บทที่ 9

เมื่อรับรู้ว่าตอนนี้พวกเขาได้กลับมายังหมู่บ้านแล้วเด็กชายจึงเริ่มดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งของคนที่โอบอุ้ม

ยงเผยจำต้องปล่อยให้เขาลงยืนอยู่บนพื้นด้วยเกรงว่าเด็กคนนี้จะตกลงมาแล้วบาดเจ็บ

ในจังหวะเดียวกันนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ของเด็กชายได้เดินมาทางเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความกลัวและจะกล้าลงมือกับเด็กตัวน้อยได้ลงคอ

เสียงเผียะ! ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปยังต้นเสียงเป็นตาเดียว “แม่เคยบอกเจ้าว่าอย่างไรเหตุใดถึงไม่ฟัง” น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวเจือด้วยเสียงสะอื้นของผู้ยังมีไม้เรียวเล็กอยู่ในมืออันสั่นเทาข้างนั้นพูดกับเด็กชายเสียงดัง

“ฮือ ๆ ท่านแม่ข้าขอโทษเป็นข้าผิดเองท่านอย่าร้องไห้อีกเลย ต่อไปนี้ข้าให้สัญญาว่าจะไม่หุนหันพลันแล่นเช่นนี้อีก” เด็กน้อยผู้ถูกตีน้ำตาไหลอาบแก้มมอมทั้งสองข้างโอบเอวของมารดาแน่นกล่าวสำนึกผิดทั้งน้ำตา

หญิงสาวคนนั้นรีบทิ้งไม้ในมือของตนลงก่อนย่อตัวลงนั่งโอบกอดเด็กชายตัวเล็กแน่นไม่แพ้กัน

สองไหล่ของนางไหวสะท้านขึ้นลงเสียงร้องไห้ของสองแม่ลูกช่างบาดใจของผู้ที่ได้ยินยิ่งนัก

ยงเผยผู้ยืนอยู่ข้างคนทั้งสอง ทำให้เขานั่งลงคุกเข่าโอบกอดคนทั้งคู่แน่นราวกับต้องการปกป้อง

“จูเอ๋อร์เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง เจ้าอย่าได้ดุด่าว่ากล่าวหรือตีลูกเลยนะ หากเจ้าอยากจะลงโทษก็จงตีข้าเถิด” ถ้อยคำของชายหนุ่มทำให้เด็กชายเริ่มรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

“ท่านพูดบ้าอะไร เอามือออกไปจากพวกเราเดี๋ยวนี้” หญิงสาวแผดเสียงของตนพร้อมกับส่งสายตาขุ่นเคืองมายังชายผู้ที่ได้ชื่อว่าสามี

ยงเผยจึงได้แต่จำใจคลายมือของตนออกอย่างเสียดาย ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ต่างก็มีสายตาแห่งคำถามเกิดขึ้น ทว่าก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจา

เรื่องครอบครัวควรจะปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจกันเอาเอง นี่คือสิ่งที่ทุกคนต่างคิดเหมือน ๆ กัน

อานไท่เมื่อเห็นว่าเรื่องราวยุ่ง ๆ ในการตามหาคนจบลงแล้ว และอีกอย่างในตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วด้วยเป็นการดีหากจะให้ชาวบ้านแยกย้ายกันกลับบ้านของตน

“วันนี้ข้าขอบใจพวกเจ้าทุกคนมาก ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วพวกเราแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันเถอะ” หลังสิ้นประโยคของหัวหน้าหมู่บ้าน สามคนพ่อแม่ลูกจึงได้รู้สึกตัวว่าพวกเขายังไม่ได้ขอบคุณชาวบ้านเหล่านี้เลย

ดังนั้นคนทั้งสามจึงได้ลุกขึ้นยืน พวกเขาต่างพากันค้อมตัวไปทางชาวบ้านกลุ่มใหญ่พร้อมกับกล่าวออกมาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด

“ข้าขอขอบพระคุณทุกท่านที่เสียสละเวลาของตนออก ไปช่วยตามบุตรของเรา” สองสามีภรรยากล่าวพร้อมกันโดยมีเด็กชายตัวน้อยทำตามบิดามารดาด้วย

“ไม่เป็นไร พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกันการช่วยเหลือเช่นนี้เป็นเรื่องสมควรยิ่ง” หนึ่งในชาวบ้านกล่าวออกมา

หลังจากคนกลุ่มใหญ่เดินจากไป หมิงจูก็เดินมาหาครอบครัวหยูนางได้มาหยุดยืนต่อหน้าอันอัน

“เด็กน้อยข้าขอขอบใจเจ้าที่ได้ช่วยฮ่าวเอ๋อร์ไว้ อาหญิงไม่รู้ว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างไรได้โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” หมิงจูกำลังจะก้มหัวให้นาง ทว่าอันอันรีบกล่าวห้ามออกมาทันควัน

“ท่านอาจารย์หญิงอย่าได้ทำเช่นนี้เจ้าค่ะ ท่านกำลังจะทำให้ข้าอายุสั้น ศิษย์ไม่กล้ารับการคารวะจากท่านหรอก” คำพูดของนางทำให้หญิงสาวมุมปากกระตุก

