บทที่ 1144 ต่างฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้น

ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นของเย่เทียน ในที่สุดทั้งสามคนก็ไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไปแล้ว

พวกเขาทั้งสามฝึกบู๊แบบเดียวกัน และเสริมกันและกัน ทำให้พวกเขามีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ด้วยเทคนิคการโจมตีแบบผสมผสาน ทำให้เย่เทียนเกิดแรงกดดันเป็นอย่างมากทันที

แต่ถึงแม้ว่าพละกำลังของเย่เทียนยังไม่ฟื้นตัว แต่การมองเห็นของเขานั้นไม่เลว

เมื่อเผชิญหน้ากับการโอบล้อมของสามคนนี้แล้ว เย่เทียนใช้เท้าเตะไปที่โต๊ะน้ำ จากนั้นร่างของเขาก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว

“แคว่ก ควั่ก!”

เสื้อผ้าของเย่เทียนถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“คำพูดนั้นโอ้อวด แต่ฝีมือไม่เท่าไหร่!” ทั้งสามคนพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา แล้วโยนเสื้อผ้าของเย่เทียนทิ้ง

เย่เทียนไม่ได้โกรธ แต่ถามกลับว่า “จริงเหรอ? คุณลองหันกลับไปมองพี่น้องของคุณสิ!”

“อะไรน่ะ?”

พี่ใหญ่หันไปมองตามสัญชาตญาณ และได้ยินเสียงอุทานของพี่น้องดังขึ้นมา “พี่ใหญ่ ระวัง!”

“เลวทรามต่ำช้า!” พี่ใหญ่หันกลับมาทันที และด่าด้วยความโมโห

แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว เย่เทียนมายืนอยู่หน้าตนเองแล้ว ปล่อยหมัดไปที่หน้าอกของเขาต่อเนื่องทันที

เสียงกระดูกหักดังขึ้น แล้วพี่ใหญ่ก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

การโจมตีแบบผสมผสานของคนสามคนนั้นสามารถป้องกันตัวเองได้ แต่ตอนนี้พี่ใหญ่ถูกโจมตีและได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้ค่ายกลเกิดข้อบกพร่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้

เดิมทีเย่เทียนนั้นเป็นยอดฝีมืออยู่แล้ว ตอนนี้เขาอาศัยช่องโหว่นี้ เขาบุกทะลวงทั้งซ้ายและขวา โจมตีสองคนที่เหลืออย่างหนัก

“คลิก!”

เย่เทียนยื่นมือทั้งสองออกไป ล็อกคอคนหนึ่งทันที จากนั้นสะบัดมือออกไป กระแทกไปที่ขมับของอีกคนอย่างแม่นยำ อีกฝ่ายล้มลงบนพื้น และไม่มีเสียงอีกต่อไป

ตั้งแต่ตอนที่เย่เทียนถูกโจมตี จนถึงตอนที่ทั้งสามถูกสังหาร กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่นาน

และเหลยเหลาหู่ที่อยู่ด้านข้าง เพิ่งผลักโต๊ะไม้ที่กดทับร่างกายของตนเองออกไป

“คุณ……”

เหลยเหลาหู่อึ้งอย่างสมบูรณ์ สำนักงานใหญ่ของเมืองเอกส่งสามคนนี้มาเพื่อช่วยเขาฆ่าเย่เทียน แต่ตอนนี้พวกเขาถูกเย่เทียนฆ่าตายแล้ว!

เจ้าหมอนี้ยังเป็นคนอยู่ไหม?

เมื่อมองเหลยเหลาหู่ที่กำลังตกตะลึง เย่เทียนสะบัดเลือดจากมือของตนเอง และเช็ดบนหน้าอกของเหลยเหลาหู่

เหลยเหลาหู่ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ เขาฝืนยิ้ม ดูแล้วอึดอัดเป็นอย่างมาก

“ผมชื่อเย่ซา!”

รูม่านตาของเหลยเหลาหู่หดตัวลงอย่างกะทันหัน คนของตระกูลเย่แห่งเมืองจิน?

กล่าวตามหลักแล้ว ถึงแม้ว่าเย่เทียนจะเป็นคนของตระกูลเย่แห่งเมืองจิน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างเย่เทียนกับตระกูลเย่นั้นไม่ค่อยดีนัก แล้วเย่ซาคนนี้เป็นใครกันแน่?

เหลยเหลาหู่รู้สึกสับสนเล็กน้อย

เย่เทียนไม่ต้องการมีความสัมพันธ์กับตระกูลเย่มากเกินไป แต่เพื่อปิดบังสถานะของตนเอง อาศัยแซ่ของตระกูลเย่ก็ไม่มีปัญหาอะไร

ข่าวนี้สามารถทำให้ศัตรูเปิดเผยตัวออกมาได้อย่างสมบูรณ์ และทำให้บรรดาคนที่มุ้งร้ายต่อบริษัทแซ่เฉินเกิดความหวาดกลัว

“ผมไม่ชอบสิ่งที่คุณทำมาก ดังนั้นตอนนี้ผมจะขอค่าชดเชย มันไม่มากเกินไปใช่ไหม?!”

เย่เทียนนั่งยิ้มอยู่บนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามด้วยใบหน้าที่เกียจคร้าน

เหลยเหลาหู่ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย “ได้แน่นอน! เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล คุณบอกว่าเลยว่าต้องการเท่าไหร่?”

เย่เทียนชี้ไปที่เขา “ผมต้องให้ที่นี่แซ่เย่!”

สีหน้าของเหลยเหลาหู่เปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาคุกเข่าทันที “คุณเย่ คุณทำแบบนี้มันเป็นการฆ่าผมชัด ๆ! ถึงแม้ว่าผมจะตกลง แต่ก็ต้องให้ทางเมืองเอกตกลงเหมือนกัน”

“ตอนนี้ที่นี่มีแค่คุณกับผมเท่านั้น ถ้าคุณไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้”

“คุณหมายความว่าจะให้ผมทรยศแก๊งมังกรรอยัลเหรอ?” เหลยเหลาหู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครรู้ว่าความน่าสะพรึงกลัวของแก๊งมังกรรอยัลมากกว่าเขาอีกแล้ว นอกจากนี้ประวัติของตนเองก็ไม่ได้ใสสะอาด เลี้ยงชู้รักและลูกนอกสมรสไว้ข้างนอกมากมาย

ถึงแม้ว่าตนเองจะระมัดระวังตัวมาก แต่เขาก็รู้ว่าแก๊งมังกรรอยัลจะต้องรู้ทุกอย่างของตนเอง!