บทที่ 1055 เย่เทียนต้องตาย

ออนนีฮานไม่ได้โกรธเช่นกัน ทำเหมือนกับว่าจอห์นนี่นั้นไม่มีความหยาบคายและความโหดเหี้ยม กระทั่งเขาเขย่าแก้วในมือด้วยรอยยิ้ม และจิบด้วยสีหน้ามึนเมา

ความจริงแล้วเขาไม่มีอะไรต้องโกรธ ถึงแม้เขาจะโกรธ แล้วเขาจะสามารถทำอะไรได้? เพราะเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย! แม้ว่าเขาจะรู้สึกโกรธ มันจะทำให้ตนเองอับอายขายหน้าเท่านั้น

เป็นคนต้องเปิดใจกว้าง แค่นึกถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองมีความสุข เช่น หลังจากคราวนี้แล้วตนเองก็จะได้เมล็ดพันธุ์!

นั่นเป็นถึงเมล็ดพันธุ์เชียวน่ะ สิ่งล่อใจที่ทุกคนของเผ่าเลือดไม่อาจปฏิเสธได้! และหลังจากมีเมล็ดพันธุ์แล้ว เขาออนนีฮานจะกลายเป็นมาร์ควิส หรือแม้กระทั่งดยุค! เมื่อถึงตอนนั้นคนอย่างเอซจะกล้าพูดตะคอกใส่ตนเองไหม?

ความอดทนทั้งหมดนั้นเพื่ออนาคตเท่านั้น และเขาก็ชินกับชีวิตเช่นนี้แล้ว

แน่นอนว่าถ้าอยากจะได้รับทุกอย่าง ยังมีปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่ง นั่นก็คือเย่เทียน!

เมื่อพิจารณาจากข้อมูลที่อยู่ในมือของตนเองแล้ว เย่เทียนเป็นคนที่รับมือยาก โดยเฉพาะความแข็งแกร่งอันทรงพลังของเขา ออนนีฮานไม่สามารถแม้แต่จะคิดหากำลังคนที่จะต่อสู้กับเขาได้! แต่โชคดีที่จอห์นนี่มาถึงแล้ว

หลังจากจอห์นนี่กินอาหารอย่างตะกละตะกลามจนอิ่มแล้ว และอาหารเหล่านี้ล้วนปรุงอย่างพิถีพิถันโดยเชฟชั้นนำ แต่ทำให้เขารู้สึกอร่อยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความจริงแล้ว หลังจากคนหิวมาเป็นเวลานาน รสชาติของอาหารก็เป็นปัจจัยรอง ขอเพียงแค่สามารถอิ่มท้องได้ ก็ถือว่าอร่อยแล้ว!

“พูดตามตรง ผมรู้สึกเกลียดคุณนิดหน่อย แต่เนื่องจากนี่เป็นงานที่แก๊งมอบหมาย ผมจะร่วมมือกับคุณ!” จอห์นนี่มองออนนีฮานด้วยสายตาเย็นชา “แต่คุณต้องจำไว้ว่าระหว่างพวกเรามีแค่การร่วมมือเท่านั้น อย่ามาท้าทายเส้นตายของผม!”

ออนนีฮานขมวดคิ้ว “แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมคุณถึงเกลียดผมขนาดนี้ แต่คุณวางใจเถอะ ในเมื่อพวกเราร่วมมือกันแล้ว พวกเราจะแสดงพลังความแข็งแกร่งของตนเองออกมา และผมหวังว่าเย่เทียนจะตายด้วยน้ำมือของพวกคุณ!”

“นี่เป็นจุดเป้าหมายของผมเช่นกัน!” จอห์นนี่ไม่อยากจะพูดอะไรกับเขามาก เขาโบกมือแล้วกล่าวว่า “ของที่พวกเราต้องการล่ะ?”

ออนนีฮานดีดนิ้ว จากนั้นพนักงานบริการสวมชุดทักซิโด้ก็เดินออกมาด้วยความเคารพ วางข้อมูลอยู่บนถาด แล้วนำไปวางไว้ตรงหน้าจอห์นนี่ มารยาทที่เข้มงวดแบบนี้มีแต่แวมไพร์ที่ยังคงดำรงไว้เท่านั้น ซึ่งไม่สามารถเห็นจากสถานที่อื่นได้อีกแล้ว!

“ดีมาก!” จอห์นนี่เหลือบมองแวบหนึ่ง ซึ่งเป็นข้อมูลการกระทำทั้งหมดของเย่เทียนตอนที่อยู่ในอิตาลี รวมถึงบันทึกการลงมือเคลื่อนไหวของเย่เทียนและแผนการเดินทางของเขา

“ดูเหมือนไอ้หมอนี้จะปรากฏตัวออกมาแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยุ่งยาก!” จอห์นนี่หรี่ตาลง

“พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนเก่าของพวกเรา พวกเราจะรับผิดชอบต้อนรับเอง ดังนั้นคุณจะจัดการกับเย่เทียนอย่างไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว! แต่ผมหวังว่าคราวนี้เรื่องจะจบลงอย่างราบรื่น เพราะการประชุมใหญ่ของยอดมนุษย์กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ผมไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้!” ออนนีฮานเริ่มแข็งกร้าวเช่นกัน

นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญในการจัดสรรงาน และยังเป็นเรื่องสำคัญที่จะกำหนดว่าเย่เทียนจะถูกฆ่าหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องจริงจัง

“ผมจะทำเรื่องของตนเองให้ดีที่สุด แต่พวกคุณอย่าปล่อยให้พวกคนโง่เขลามารบกวนการทำงานของพวกเรา เข้าใจไหม?” จอห์นนี่ปิดเอกสาร

“คราวหน้าอย่ามาสถานที่แบบนี้อีก พวกคุณเคยชินกับความมืดมิด แต่พวกเราชอบความเจริญ!” จอห์นนี่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวด้วยความไม่พอใจ จากนั้นพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา แล้วพาคนของตนเองเดินจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ ลูกน้องสามคนที่จอห์นนี่พามานั้นไม่พูดอะไรเลย กระทั่งตอนที่จอห์นนี่กำลังคุยกับอีกฝ่ายอยู่ พวกเขาก็กินอาหารอย่างตะกละตะกลาม โดยเฉพาะชายร่างสูงใหญ่ที่เหมือนกอริลลา เขากินอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะไปทั้งหมด!