บทที่ 1122 แผนการของแฟลิกส์

ขณะที่เย่เทียนกับบาทหลวงกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด อาร์ชบิชอป เมเจอร์ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมา

สถานการณ์นี้แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้มาก สิ่งที่เขาต้องการคือบาทหลวงสะกดผู้ชมทั้งหมดด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้! แต่สถานการณ์ตรงหน้านั้นเกินความคาดหมายของเขาไปมาก

ชาวตะวันออกบ้าบอคนนี้โผล่มาจากไหน? อ้อ ใช่แล้ว จะเป็นคนประเทศหยิงได้อย่างไรกัน

กานโนเซน นากะไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าการกระทำที่มีความสุขอย่างหนึ่งของเขาจะถูกจับตามองโดยอาร์ชบิชอปผู้มีอำนาจของสำนักวาติกัน!

ภายในศาลที่อยู่ไม่ไกลจากห้องโถง แม้ว่าจะยังมีกลุ่มองครักษ์จำนวนมากเข้าแถวอยู่ แต่คนที่รอบคอบจะพบว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่ศาล แต่เป็นกลุ่มคนแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบใหม่

“แผนการสมบูรณ์แบบ!”

ในสำนักงานที่หรูหรา วินส์กำลังดื่มด่ำกับทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่าง อากาศวันนี้ดูเหมือนจะปลอดโปร่งเป็นพิเศษ เสียงนกร้องข้างนอกก็แจ่มใสและน่ารื่นรมย์เป็นพิเศษ เขาเขย่าแก้วไวน์ในมือ กลิ่นหอมจางๆ ที่ออกมาจากแก้วทรงสูง ทำให้เขาจิบมันโดยไม่รู้ตัว

สำนักงานนี้เป็นของแฟลิกส์ หัวหน้าผู้พิพากษาที่เคยโด่งดัง ทำไมมันถึงบอกว่าเคยน่ะเหรอ? เพราะหากผ่านพ้นวันนี้ไป หัวหน้าผู้พิพากษาอาจจะเป็นบาทหลวงที่มารับตำแหน่งใหม่

เขาเคยทำงานให้กับแฟลิกส์ ดังนั้นวินส์จึงไม่ชอบแฟลิกส์เลย จนถึงขนาดเต็มไปด้วยความเกลียดชังอยู่ในใจด้วยซ้ำ

วินส์นั่งอยู่ในที่นั่งอันแสนสบาย เล่าถึงสิ่งที่เขากระทำทุกอย่างไปทีละขั้น จินตนาการถึงประโยชน์ที่เขาจะได้รับ เขารู้สึกภาคภูมิใจมาก

“ที่นั่งนี้สบายไหม?”

เสียงอ่อนโยนดังขึ้นในหูของเขา วินส์ตอบโดยจิตใต้สำนึก “สบาย! สบายมากเหลือเกิน!”

แต่พอพูดจบทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาได้สั่งห้ามไม่ให้ใครมารบกวนเขา แล้วใครคือคนที่ปรากฏตัวข้างหลังเขา? เขาตื่นตัวขึ้นมาในทันทีในขณะที่กำลังเมาเล็กน้อย ทำไมเสียงนั้นถึงคุ้นเคยนัก มันคุ้นเคยจนเขากลัว!

ฝ่ามือที่หยาบกร้านวางลงบนหัวไหล่ของเขา มืออีกข้างเอื้อมไปยังขวดสารพันธุกรรมบนโต๊ะ

“นี่คือเครื่องวางยาภาพลวงตาใช่ไหม? ชื่อเพราะดีนะ!”

วินส์อยากจะดิ้นรนตะเกียกตะกาย แต่พบว่าร่างกายของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย นอกจากสามารถกลอกตาแล้ว ไม่มีการตอบสนองจากร่างกายส่วนอื่นๆ เลย

ความรู้สึกตื่นตระหนกอย่างรุนแรงรายล้อมเข้ามา สิ่งที่ทำให้เขากลัวมากกว่านั้นคือเมื่อเก้าอี้หมุนไป เขาเห็นแฟลิกส์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่!

แฟลิกส์ไม่หงุดหงิดกับสายตาหวาดกลัวของเขา แต่มองไปที่เขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “บอกตามตรง ผมควรขอบคุณคุณถึงจะถูก ผมไม่ได้สัมผัสฝันที่กลายเป็นจริงมาหลายปีแล้ว!”

“อ้อ ผมลืมออมแรงไว้ตอนโจมตี คุณคงมีอะไรอยากจะพูดสินะ!” แฟลิกส์โค้งตัวลงและมองเข้าไปในดวงตาของวินส์

หลังจากดีดนิ้ว วินส์ก็พบว่าตัวเองนั้นพูดได้แล้ว แต่เขาเป็นคนฉลาด รู้ว่าแฟลิกส์มาที่นี่หมายความว่าอย่างไร ดังนั้นเขาจึงไม่เรียกผู้คุม แต่กลับอ้อนวอนว่า “ท่านหัวหน้าผู้พิพากษา ผมถูกบังคับให้ทำทุกอย่าง!”

“ผมคิดว่าคุณต้องคุ้นเคยกับอาหารมื้อสุดท้ายแน่นอน” แฟลิกส์ยิ้มพลางตบไหล่เขา จากนั้นก็กระซิบที่ข้างหูว่า “คุณได้ปลดล็อกปีศาจในใจผมแล้ว คุณจะต้องทนทุกข์ทรมานกับราคาที่ต้องจ่ายที่ไม่อาจทนได้ ทุกอย่างมันยุติธรรมมาก ใช่ไหม?”

พูดจบเขาก็ยิ้มให้วินส์อย่างลึกลับ พลังดำมืดถูกเขาอัดเข้าไปในร่างกายของวินส์

วินส์ต่อสู้ดิ้นรนอย่างดุเดือด ในขณะที่พลังดำมืดกลืนเขาทีละเล็กทีละน้อยภายใต้การพิทักษ์ของแสงสีทอง ไม่มีเสียงใดๆ แต่ดูน่าสะพรึงกลัวมาก

“ท่านหัวหน้าผู้พิพากษา นี่คือกล้องวงจรปิดในห้องประชุม”

“ลงไปได้แล้ว” แฟลิกส์โบกมือแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เริ่มดูอย่างจริงจัง