บทที่ 6 ตอน 5

“คนดีขาลงมาก่อนนะคะ”

ณัฐนันท์เอื้อมมือมาจับมือเธอ พัลลภาช้อนตาขึ้นมองเขา สายตาของเธอมีแววลังเลไม่แน่ใจและหวาดกลัว

“พี่นัทไม่เอาแบบนี้ได้ไหมคะ”

ณัฐนันท์อึ้งไปเล็กน้อย ไม่เอาแบบนี้แล้วจะเอาแบบไหน

“เพิร์ลไม่โอเคกับที่นี่เหรอคะ งั้นเราไปที่อื่นกันก็ได้ค่ะ”

แม้ตอนนี้จะต้องการมากๆ แต่เขาก็อยากให้เธอรู้สึกดีกับครั้งแรกของเธอ

“เพิร์ล...เพิร์ล ไม่พร้อมที่จะทำอะไรแบบนี้”

ณัฐนันท์อึ้งไปเมื่อได้ยินเธอบอกแบบนั้น

ไม่พร้อม!แต่เขาเนี่ยโคตรจะพร้อมเลย อยากได้มากตอนนี้

พัลลภามองหน้าเขาเห็นหน้านิ่งๆของเขาแล้วเธอก็ใจหาย คิดว่าเขาคงไม่พอใจแน่ๆ

“พี่นัทคะ เพิร์ลขอโทษ”

พัลลภาทำตาแดงๆเมื่อเห็นเขาอึ้งไป กลัวมากว่าเขาจะโกรธ เธอไม่อยากให้เขาโกรธ ทุกอย่างกำลังคืบหน้า แต่คืบหน้ามากไปเธอก็ไม่ไหว

เธอรักเขาอยากใช้เวลากับเขาเรียนรู้กัน กินข้าวกัน ไปเที่ยวกัน แต่ไม่พร้อมที่จะมีอะไรกัน

ณัฐนันท์มองคนที่บอกเขาว่าขอโทษแล้วทำตาแดงๆก็ใจอ่อนยวบ เขาอาจจะเคยชินกับความสัมพันธ์ที่จบลงที่เตียงนอน ในเวลาอันรวดเร็ว จนลืมไปว่าพัลลภาไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาเคยเจอ เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วผ่อนลมออกทางปาก วางมือลงบนศีรษะของเธอ ก่อนจะปลอบว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เข้าใจ เพิร์ลไม่ต้องขอโทษครับไม่ใช่ความผิดของเพิร์ลเลยสักนิด พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษเพิร์ล กลับกันดีกว่านะเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

พัลลภามองสบตาของเขาเพื่อหาร่องรอยของความไม่พอใจ หน้าของเขาสงบนิ่ง แววตาของเขาเป็นแววตาที่เธออ่านอารมณ์ไม่ออก

เขาเดินออกไปรูดม่านออกเอง

อยากจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่

ตลอดระยะทางที่ณัฐนันท์ขับรถมาส่งเธอที่คณะ เขาดูนิ่งเงียบ จนพัลลภาใจคอไม่ดี พี่เขาจะโกรธเธอหรือเปล่า หลังจากวันนี้มันจะเป็นเหมือนเดิมไหม เธอกลัว กลัวว่าเขาจะหายไปจากชีวิตของเธอ