บทที่ 144 วันหยุดของบอสเผย

เผยเชียนยุ่งมากช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

ตอนแรกเขาตั้งใจจะนอนให้เต็มอิ่มที่อพาร์ตเม้นต์แต่ก็นอนไม่หลับ พอหลับตาลงก็เห็นภาพร้านอินเทอร์เน็ตดังขึ้นมาและหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ทำเอาไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เขาได้แต่โทรเรียกให้เลขาซินขับรถมารับ ต้องไปยืนยันให้เห็นด้วยตาของตัวเอง

แน่นอนว่าเขาก็ได้ข้ออ้างในการจ่ายเงินค่าล่วงเวลาให้เลขาซิน

เขาไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาหลักเป็นที่แรก หลังจากจิบกาแฟหนึ่งแก้วแล้วนั่งดูลาดเลาในร้านสักพัก เผยเชียนก็มั่นใจว่าที่นี่ไม่มีทางพลิกขึ้นมาทำกำไรได้ในเวลาสั้นๆ แน่

หลังจากนั้น เขาก็ไปเยี่ยมร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูอีกสองสาขาเพื่อดูว่าการปรับปรุงร้านไปถึงไหนแล้ว

ทำเลของทั้งสองสาขาเลวร้ายกว่าสาขาหลัก มีข้อดีข้อเดียวคือพื้นที่อันกว้างขวาง การตกแต่งภายในร้านสาขาทั้งสองแห่งไม่เหมือนสาขาหลัก โดยจะอิงตามสไตล์ที่เผยเชียนวางเอาไว้เป็นหลัก

การตกแต่งในภาพรวมใช้สไตล์มินิมอลลิสต์ ไม่ได้หรูหราอะไรมากนัก แต่โต๊ะ เก้าอี้ เคาน์เตอร์บาร์ ชั้นหนังสือ และเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ดูดีมีระดับมาก

ไม่ใช่ว่าเผยเชียนชอบของดูดีมีระดับแบบนี้ ที่เลือกของพวกนี้ก็เพราะมีราคาแพง

ผู้จัดการทั้งสองคนของสองสาขาใหม่ดูขยันขันแข็งสุดๆ พวกเขากำลังยืนจ้องพนักงานปรับปรุงร้านกันอยู่ เผยเชียนเดินเข้าไปทักทายอย่างอบอุ่น เขาพูดกล่อมให้ผู้จัดการสาขาคนหนึ่งกลับบ้านไปก่อนได้ แต่อีกคนยืนกรานจะอยู่ต่อ เผยเชียนจึงทำได้แค่จ่ายเงินค่าล่วงเวลาให้

พอได้เห็นการปรับปรุงร้าน เผยเชียนก็ยังไม่วางใจ เขาเดินดูรอบๆ ร้านอยู่สักพักก่อนจะสรุปได้ว่าทำเลตรงนี้เปล่าเปลี่ยวผู้คนยิ่งกว่าสาขาหลักอีก ไม่น่าจะมีลูกค้าเข้าร้านเยอะ

ระหว่างทางกลับบ้าน เผยเชียนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีจึงแวะไปที่บริษัท เขาเห็นลู่หมิงเหลียงและคนในทีมออกแบบบางส่วนกำลังทำงานล่วงเวลากันอยู่

บอสเผยโกรธจัด

ที่เขายอมให้หวงซื่อปั๋วและคนอื่นๆ ทำงานล่วงเวลาในตอนแรกก็เพราะคิดว่าหวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่จะเอาเวลานี้มาเล่นเกมกัน

แต่ก็มารู้ทีหลังว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ล่วงเวลาเพื่อเล่นเกม แต่กลับนั่งทำงานกันอย่างขะมักเขม้น!

ดังนั้นเผยเชียนจึงคิดว่าควรจะเข้มงวดเรื่องนี้ และสั่งห้ามไม่ให้ใครอยู่ในออฟฟิศต่อหลังเวลางาน

รอบนี้เผยเชียนให้ทุกคนรวมถึงเปาซวี่กลับบ้าน โดยบอกเหตุผลไปว่าให้กลับไปพักผ่อนเยอะๆ ห่วงเส้นผมบนหัวบ้าง

พอคิดถึงผลตรวจสุขภาพรอบก่อน เปาซวี่ก็ไม่มีข้ออ้างอะไรให้โต้แย้ง ได้แต่เก็บของกลับบ้านไป

ตอนนี้เปาซวี่มีเงินมากกว่าเดิม จึงไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตอีกต่อไป เขาเช่าอพาร์ตเม้นต์และซื้อคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ตอนนี้สามารถเล่นเกมที่บ้านได้อย่างหนำใจ

พอเห็นเปาซวี่ยอมเก็บของกลับบ้านตามที่บอสเผยบอก คนอื่นๆ ก็ได้แต่เก็บของกลับไปเงียบๆ ด้วย

ภาพที่เห็นชวนหดหู่ใจมาก เหล่าพนักงานเดินกลับออกไปอย่างห่อเหี่ยวใจ ใครมาเห็นแล้วไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรคงคิดว่าคนพวกนี้เพิ่งโดนไล่ออกมา

หลังจากไล่คนอื่นกลับบ้านไปหมด เผยเชียนก็นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ ตัวหนึ่ง เขารู้สึกเหนื่อยใจสุดๆ

พนักงานพวกนี้เอาแต่สร้างเรื่องให้ปวดหัวจริงๆ!

“หรือว่าต้องล็อกออฟฟิศให้ดี ไม่ก็ไปซื้อเครื่องล็อกดิจิทัลดีๆ ที่กำหนดเวลาเข้าออกช่วงวันหยุดได้”

เผยเชียนหันมองเลขาซิน

ซินไห่ลู่ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น “ทำแบบนี้จะเป็นการลดทอนกำลังใจในการทำงานของทุกคนหรือเปล่าคะ”

ลดทอนกำลังใจในการทำงานเหรอ

ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีเลยสิ

แค่ลดไม่พอ ถ้าทำลายให้มันย่อยยับไปได้ยิ่งดี

“เอาตามนี้ อย่าลืมไปดูที่ฝ่ายจัดการทั่วไปว่ามีเครื่องล็อกที่ว่ารึเปล่า ถ้าไม่มีก็ไปซื้อมาใหม่

“อนุญาตให้เข้าออฟฟิศช่วงวันหยุดได้แค่บางคน ตอนนี้เอาแค่… ผม คุณ แล้วก็สาวๆ บางคนจากฝ่ายจัดการทั่วไป”

งานฝ่ายจัดการทั่วไปไม่มีอะไรมาก เข้างานเก้าโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น อาจจะมีเข้างานสายบ้างไม่กี่นาที แต่ไม่มีใครยอมเลิกงานสายแม้แต่นาทีเดียว

แน่นอนว่าวันหยุดไม่เคยเห็นหน้าสักคน

เผยเชียนมั่นใจมากว่าให้สิทธิ์ไปก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

เลขาซินจดบันทึกลงสมุด

พอจดเสร็จ เผยเชียนก็คิดปัญหาอีกข้อออก