คิดอยากโต้แย้งก็จนใจเพราะนางได้กล่าวออกไปแล้วว่าชายคนนั้นเป็นสามี

หลังจากสิ้นคำกล่าวขอบคุณก็ถึงเวลาจะต้องแยกย้ายคนบ้านหยูทั้งสามชีวิตรวมถึงยงเผยกับสองแม่ลูกก็ตามอานไท่กลับมายังเรือนของเขา ยงเผยได้ให้เด็กชายนั่งบนหลังม้า

ส่วนเขานั้นเป็นคนจูงเพื่อจะได้เดินเคียงข้างกับเมียรักที่หนีหายตนมานานหลายปี

ยงฮ่าวรู้สึกตื่นเต้นดวงตาเป็นประกายยามอยู่บนหลังม้าทำให้เขาเริ่มพออกพอใจกับชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็นพ่อของตนมากยิ่งขึ้น

ด้านอันอันในตอนนี้ดวงตาของเด็กน้อยปรือเต็มทน เพราะนางใช้พละกำลังไปจนเกินกำลังของเด็กน้อย ดังนั้นเด็กหญิงจึงได้นั่งคอพับคออ่อนสัปหงกบนหลังม้า

หยูเจียงสงสารบุตรีจึงได้โอบกอดร่างเล็กของนางเข้ามาแนบอกเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กหญิงพลัดตกลงไปยังพื้นด้านล่าง

เมื่อถึงเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน อานไท่จึงได้บอกลูกสะใภ้จัดที่หลับนอนให้เด็กหญิงตัวน้อยได้พักผ่อนก่อน อันอันนอนหลับฝันดีโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

“ท่านแม่น้องสาวช่างน่ารักยิ่ง” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กชายวัยเดียวกับยงฮ่าวพูดเสียงเบากับแม่ของตนเมื่อเห็นแก้มซาลาเปาแดงเรื่อของอันอันในขณะหลับตา

“เจิงเอ๋อร์เจ้าเบาเสียงลงหน่อยเถอะ น้องกำลังหลับดูท่าจะฝันดีดูปากเล็ก ๆ ของนางสิแย้มยิ้มเสียด้วย” ผู้เป็นแม่กล่าวเตือนบุตรชายและอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความน่ารักของเด็กหญิง

“พี่สะใภ้เป็นข้าทำให้พวกท่านลำบากแล้ว” น้ำเสียงอันอ่อนโยนของหยวนฟานเอ่ยออกมาอย่างกระดากอาย

“ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าพี่สะใภ้กระนั้นก็อย่าได้เกรงใจ ข้าเต็มใจที่จะยกห้องนอนให้กับพวกเจ้า ดังนั้นจงอยู่ให้สบายเถอะ” น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความยินดีเช่นเดียวกับใบหน้า

ทำให้คนในครอบครัวหยูพากันซาบซึ้งในความมีน้ำใจอันหาได้ยากในภาวะที่แต่ละครอบครัวต่างตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเช่นหมู่บ้านแห่งนี้

หยูเจียงเมื่อเห็นว่าลูกและแม่รวมถึงภรรยามีที่ให้หลับนอนตัวเขาจึงได้หันมาสนทนากับอานไท่เพื่อปรึกษาในเรื่องของที่ดินสำหรับการปลูกเรือนของตนต่อ

“ท่านอาไม่ทราบว่ามีที่ดินตรงไหนที่กว้างมากพอให้ปลูกเรือนอยู่ในบริเวณเดียวกันได้ห้าหลังหรือไม่ เนื่องจากคนในครอบครัวของข้ามีเยอะ” ถ้อยคำของชายหนุ่มทำให้อานไท่มีสีหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะโพล่งออกมา

“มีที่ดินบริเวณเชิงเขา ทั่วทั้งบริเวณนั้นไม่มีบ้านเรือนของใครปลูกอาศัย อีกทั้งยังกว้างมากราคาก็ถูกกว่าที่อื่นแต่ติดตรงที่ว่ามันใกล้ชายป่ามากเกินไป ข้าเกรงว่าอาจจะมีสัตว์ร้ายลงมาจากเขาเพื่อมาทำร้ายพวกเจ้านะสิ” อานไท่ตอบตามจริง

ยงเผยได้ยินคำกล่าวของชายวัยกลางคนเขาจึงได้หันหน้าไปมองภรรยากับลูกชาย “เรือนของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน” คำถามอันตรงไปตรงมานี้ทำให้หมิงจูมองเขาสายตามีคำถามเช่นกัน

ทว่าหญิงสาวยังไม่ทันตอบน้ำเสียงเล็กของบุตรชายก็ดังขึ้นเสียก่อน “ห่างจากเรือนท่านตาจงไปไม่ไกลขอรับเป็นเรือนหลังสุดท้าย” คำตอบของเขาทำให้ยงเผยยกริมฝีปากขึ้นอย่างพอใจ