บทที่ 1151 เย่อหยิ่ง

เฉินหวั่นชิงอารมณ์ดี และการดื่มเหล้าเมื่อสักครู่ทำให้หน้าของเธอแดงระรื่น

เย่เทียนไม่สามารถปฏิเสธเธอได้ เขาจึงขับรถไปบาร์ที่อยู่ไม่ไกล

“วันนี้มีความสุข ต้องดื่มเหล้าให้มันสะใจ!”

ขณะนี้เฉินหวั่นชิงที่อยู่ภายใต้แสงไฟสลัว ซึ่งทำให้เธองดงามยิ่งนัก

โทรศัพท์มือถือของเย่เทียนดังขึ้น

“พี่เทียน พวกเราพบสิ่งที่คุณต้องการแล้ว แต่จู่ ๆ ก็มีคนพยายามจะแย่งชิงมัน ซานจื่อได้รับบาดเจ็บสาหัส!”

“อะไรนะ?” เย่เทียนขมวดคิ้ว

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” เมื่อเห็นท่าทางของเขาแล้ว เฉินหวั่นชิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย

“พี่เทียน ไม่ต้องเป็นห่วง ซานจื่อถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลแล้ว คุณทำธุระของคุณเถอะ พวกเราได้พานินจาคนนั้นไปสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว”

ห่าวเหรินได้ยินเสียงของเฉินหวั่นชิงทางโทรศัพท์เช่นกัน และวางสายอย่างรู้กาลเทศะ

ถึงแม้ตอนนี้เย่เทียนอยากจะสอบปากคำนินจามาก แต่เขาก็ไม่อยากปฏิเสธคำขอของเฉินหวั่นชิง

“ไปเถอะ เข้าไปเถอะ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!”

หลังจากกล่าวจบ เย่เทียนเดินไปอยู่ข้างเฉินหวั่นชิงและกอดเอวของเธอเอาไว้

เฉินหวั่นชิงขยับด้วยความอึดอัดเล็กน้อย แต่เธอก็อาลัยความร้อนแรงที่กระจายออกมาจากร่างกายของเย่เทียน ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกึ่งผลักกึ่งซุกอยู่ในอ้อมแขนของเย่เทียน แล้วเดินเข้าไปในบาร์พร้อมกัน

ด้วยความสวยของเฉินหวั่นชิง เมื่อเธอเดินเข้าไปในบาร์ ก็ตกเป็นเป้าสายตาทันที

“พี่ใหญ่ มีสินค้าใหม่!”

“อืม? เป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่มีหนุ่มหน้ามนอยู่ด้านข้าง หาโอกาสขับไล่มันออกไป” คนที่พูดเป็นชายหัวโล้นร่างสูงใหญ่ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างกายอันบอบบางของเฉินหวั่นชิง

แต่น่าเสียดายที่เฉินหวั่นชิงหายไปต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

“ฮ่า ๆ พี่ใหญ่ คุณวางใจเถอะไป แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าหนุ่มหน้ามนคนนั้นเกาะผู้หญิงกิน แค่พวกเราข่มขู่ มันก็กลัวแล้ว!”

“ขอมาร์ตินี่สองแก้ว!”

เฉินหวั่นชิงสั่งเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นเอนหลังพิงเบาะนั่ง มองคนที่เต้นรำอยู่บนฟลอร์

“เมื่อก่อนคุณไม่เคยมาสถานที่แบบนี้”

เย่เทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณว่าไง?” เฉินหวั่นชิงเอามือเท้าคางของตนเองแล้วถามกลับ ทำให้เย่เทียนตกตะลึงทันที

แอลกอฮอล์เป็นยาระงับประสาทชั้นดี เย่เทียนนั้นยากที่จะเข้าใจความรู้สึกตอนที่เฉินหวั่นชิงได้รับข่าวการเสียชีวิตของตนเอง ซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เย่เทียนจับมือเฉินหวั่นชิงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ต่อไปผมจะไม่จากคุณอีก!”

“รู้ไหม? ท่าทางที่ไร้ยางอายของคุณตอนนี้มันน่ารักมาก!”

เฉินหวั่นชิงหน้าแดงและกระซิบข้างหูของเขา

ภาพแบบนี้เป็นเรื่องปกติที่พบเห็นบ่อยในบาร์ แต่ความงามของเฉินหวั่นชิงและความหล่อเหลาของเย่เทียนทำให้กลายเป็นจุดสนใจ

“แม่งฉิบหาย ชักช้ารีรออยู่ทำไม ยังไม่ไปทำงานอีก!”

เมื่อชายหัวโล้นเห็นภาพนี้ เขาไม่สามารถทำอะไรได้? จึงตบศีรษะลูกน้องตนเองอย่างดุเดือด

“ครับ พี่ใหญ่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ!”

ลูกน้องไม่กล้าพูดอะไรอีก จากนั้นพาคนที่ย้อมผมหลากสีเดินไปหาเย่เทียน

“เจ้าหนู พี่ใหญ่อยากคุยกับคุณ!”

“ไม่ว่าง!” เย่เทียนไม่แม้แต่จะมองพวกเขา และรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะคนรนหาที่ตายเหล่านี้ได้ทำลายอารมณ์ความรู้สึกระหว่างเขากับเฉินหวั่นชิง

“แม่งฉิบหาย คุณรู้มั้ยว่าที่นี่คืออาณาเขตของใคร!”

ชายหนุ่มกล่าว แล้วหยิบมีดพับออกมาจากเอวทันที

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มดุร้าย เขาปักมีดพับบนโต๊ะทันที “เจ้าหนุ่มหน้ามน พี่ใหญ่ของผมบอกว่าปล่อยผู้หญิงไว้ที่นี่ แล้วคุณก็ไสหัวออกไป!”