บทที่ 1152 คือเธอจริง ๆ

ตอนนี้สิ่งที่เย่เทียนต้องทำคือส่งเฉินหวั่นชิงกลับบ้าน

วันนี้เกิดเรื่องมากมาย การผ่อนคลายเมื่อสักครู่ของเฉินหวั่นชิงนั้นเพราะเธอต่อต้านความตื่นเต้นเท่านั้น แต่เนื่องจากเรื่องที่ไม่สบอารมณ์ในบาร์ ทำให้เธอไม่รู้สึกง่วงนอน

สำหรับเย่เทียนแล้ว นี่เป็นโอกาสที่หายาก

หลังจากการจูบที่เร่าร้อน ทำให้เย่เทียนรู้สึกเหมือนร่างกายตนเองกำลังจะระเบิด

แต่ใครจะไปคิดว่าเฉินหวั่นชิงจะหลับไปขณะที่จูบ!

เมื่อได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ เย่เทียนก็ส่ายศีรษะด้วยความจำใจ สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขาไม่มีอารมณ์ ดังนั้นเขาจึงเดินออกไปด้วยความจำใจ

กลางดึก เย่เทียนมาถึงเซฟเฮ้าส์ของห่าวเหริน

นินจาชาวตงอิ๋งถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ตอนนี้แขนขาของเขาหักจนผิดรูป เห็นแล้วทำให้รับรู้ถึงความเจ็บปวด

เจ้าหมอนี้ดูเหมือนคนไม่มีสติ ไม่พูดอะไรสักคำ

ความอดทนแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถทำได้

“หัวแข็งตามที่คาดไว้จริง ๆ!” เย่เทียนเดินไปอยู่ข้างเขาและกล่าวเบา ๆ

“ไอ้โง่! อย่าคิดว่าวิธีนี้จะทำให้ผมยอมจำนน! ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น!”

เย่เทียนเพิกเฉย เพียงแค่พลิกมองรอยสักสัญลักษณ์ของอีกฝ่าย จากนั้นเปิดคอมพิวเตอร์และเข้าสู่อินเทอร์เน็ต ส่งหมายเลขนั้นออกไป เพียงสักครู่ก็ได้รับข้อมูลจากอีกฝ่าย

เว็บไซต์นี้เป็นไซต์ลับ ที่ใช้ในการซื้อขายประวัติของคน

การที่เย่เทียนมีเว็บไซต์นี้ เพราะฟู่เซิ่งหนานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านแฮ็กเกอร์ และด้วยเหตุนี้ ทำให้ช่วงพักรักษาตัวสามปีที่ผ่านมา เย่เทียนถึงได้เข้าใจเรื่องของแก๊งหย่งเย่

“คาโตะ ยูซาน？”

“อืม?” เมื่อคาโตะ ยูซานได้ยินเย่เทียนเรียกชื่อของตนเองออกมา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

“คุณรู้ข้อมูลของผมได้อย่างไร! มันเป็นไปไม่ได้!”

“ต้องขอบคุณ ที่คุณเป็นนักฆ่า!” เย่เทียนมุ่ยปาก แล้วเดินไปทางคาโตะ ยูซาน

“ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินเทคนิคการสอบปากคำ นรกชั้นที่สิบเก้าหรือเปล่า?”

รูม่านตาของคาโตะ ยูซานหดตัวลงอย่างกะทันหัน เขาดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่เขาบิดแขนนั้นทำให้กระดูกแขนที่หักของเขานั้นเข้าล็อก! การดิ้นรนที่สิ้นหวังของเขา ทำให้เก้าอี้เกิดเสียงดัง

“ผมรู้ว่าคุณเป็นคนที่จัดการยาก” รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปากของเย่เทียน

“แต่น่าเสียดายความฉลาดคุณ กลับทำให้คุณเข้าใจผิด ! ถ้าหากผมยังมาไม่ถึง คุณอาจจะสามารถหนีไปได้ แต่ตอนนี้…..”

เย่เทียนยื่นมือไปแตะร่างกายของคาโตะ ยูซาน หลังจากนั้นคาโตะ ยูซานก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“คุณเสียใจมากใช่ไหม?”

มีรอยยิ้มปรากฏอยู่ที่มุมปากของเย่เทียน สำหรับคาโตะ ยูซานแล้ว นี่เป็นรอยยิ้มนี้ของปีศาจ

“เพียงแต่คุณประเมินตนเองสูงเกินไปแล้ว!” หลังจากกล่าวจบ เย่เทียนก็ดีดนิ้ว

“โอ๊ย!” ร่างกายของคาโตะ ยูซานเด้งขึ้นทันที เขาไออย่างรุนแรง พ่นเลือดที่มีกลิ่นเหม็นออกมาเต็มปาก

“คุณวางยาพิษจริง ๆ!”

“นินจาอย่างพวกคุณอ้างว่าตนเองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยาเสพติดระดับโลกไม่ใช่หรือ แต่คุณกลับไม่รู้เรื่องแค่นี้?” สีหน้าของเย่เทียนเต็มไปด้วยประหลาดใจ จากนั้นเขาใช้มือสัมผัสร่างกายของคาโตะ ยูซาน

เมื่อใดก็ตามที่มือของเย่เทียนสัมผัสร่างกายของคาโตะ ยูซาน คาโตะ ยูซานก็จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

หลังจากนั้นสักครู่ เสียงร้องของคาโตะ ยูซานเริ่มแหบแห้ง

“ผม......ผมพูด!”

“แต่ผมไม่ไว้ใจคุณ!” หลังจากเย่เทียนกล่าวจบ เขาสบตาคาโตะ ยูซาน

คาโตะ ยูซานเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในร่างกายหายไปทันที และเขาเปลี่ยนเป็นความมึนงง

“ใครเป็นคนส่งคุณมา”