บทที่ 1010 ท่านใส่เช่นนี้จะไม่สะดวกนะครับ

แต่ยังไม่รอให้จ้าวเกาหมิงตอบสนอง มาคอมบ์ก็กระทำอีกครั้ง มือขวาของเขาก็ดึงไปข้างหน้า และในขณะเดียวกันมือซ้ายของเขาก็จับไหล่ซ้ายของ จ้าวเกาหมิง ทันที

คลิก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้นอีกครั้ง และมือซ้ายของ จ้าวเกาหมิงก็ถูกดึงหักลง เห็นได้ชัดว่าพิการไปแล้ว

“อ๊ะ!” จ้าวเกาหมิงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด กระดูกของเขาหักสองครั้งติดต่อกัน เจ็บปวดจนเขาออกเหงื่อหยดที่หน้าผาก

ส่วนมาคอมบ์เองก็ไม่ยอมปล่อยให้ จ้าวเกาหมิงไปอย่างง่ายดาย และหมัดที่รุนแรงก็พุ่งเข้าใส่ท้องของ จ้าวเกาหมิงทันที

บูม!

ด้วยหมัดและพุงของเขาที่ตัดกัน จ้าวเกาหมิงส่งพลังอันแข็งแกร่งจากท้องของเขาโดยตรง และร่างกายของเขาก็อดไม่ได้ที่จะโค้งเหมือนตัวกุ้ง

มาคอมบ์ยังคงเคลื่อนไหว พลังในร่างกายหมุนเวียน มันก็ไหลไปที่ใต้เท้าของเขา ทันใดนั้น ขาที่ดังสนั่นของเขาก็เตะเข่าของขาขวาของ จ้าวเกาหมิงอย่างดุเดือด

บูม!

จ้าวเกาหมิงต่อต้านไม่ได้แต่แรก ถูกมาคอมบ์ถีบอย่างรุนแรงอีกครั้ง และเข่าขวาของเขาก็จมลงไปด้านหลัง ร่างกายของเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาล้มลงไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

คราวนี้ จ้าวเกาหมิงไม่ได้ร้องออกมาตามเคย เพราะในเขาในตอนนี้ทั้งขาและทั้งแขนทั้งคู่ถูกทำลายโดย มาคอมบ์ เขาอยู่ในอาการเสียสติด้วยความเจ็บปวด

จนถึงตอนนี้ มาคอมบ์ถึงจะหยุดและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาอยู่กับ จ้าวเกาหมิงมาหลายปีแล้ว เขารู้ว่าจ้าวเกาหมิงนั้นเป็นคนอย่างไร รู้ถึงความร้ายกาจและไหวพริบของเขา เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลบหนี ก็คือหักแขนหักขาของเขาให้หมด ด้วยวิธีนี้ ในทะเลอันกว้างใหญ่นี้ แม้ว่า จ้าวเกาหมิงอยากหนี ถึงจะหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นจากที่นี่แน่นอน!

“เฮ้ มาคอมบ์!” ในเวลานี้ เย่เทียนซึ่งตั้งหลักทุกคนไว้บนดาดฟ้าอย่างปลอดภัยแล้วจะวิ่งกลับมา แต่เพราะผ่านไปเป็นเวลานาน เรือชูชีพและเรือสำราญก็ลอยห่างออกไป

เมื่อได้ยินมีคนเรียกชื่อตัวเอง มาคอมบ์ ก็หันมามอง เย่เทียน แต่ไม่ได้พูดอะไรใดๆ

“มาคอมบ์ นายยังเป็นหนี้บุญฉันอยู่!” เย่เทียนตะโกนอีกครั้ง

“ฉันจะจ่ายคืนเมื่อได้พบเจอในครั้งหน้า!” รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของ มาคอมบ์ และเขาตอบเสียงดัง จากนั้นก็ดึงเครื่องยนต์แล้วจากไปพร้อมกับ จ้าวเกาหมิงซึ่งเงยหน้าไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ค่อยๆ ออกห่างจากไป และหายไปในสายตาของเย่เทียน

เย่เทียนยิ้มบางๆ ถ้ารู้แต่แรกก็ไม่ต้องยุ่งยากแบบนี้แล้ว ตอนที่อยู่ในคาสิโน เขาเอาชนะทั้งสองคนไปก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ยังจะตบปลาใหญ่อะไรอีก ตอนนี้ปลาใหญ่ก็ตบไม่ได้ แม้แต่เหยื่อก็ถูกกินจนหมดอีกด้วย

"ทำไม ปล่อยให้พวกเขาหนีไปหรือไง?"ไม่รู้แต่เมื่อไหร่ ช่ายเหมยเป่าก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลัง เย่เทียน "หรือเรากลับหัวไล่ตามเขาตอนนี้เลย? "

“ไม่ต้องแล้ว ถ้าเรากลับหัวได้ พวกเขาหนีไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ อย่าไปเสียเวลากับตรงนั้นเลย” เย่เทียนส่ายหัวและปฏิเสธแผนของช่ายเหมยเป่า เมื่อเทียบกับ มาคอมบ์และ จ้าวเกาหมิงแล้ว ไปวาติกันนั้นสำคัญกว่า

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เย่เทียนก็ได้ยินบางสิ่งที่สำคัญอีกครั้ง และถามขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “ระเบิดเหล่านั้นล่ะ?”