บทที่ 1007 ตอนนี้ฉันใหญ่สุด

“อย่ากังวลเลยครับ พี่จ้าว ถ้าสถานการณ์ไม่ปกติ เราจะถอนตัวครับ” ชายหัวเกรียนหัวเราะอย่างมั่นใจ

“งั้นก็ดี ฉันจะวางสายก่อน ปลอดภัยแล้วค่อยว่ากัน” จ้าวเกาหมิงตอบและวางสายอย่างเร่งรีบ

“เจ้านายครับ แย่แล้วครับ คนของพวกเราถูกฆ่าแล้วครับ!” ยังไม่รอที่ชายหัวเกรียนได้เก็บโทรศัพท์ในขณะนั้น ผู้ก่อการร้ายรีบวิ่งเข้ามาด้วยหอบหายใจอย่างแรง

“อะไรนะ เกิดอะไรขึ้น?” ชายหัวเกรียนเลิกคิ้วขึ้น “มีคนจากห้องแขกออกมาหรือเปล่า? มันคือมาคอมบ์หรือเปล่า?”

“ไม่ ไม่รู้เหมือนกันครับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาดูหวาดกลัวเล็กน้อย “แต่เจ้านายครับ ผมพบว่าคนของเราถูกฆ่าโดยเข็มเงินในลำคอ และเราไม่มีโอกาสแม้แต่จะยิง.. ."

“บัดซบ!” ชายร่างใหญ่หัวเกรียนคำรามอย่างเข้มครึม “แจ้งออกไป ถอยหนีเดี๋ยวนี้!”

ตอนนี้ชายหัวเกรียนโกรธอย่างเต็มตัว เมื่อกี้นี้ยังบอกว่าไม่มีปัญหาใด ใครจะไปรู้ แค่ผ่านไปชั่วครู่หนึ่งก็เกิดเรื่องขึ้น

“อยากหนี? นายถามฉันยัง?” แต่ยังไม่รอที่ผู้ก่อการร้ายตั้งตัวได้ เสียงขี้เล่นก็ดังขึ้นบนดาดฟ้า

เมื่อได้ยินเสียงอย่างกะทันหันนั้น สีหน้าของชายร่างใหญ่ที่หัวเกรียนก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาเหลือบมองดูรอบๆ มีดำผ่านตรงหน้าเขา ทันใดนั้นเขาก็ยกปืนยาวในมือขึ้นและพูดอย่างเคร่งขรึม: “ไอ้หนู อย่ามามั่วนะ ฉันไม่สนใจหรอกว่านายเป็นใคร มอบตัวเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายตาย!"

ขณะที่ชายหัวเกรียนกำลังพูด ผู้ก่อการร้ายที่อยู่ใกล้เขาก็มีปฏิกิริยา ยกปืนขึ้นไปทางเย่เทียนรอให้ชายร่างหัวเกรียนออกคำสั่ง

“พวกนายเนี่ยนะ?ให้เวลาพวกนายสิบปีก็เป็นไปไม่ได้!” เย่เทียนพูดพร้อมทั้งหัวเราะอย่างเย็น มือของเขาประสานกัน เมื่อเขาเหวี่ยงไปทางซ้ายและขวา เข็มเงินจำนวนโหลที่ส่องแสงเย็นยะเยือกก็ถูกปล่อยออกมาทันที มุ่งไปทางผู้ก่อการร้ายโดยตรง

ในเวลาเดียวกัน เย่เทียนกระทืบเท้าของเขาอย่างแรงและหายตัวไปเหมือนผี

สีหน้าของชายร่างใหญ่ที่หัวเกรียนเปลี่ยนไปทันที เมื่อเขากำลังจะเหนี่ยวไกอาวุธในมือ ร่างที่น่ากลัวของ เย่เทียนก็ปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของเขาอีกครั้ง และมือขวาของเขาก็กลายเป็นกรงเล็บจับข้อมือของชายร่างใหญ่ไว้ด้วยแรงกะทันหัน ชายร่างใหญ่หัวเกรียนก็รู้สึกเจ็บที่ข้อมือ มือของเขาไม่สามารถคลายออกได้ และอาวุธก็ตกลงสู่พื้น

แต่ยังไม่รออาวุธจะตกลงมืออีกข้างของเย่เทียนก็จับไว้ราวกับสายฟ้า เขาหัวเราะเยาะเย้ยขี้เล่น"ขยะก็คือขยะ ทำอะไรได้บ้างห้ะ"

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนก็รู้สึกได้ถึงแสงวูบวาบต่อหน้าพวกเขา จากนั้น เย่เทียนได้ควบคุมผู้นำพวกผู้ก่อร้าย

ชายหัวเกรียนอึ้ง แต่เขาก็กลับมามีสติอย่างรวดเร็วอีกครั้ง และตะโกนใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยังคงถือปืนอยู่: "ไอ้โง่ ยืนนิ่งทำไม ยิงสิไอ้โง่ ฆ่าไอ้สารเลวนั้นให้ตาย!"

แต่ว่า ผู้ก่อการร้ายที่อยู่รอบๆ ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการเฝ้าระวังดูเหมือนจะไม่ได้ยินที่ชายหัวเกรียนพูด พวกเขายังคงยืนนิ่งอยู่

“ให้ตายสิ พวกนายหูหนวกกันหมดหรือไง? ยิงสิวะ ยิงให้ตาย!” เห็นแบบนี้ชายหัวเกรียนเกือบหายใจไม่ออก นี่มันเป็นอะไรกันหมด คนพวกนี้จริงใจมาตลอด ไม่งั้นก็ไม่สั่งให้มาจัดการกับเรื่องพวกนี้ ใครจะไปรู้ว่าถึงตอนสำคัญอย่างงี้กลับไม่ได้เรื่องสักคน!

“หยุดตะโกนสักที ถ้านายยังเอาความหวังไว้ที่ไอ้พวกไม่ได้เรื่องนั้น นายคิดเยอะเกินไป” เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้า เดินไปหาหนึ่งในผู้ก่อการร้าย แล้วดันมือขวาออก

บูม!