บทที่ 1184 การแข่งขันที่ดุเดือด

“แปดแสน!”

“หนึ่งล้าน!”

มีการเรียกประมูลอย่างต่อเนื่องดังมาจากข้างนอก และเคราของมอสจะสั่นเทาอย่างรุนแรงทุกครั้งที่มีการเสนอราคา เพราะยังไงสิ่งนี้ก็เป็นการค้าขายที่ไม่มีการขาดทุนเกิดขึ้นอยู่แล้ว

เมื่อถึงเวลาจะมีผู้ซื้อมาหาถึงที่หรือไม่

ฮ่าฮ่า รู้หรือไม่ว่าพ่อค้าใจดำคืออะไร? ก็คือเขานั่นเอง!

หาบ้าอะไร! ถ้าแค่นี้ก็ยังถูกจับได้ เขายังจะจัดการประมูลในครั้งนี้ขึ้นมาทำไม! อีกอย่าง นี่มันเป็นสิ่งที่ทำจากทองคำแท้ ไม่ว่าจะเอาไปตรวจสอบที่ใดก็จะไม่มีปัญหาแน่นอน

ส่วนเรื่องอายุ ฮ่าฮ่า สิ่งของที่พบในทะเลทราย ใครจะกล้าบอกอายุที่แน่นอนของมันล่ะ?

ด้วยวิธีนี้ หม้อทองคำที่ทำให้ดูเก่าแก่อย่างเห็นได้ชัดก็ถูกประเมินราคาไปถึงสามล้านเลยทีเดียว

ช่างไม่เห็นคุณค่าของเงินเลยจริงๆ!

มอสพึงพอใจอย่างมาก นี่ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากจริงๆ เลย

ข่าวของสมุดบันทึกเล่มเดียวถูกเปิดเผยออกไปและก็ได้ดึงดูดคนโง่มาจำนวนมากโดยตรง และหลังจากงานนี้มันก็เพียงพอที่จะให้เขาสุขสบายได้ถึงสิบปีแล้ว

“นี่คือหญ้าบัวที่มีเอกลักษณ์เฉพาะในทะเลทรายของเรา เพื่อนๆ ที่คุ้นเคยกับยาเม็ดย่อมรู้คุณค่าของมัน ทุกสิบอันจัดเป็นกลุ่ม ทุกคนสามารถเริ่มเสนอราคาได้แล้ว!”

“หญ้าบัวงั้นเหรอ?”

เย่เทียนค่อนข้างคุ้นเคยกับสิ่งนี้ และหลังจากฟังดูการเสนอราคาจากด้านนอกแล้วเย่เทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วชูป้ายในมือขึ้นมา

ผู้คุ้มกันของตระกูลจ้าวตะโกนเสียงดังว่า “หนึ่งแสน!”

“หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นห้าพัน!”

เย่เทียนไม่อยากจะเรื่องมาก สภาพของหญ้าบัวชุดนี้ยังคงไม่เหลว หากซื้อมันมาแล้วก็จะสามารถทำกำไรได้มากมาย ดังนั้นเขาจึงเรียกราคาสูงสุดโดยตรง

“หนึ่งแสนห้าหมื่น!”

ตามที่คาดไว้ ไม่มีใครเรียกตามอีกเลย พวกนี้ก็แค่เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ไม่มีใครอยากจะสร้างศัตรูมากเกินไปในเวลานี้ มิฉะนั้นเมื่อถึงเวลาเอาจริงเข้าใครจะสามารถรับประกันได้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ลงมือต่อคุณอย่างโหดร้าย?

“โอเคตกลงตามนี้! ชิ้นต่อไปแจกันดงชุนยู ให้ทุกท่านได้ชมกัน!”

สิ่งที่เรียกว่าสมบัติล้ำค่าอีกหนึ่งชิ้นถูกประมูลออกไปอย่างรวดเร็วทีละชิ้น และมีเต็นท์หลายหลังในนั้นก็เหมือนคอยดูละครเวที โดยไม่เรียกราคาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ทุกคนรู้ดีว่า คนพวกนี้กำลังรอคอยสมุดบันทึกเล่มนั้นอยู่

ก่อนที่สมุดบันทึกจะออกมาประมูล หยกชิ้นที่เย่เทียนเห็นชอบก็ได้ทำให้เกิดความโกลาหลไม่น้อยอยู่ครู่หนึ่ง

“หยกขาวชั้นเยี่ยม น้ำหนักประมาณห้าสิบปอนด์ ทุกท่านสามารถเริ่มได้แล้ว!”

ในตำแหน่งที่ขอบด้านข้าง นักฝึกเต๋าคนหนึ่งนั่งไขว่ห้าง และลืมตาขึ้นทันทีเมื่อหยกถูกยกออกมา

“ท่านปรมาจารย์ ท่านเห็นชอบหยกชิ้นนี้เหรอครับ?”

ข้างหน้านักฝึกเต๋าเป็นชายวัยกลางคนที่อ้วนท้วน หากเย่เทียนอยู่ที่นี่ก็จะสามารถจดจำตัวตนของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว มันเป็นเหล่าเมิ้งผู้รวยท่านที่อยู่บนเครื่องบินนั่นเอง!

ตอนที่เขาลงจากเครื่องบินในขณะนั้น หัวใจของเหล่าเมิ้งก็สั่นสะท้าน และไม่มีใครรู้ผลของการล่วงละเมิดต่อตระกูลจ้าวได้ดีไปกว่าเขา

เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตัวเอง ไปอ้อนขอร้องให้นักฝึกเต๋าตรงหน้ามาที่นักเต๋าสวินชี

อย่าดูว่านักฝึกเต๋ามีใบหน้าขมขื่น แต่ความสามารถของเขานั้นอยู่ในระดับต้นๆ ในตากันเลยทีเดียว เพราะเหตุนี้เหล่าเมิ้งแทบจะบูชานักฝึกเต๋าเหมือนพ่อเลยทีเดียว

เหล่าเมิ้งคนนี้เป็นคนหยิ่งทะนงและครอบงำอยู่ภายนอก แต่เขากตัญญูต่อพ่อแม่ของเขาอย่างมาก นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่นักเต๋าสวินชีออกจากจากสำนักเช่นกัน

ตอนนี้นักเต๋าสวินชีสนใจกับหยกชิ้นนี้ แล้วยังจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ก็ต้องซื้อมันสิครับ!

“สามล้าน!”

ทันทีที่นักเต๋าสวินชีอ้าปากก็ได้ดันราคาของหยกขึ้นไปถึงระดับหลักล้านโดยตรง

คนธรรมดาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว และแอบด่าอยู่ในใจว่า คนโง่ที่มาจากไหนกัน คนโง่มักจะมีเงินจริงๆ เลย หินไร้ค่าก้อนเดียวจะมีราคาเช่นนี้ได้อย่างไร?

แต่ก็มีคนสายตาแหลมคมมองเห็นความโดดเด่นของหยกชิ้นนี้ และก็เริ่มเสนอราคาในขณะนั้น