บทที่ 1008 การแสดงสำคัญมาก

“อาวุธมีจำกัด และทั้งหมดก็ถูกจัดสรรให้เฉพาะผู้ที่สามารถใช้ได้ ใครในพวกคุณเคยเป็นทหารมาก่อน หรือคุณสามารถใช้ปืนได้?”

เย่เทียนยังคงก็รู้นิสัยของประเทศจีนอยู่บ้าง เขารู้ว่าการชักชวนพวกเขาด้วยคำพูดดี ๆ จะไม่มีประโยชน์อย่างแน่นอน ทำให้พวกเขาตรงใจแต่แรกจะดีกว่า มิฉะนั้น จ้าวเกาหมิงพบว่าความวุ่นวายเริ่มขึ้นเมื่อใด ถึงตอนนั้นจะจับกุมมันได้อย่างไร

“ฉัน…” สิ้นเสียงเย่เทียน ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างที่สวยงามก็ลุกขึ้นยืน

“พี่ฉาว?” เย่เทียนอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ออกเสียง และไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉาวจิ้งที่ตอบ

“ทำไม? ดูถูกฉันเหรอ?” ฉาวจิ้งเบกปากเล็กน้อย แล้วเธอก็เดินไปหา เย่เทียน เดินผ่านผู้ก่อการร้าย เธอหยิบปืนยาวขึ้นมาและทำการขึ้นนกปืนอย่างชำนาญ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เทียน ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็หัวเราะอีกครั้ง ตอนแรกได้ข้อมูลมาคอมบ์จากฉาวจิ้ง เขาคิดว่าแล้วว่าฉาวจิ้งไม่ธรรมดาแน่นอน ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะเป็นจริง ถ้าเป็นคนธรรมดา จะมีฝีมือชำนาญเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ฮ่าฮ่า” เมื่อมองไปที่ฉาวจิ้งที่เล่นอาวุธในมืออย่างชำนาญ เย่เทียนก็หัวเราะคิกคัก “ยังมีอีกไหม?ออกมาเร็ว!”

ไม่นาน แปดเก้าคนลุกขึ้นยืน เย่เทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ กี่คนที่ยืนขึ้นนั้นสูงใช่ได้ ด้วยสายตาที่แน่วแน่ และยิ่งกว่านั้นคือไม่มีความหวาดกลัวใดๆ เย่เทียนเองก็ค้นพบผู้แข็งแกร่งของแดนมานะสร้างอีกด้วย

แต่เย่เทียนก็สามารถเข้าใจได้ ถ้าเป็นแดนมานะสร้าง แต่เขาไม่สามารถปลดปล่อยความแข็งแกร่งภายในของเขา เผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ก่อการร้ายกลุ่มนี้ที่ฆ่าโดยไม่กะพริบตา เขาไม่ต่างจากคนทั่วไปจริงๆ

“นายชื่ออะไร” เย่เทียนเลิกคิ้วและถามบุคคลแดนมานะสร้างนั้น

“หวังต้าจู้!” ชายคนนั้นตอบ

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดต่อ: “นายนำคนสามคนไปเฝ้าทางขวา พี่ฉาว พี่พาคนสี่คนไปคุ้มทางซ้าย ตราบใดที่เห็นผู้ก่อการร้ายใกล้ชิด ยิงให้ตายเลยครับ”

“โอเค!” หวังต้าจู้พยักหน้า และสุ่มเลือกคนสามคนด้วยอาวุธปืน แล้ววิ่งไปที่ทางเดินทางด้านขวา

“แล้วนายล่ะ?” ฉาวจิ้งไม่รีบร้อน แต่ถามเย่เทียนกลับ

“ฉันเหรอ ฉันไปจัดการผู้ก่อการร้ายเหล่านั้น” เย่เทียนยิ้มและสั่งอีกครั้ง: “พี่ฉาวครับ พี่ต้องใช้แรงหน่อยนะครับ หากมีใครสร้างปัญหา พวกเขาล้วนร่ำรวยกันทั้งนั้น ขาหักแขนหักไม่ใช่ปัญหา ยังรักษาได้อยู่”

“ฉันเข้าใจแล้ว นายเองก็ระวังตัวด้วย” ฉาวจิ้งพยักหน้าตอบรับ อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาพิเศษ นี้ใช้ได้แค่วิธีนี้เท่านั้นแล้ว...

เมื่อ เย่เทียนจัดการป้องกันบนดาดฟ้า ห้องหนึ่งของห้องพักเรือสำราญก็เปิดออกทันที มาคอมบ์ ขยี้ตาอย่างงุนงงและเดินออกจากด้านในห้อง แต่ยังมีรอที่เขาจะได้ก้าวออกจากห้อง มือที่ขยี้ตาอย่างรุนแรงก็หยุดลง เพราะเขาได้กลิ่นเลือดในอากาศ!

“เกิดอะไรขึ้น” มาคอมบ์พึมพำกับตัวเอง รัศมีภัยคุกคามก็มาจากทางขวาในทันใด และเขาไม่ลังเลเลย หายตัวไปทันที

บูม!

กระสุนปรากฏขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้ชนกับจุดเดิมที่มาคอมบ์ยืนอยู่

“อืม?” ปลายทางเดินด้านขวา ผู้ก่อการร้ายเช็ดขยี้ของเขา ยังไม่ได้ตั้งตัวเพียงใด

เขายังไม่ทันได้มองอย่างชัดเจน เขาก็รู้สึกปวดท้องอย่างกะทันหัน แล้วร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เจ็บปวดที่คอ เขาก็ถูกยกขึ้นโดยตรง