อ่อยแหละดูออก

ปรมัตถ์เอ่ยขึ้นมาหลังจากนั่งฟังอยู่นาน

“ไอ้แป๊ะ มึงพูดอะไรสงสารใจน้องรหัสกูบ้างไอ้กายเพิ่งจะยิ้มได้ มึงอย่าเพิ่งขยี้ดิวะ”

ติณณภพเหลือบไปดูหน้าน้องรหัสทันทีที่เพื่อนเอ่ยสถานะของพัลลภาออกมา แน่นอนมาถึงขั้นนี้แล้ว ใครๆก็รู้ทั้งนั้นแหละ ว่าไอ้นัทมันกลืนน้องเพิร์ลลงท้องไปแล้ว

แถมพอกลืนแล้ว ดูท่าจะหวงกว่าเดิมด้วย เมื่อวานแค่แกล้งหวงพอขำๆ แต่ตอนนี้หวงจริงแน่นอนเขาดูออก

“ตัดใจเถอะนะเพื่อน เดี๋ยวกลับไปกูพามึงไปหาจีบหญิงเอง มึงอยากมีแฟนคณะอะไรกูไปกับมึงทุกที่”

เท็นตบบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างต้องการให้กำลังใจ

“เออ มึงกูโอเค ขอบใจมากไม่ต้องห่วง กูเริ่มจะทำใจได้ล่ะ ตอนนี้ภาวนาอย่างเดียวว่าขอให้พี่นัทจริงจังกับเพิร์ลเถอะ กูอยากให้เขามีความสุข”

กายบอกกับเพื่อนสนิท

“ถ้าไอ้นัทไม่จริงจังกับน้องเพิร์ลกูว่าโคตรโง่เลยแหละมึง น่ารักขนาดนี้ ผู้หญิงแบบน้องเพิร์ลใครก็อยากได้เป็นแฟน น่ารัก ใสๆ ดูไม่เหวี่ยงไม่วีนไม่โวยวาย น่าทะนุถนอมขนาดนี้ ขนาดกูไม่เคยคิดอยากจะมีแฟน เจอน้องเพิร์ลเข้าไปยังอยากมีแบบนี้สักคนเลย”

อคินเป็นฝ่ายพูดออกมา เขามันประเภทไม่ได้โหยหาว่าต้องมีแฟน อยู่ได้ถ้ายังไม่เจอคนที่ถูกใจ ก็อยู่ไปเรื่อยๆ แต่แค่เห็นน้องเพิร์ลครั้งแรกก็รู้สึกเลยว่าน่ารัก ผู้หญิงแบบนี้เวลามีแฟนท่าทางจะอ้อนน่าดู คงจะเหมือนลูกแมวตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดู อยากได้แบบนี้เอาไว้อ้อนสักคน

“บางทีคนบางคนก็โง่กว่าที่คิดนะมึง แต่ก็อย่างว่าอะไรที่ได้เป็นเจ้าของมักจะไม่ค่อยเห็นค่าหรอก คนบางคนตาก็คอยมองแต่ไอ้ที่ยังไม่ได้เป็นเจ้าของทั้งนั้นแหละ”

ปรมัตถ์ออกความเห็น

คนที่เพื่อนกำลังกังวลว่าจะโง่หรือเปล่า กำลังบังคับให้สาวไปอาบน้ำแล้วพอกครีมบำรุงผิว ไม่ได้อะไรมากเลย แค่เสียดายไม่อยากให้ผิวเนียนๆต้องมีรอยแดง

“เพิร์ลวันหลังต้องทาครีมก่อนออกแดดรู้ไหม อุตส่าห์ซื้อครีมมาแล้วไม่ทาจะซื้อมาทำไม แดงหมดเลย”

พัลลภาทำหน้ามุ่ยที่โดนดุ

“พี่นัทชอบบ่นเพิร์ลเหมือนพี่เพชรเลยค่ะ”

ณัฐนันท์ขมวดคิ้ว

“ใครคือพี่เพชร”

ใครมันกล้ามาบ่นคนโปรดของเขา ของๆเขาเขาบ่นได้คนเดียว

“พี่ชายเพิร์ลน่ะสิคะ บ่นตลอดเลย บางทีก็ดุ”

ณัฐนันท์คลายจากอาการคิ้วขมวดเมื่อเธอบอกว่าพี่ชาย ลืมไปเลยเธอเคยบอกว่ามีพี่ชาย แต่เขาไม่ค่อยได้ถามเรื่องส่วนตัวของเธอ

“พี่ชายเพิร์ลเรียนอยู่ใช่ไหม อยู่คณะอะไร”

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ควรจะเริ่มต้นทำความรู้จักเรื่องส่วนตัวกันบ้าง

“บริหารปีสี่ค่ะ”

พัลลภาตอบคำถามยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงพี่ชาย

“บริหารปีสี่เหรอ พี่มีเพื่อนเรียนบริหารชื่อพีท”

พัลลภายิ้มกว้างก่อนจะบอกเขาว่า

“พี่นัทรู้จักกับพี่พีทด้วยเหรอคะ”