บทที่ 10

เมื่อผู้ใหญ่ทุกคนปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยพวกเขาก็เริ่มกินอาหารกันอีกครั้ง อันอันเองก็พึงพอใจกับอาหารมื้อนี้เป็นอย่างมากเพราะนางมีพี่ชายต่างผลัดกันเอาใจ

ในขณะที่เด็กหญิงกำลังมีความสุขกับการกิน จู่ ๆ ก็มีเสียงคล้ายเด็กเล็กดังขึ้นมาในหัวของเจ้าตัว “เด็กน้อยเจ้าลืมข้า” เสียงนั้นกล่าวตัดพ้อ

ทำให้อันอันชะงักตะเกียบในมือทันที พลางคิดว่าเสียงที่ได้ยินนั้นคือเสียงของใครกัน “ฮือ ๆ เจ้าเด็กใจร้ายเจ้ากล้าลืมข้าได้ยังไง” กุยเฮยกล่าวเสียงเครือ

“ตายแล้ว!” เด็กหญิงอุทานวางตะเกียบในมือลงทันที หันซ้ายแลขวาเพื่อมองหาสหายเทพตัวน้อย

การกระทำของเด็กน้อยได้เรียกความสนใจจากบุคคลที่นั่งอยู่ด้วยกันเป็นอย่างมาก

“ลูกรักเจ้าเป็นอะไร มองหาอะไรอย่างนั้นหรือ” หยวนฟานถามบุตรีด้วยความสงสัย

“วันนี้ตอนที่ข้าเดินเข้าไปในโพรงแห่งนั้น ข้าไปเจอเต่าน้อยตัวหนึ่งเจ้าค่ะ ข้าคิดจะนำกลับมาด้วยแต่ว่าในระหว่างวิ่งหนี ดูเหมือนว่าจะทำเจ้าตัวน้อยหายไป ดะ..ดังนั้นลูกก็เลยตกใจเมื่อนึกขึ้นได้” อันอันกล่าวออกมาโดยไม่คิดบอกว่าเต่าที่ว่านั้นเป็นถึงสัตว์เทพ

สีหน้าเสียใจของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ทั้งผู้ใหญ่และพี่ชายคนใหม่ทั้งสองรู้สึกไม่มีความสุข ในระหว่างที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความเงียบ

อานเจิงจึงได้กระซิบข้างหูเด็กหญิง “ข้าจะพาเจ้าไปนำเต่าน้อยกลับมาดีหรือไม่” แม้เสียงของเขาจะแผ่วเบา

แต่สำหรับผู้ที่นั่งอยู่ใกล้เคียงอย่างยงฮ่าวกลับได้ยินอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับผู้ฝึกยุทธอย่างยงเผยและศิษย์เอกทั้งสอง

ชายหนุ่มผู้ไว้หนวดจึงได้ส่งเสียงกระแอมออกมา พลางมองไปยังใบหน้าของบุตรชายที่เงยหน้ามองตนพอดี

เขาจึงได้พูดขึ้นเสียงเบา “เจ้ายังไม่เข็ดหรือ” คำถามนี้ทำให้เด็กชายหน้ามุ่ยลงอย่างไม่พอใจ

ด้านหนิงอันดวงตาเป็นประกายเพียงแวบเดียวแต่แล้วก็ฉายแววผิดหวังอีกครั้ง ‘ตรงนั้นเป็นถ้ำงูเลยนะหากไปอีกครั้งเธอจะไม่กลายเป็นอาหารของมันหรอกหรือ’

ในระหว่างที่กำลังคิดอย่างวุ่นวายกุยเฮยก็ส่งเสียงออกมาอีก ‘เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าสามารถสั่งมันได้’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันฉุกคิดขึ้นอย่างโมโห

