่รอจังหวะอยู่แล้วประกบปากลงมาซับเสียงครางของเธอเอาไว้ มือสองข้างต่างทำหน้าที่ของมันอย่างเชี่ยวชาญปากของเขาป้อนจูบร้อนแรงตามแรงอารมณ์ในตอนนี้ พัลลภาตัวอ่อนไปหมดทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ

“ซี้ด เพิร์ลขา หอมไปหมดเลยดมตรงไหนก็หอม พี่ไม่ไหวแล้ว เราไปต่อข้างนอกกันไหมคะ”

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของเขา สติของเธอก็กลับมา พัลลภาเริ่มรู้ตัว นี่มันในโรงหนังโชคดีแค่ไหนที่ไม่มีคนเห็น

ณัฐนันท์ทำให้เธอหลงลืมทุกอย่าง ประสบการณ์แปลกใหม่ที่เขามอบให้ ทำให้เธอจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตอนนี้อยู่ในโรงหนัง สติไม่อยู่กับตัว รู้สึกถึงแต่อ้อมกอดและสัมผัสของเขา

“นะคะคนดี เราไปต่อกันดีกว่าค่ะ”

มือที่สอดอยู่ใต้กระโปรงเขี่ยเบาๆที่ความเป็นหญิง

พัลลภากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่

“ไปไหนคะ”

เธอถามอย่างไม่เข้าใจ แต่เขากลับเข้าใจไปอีกอย่าง

“โรงแรมหรือห้องเพิร์ลดีคะ”

ห้องเธออะไรกัน

“เพิร์ลอยู่บ้านค่ะ อยู่กับพี่ชาย”

“งั้นโรงแรมนะคะ”

ณัฐนันท์ฉุดมือเธอขึ้น แล้วพาออกจากโรงหนัง