‘กุยเฮย ในเมื่อเจ้าสั่งมันได้เหตุใดไม่บอกให้เร็วกว่านี้ปล่อยให้ข้าตกใจกลัวแทบตาย เท่านั้นยังไม่พอยังทำให้ข้าวิ่งหนีซะป่าราบอีก เหอะ..เจ้าก็จงอยู่ที่นั่นต่อไปอีกสองสามวันเป็นอย่างไร’ อันอันกล่าวเสียงลอดไรฟันในใจอย่างโกรธแค้น

เต่าตัวน้อยรู้สึกน้ำตาตกในพลางคิดว่าเขาช่างทุ่มหินทับเท้าตนเองโดยแท้[1] ดังนั้นมันจึงคิดหาวิธีหลอกล่อเด็กหญิงผู้เป็นนายคนใหม่ต่อไป

‘เด็กน้อยข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าขอโทษ เจ้าจะทิ้งข้าก็ไม่เป็นไรหรอก ทว่าเจ้าจะตัดใจทิ้งเทพเจ้าแห่งชีวิตได้เชียวเหรอช่างน่าเสียดายโดยแท้เพราะมันอยู่กับข้าก็หาประโยชน์อันใดไม่ได้’ หลังจบประโยคนี้เต่าน้อยก็ถอนใจออกมา

หนิงอันเริ่มนั่งไม่ติดเสียแล้ว “ลูกรักหากเจ้าเสียดายเต่าตัวนั้นเอาเช่นนี้ดีหรือไม่รอให้พ่อจัดการเรื่องที่ดินเรียบร้อยค่อยพาเจ้าเข้าป่าอีกครั้ง” หยูเจียงเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจบุตรสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งหน้าเศร้า

ครั้นแล้วก็มีเสียงห้ามของชายหนุ่มคนหนึ่งพูดออกมา “อย่าหาว่าข้ายุ่งเลยนะน้องเจียงป่าบนภูเขาในช่วงนี้ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่นัก เนื่องจากอาจจะมีหมาป่าออกมาหาอาหารข้าคิดว่ารอให้พ้นช่วงเหมันต์นี้ไปก่อนจะดีกว่า” หนิงอันฟังคำกล่าวนี้ก็คิดว่ามีเหตุผล

แม้จะรู้สึกเสียดายของมีค่าแต่การมีชีวิตอยู่นั้นย่อมสำคัญที่สุด ‘เจ้าได้ยินหรือไม่ว่าท่านลุงหรานบอกว่าให้พ้นช่วงหน้าหนาวนี้ไปก่อนถึงจะให้ข้าเข้าป่าได้’ หนิงอันสื่อสารกับเต่าน้อยทันที

‘มีข้าอยู่เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก หากเจ้ารีบมารับข้านะข้าจะช่วยให้พวกเจ้าและคนเหล่านี้มีเนื้อกินด้วย’ กุยเฮยเริ่มขายตัวเองออกมาอีก

‘มีเนื้อกินด้วยอย่างนั้นเหรอ จะเพียงพอให้ทุกคนได้กินไหมชาวบ้านมีอยู่สามสิบกว่าหลังคาเรือน หากได้กินไม่ทั่วถึงข้าก็ไม่ต้องการ’ หนิงอันรีบแย้ง

‘เจ้าเด็กโลภมาก เอาเถอะในเมื่อเจ้ามีแก่ใจนึกถึงคนอื่นข้าจะสงเคราะห์ช่วยเหลือก็ได้ ดังนั้นเจ้ารีบมารับข้าเถอะ’ กุยเฮยอ้อนวอน

หนิงอันนิ่งเงียบไป จากนั้นก็เริ่มกินอาหารของตนต่อโดยที่ผู้ใหญ่แต่ละคนต่างพากันคิดว่าเด็กหญิงคงจะตัดใจได้แล้ว หารู้ไหมว่านางกำลังคิดหาวิธีอยู่ต่างหาก

หลังมื้ออาหารสิ้นสุดลง “ข้าจะไปส่งเจ้ากับลูก” ยงเผยบอกกับภรรยาสาวโดยไม่รอให้นางตอบรับชายหนุ่มก็จัดแจงส่งเด็กชายขึ้นหลังม้าไปก่อน

หมิงจูคร้านจะโต้เถียงกับคนหน้าด้าน และดูเหมือนว่าบุตรชายจะมีความสุขในการขี่ม้าจึงทำให้นางพูดไม่ออก

เมื่อถึงบ้านหลังเล็กของตน หญิงสาวก็คิดจะเอ่ยปากไล่กระนั้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังอุ้มบุตรตัวน้อยที่กำลังหลับอย่างเอาใจใส่นางก็พูดไม่ออกอีกครั้ง

“ท่านพาเขาไปวางบนเตียงนั้นเถอะ” เสียงของนางอ่อนลงยามเมื่อเห็นสีหน้าผ่อนคลายของบุตรชายตัวน้อย

ยงเผยจัดแจงวางเด็กชายลงบนที่นอนพร้อมกับห่มผ้าผืนหนาให้กับเจ้าตัวเล็ก จากนั้นชายหนุ่มจึงสำรวจห้องที่ไม่มีอะไรเลยและยังพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อสีหน้าหม่นลง

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมา “หมิงจูเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้ากับลูกได้โปรดบอกข้าเถอะต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะอภัยให้คนโง่ผู้นี้” น้ำเสียงของเขาเศร้าโศกเช่นเดียวกับใบหน้า

“ท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ” หญิงสาวย้อนถามใบหน้านิ่งเฉย

“เจ้าช่วยฟังข้าอธิบายก่อนได้หรือไม่ หากว่าเมื่อเจ้าฟังแล้วไม่คิดจะยกโทษให้ข้าพร้อมที่จะยอมรับ ขอเพียงอย่างเดียวเจ้าอย่าได้ตัดรอนไมตรีในการดูแลบุตรก็พอ” ยงเผยเว้าวอนอย่างสำนึกผิด

เกิดความเงียบระหว่างคนทั้งสองอีกครั้ง ก่อนที่หมิงจูจะถอนหายใจยาว

“ท่านลองพูดมา ในตอนนั้นส่วนหนึ่งข้าเองก็ผิดที่ตัดสิน ใจหุนหันไม่ว่าอย่างไรเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ว่าแต่ฮูหยินของท่านนางไปไหนเสียแล้วล่ะ” คำกล่าวนี้ดั่งสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจของยงเผย

“ฮูหยินของข้าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็มีเจ้าเพียงคนเดียวมาตลอด อีกอย่างตอนนี้ข้าลาออกจากการเป็นทหารแล้วเจ้าผิดหวังหรือไม่ที่จะเป็นเพียงภรรยาของคนธรรมดา” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างหนักแน่นเสียงดังฟังชัด

“ท่านหมายความว่ายังไง ในตอนนั้นที่ข้าหอบลูกหนีออกมาไม่ใช่ว่าแม่ของท่านบอกว่าจะให้ท่านแต่งงานกับแม่นางที่สมกันหรอกหรือ ในตอนนั้นนางยังเอาหนังสือหย่ามาให้ข้าดูด้วย” หมิงจูพูดขึ้นเสียงสั่นน้ำตาร่วงเผาะดุจไข่มุกเม็ดงาม

ย้อนกลับไปตอนนั้นนางเพิ่งจะคลอดบุตรได้สามเดือน สามีของนางอยู่แนวหน้าหลังได้ข่าวว่าทหารของเขาชนะกำลังเดินทางกลับแม่สามีใจร้ายผู้นั้นก็เดินถือหนังสือหย่าเข้ามา

“เจ้าจงไปให้พ้นจากจวนของข้าซะ เผยเอ๋อร์ชนะศึกกลับมาในครั้งนี้เขาได้รับพระราชทานสมรสให้แต่งขุนหนูสูงศักดิ์คนหนึ่งเป็นภรรยาเอก เจ้ามันก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าอย่าได้อยู่ถ่วงความเจริญของเขาเลย