บทที่ 119 ติดหนี้ก็ต้องใช้คืน

เพียงแต่ ถึงแม้ราคาที่ทุกคนเสนอให้จะล่อใจมาก แต่เย่เทียนกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะไม่ขาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หยกขนาดเท่าลูกฟุตบอลก้อนนี้ในสายตาของพวกเขาเป็นหยกชั้นดีที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่ในสายตาของเย่เทียน นี่เป็นหินทิพย์ที่หาได้ยากมาก!

นึกมาถึงตรงนี้ เย่เทียนส่ายหน้าแบบไม่ลังเล กล่าวขอโทษ “ทุกท่าน ต้องขอโทษจริงๆ หยกก้อนนี้ผมอยากส่งให้ภรรยา ไม่เคยคิดจะขายครับ”

พูดแบบนี้ออกมา ทุกคนในเหตุการณ์ต่างมองเย่เทียนเหมือนมองคนโง่

ส่งให้ภรรยา? ข้ออ้างนี้ค่อนข้างโกหกเกินไปมั้ง!

ต่อให้ความรู้สึกลึกซึ้งแค่ไหนดีเลวอย่างไรก็ควรส่งของสำเร็จรูปไม่ใช่เหรอ? ให้หยกก้อนใหญ่ขนาดนี้เข้าไป นี่ล้อเล่นหรือไง?

ยิ่งไปกว่านั้น นายไม่ใช่เป็นบอดี้การ์ดตัวเล็กๆ คนหนึ่งเหรอ? ทิ้งเงินมากขนาดนี้หลุดลอยไป? ไม่แลกเอาเงินมาปรับปรุงชีวิตให้ดีก่อน?

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขอแค่มีเงินเรื่องอะไรก็มีคนทำแทน! มีเงินยังต้องกังวลจะไม่มีผู้หญิงอีกเหรอ?

พอคนคนนั้นที่เสนอราคายี่สิบห้าล้านได้ยิน กลับกลั้นไม่อยู่ตะลึงครู่หนึ่ง รีบดึงสติกลับมา หัวเราะขมขื่นบอกว่า “นึกไม่ถึงน้องชายนายจะเป็นผู้ชายที่ความรู้สึกลึกซึ้งขนาดนี้ เอาแบบนี้แล้วกัน นี่คือนามบัตรฉัน ถ้านายอยากจะขายแล้ว สามารถมาหาฉันได้ทุกเมื่อ”

มีคนนำทางให้ พ่อค้าเพชรพลอยกลุ่มหนึ่งต่างตอบสนองเข้ามา ขยับเข้าไปยัดนามบัตรใส่ในมือของเย่เทียนกันหมด

ช่วงเวลาพริบตาเดียว ในมือเย่เทียนมีนามบัตรปึกน้อยเพิ่มขึ้นมา

“พี่ชาย รบกวนนายช่วยฉันหากล่องกระดาษมาห่อหยกก้อนนั้นเอาไว้จะได้ไหม?”

พูดแสดงความเกรงใจกับเหล่าพ่อค้าเพชรพลอยง่ายๆ สักหน่อย เย่เทียนย้ายสายตามองกลับไปบนตัวชายกำยำแล้ว “วางใจได้ ที่รับปากจะให้นายรับรองไม่น้อยแน่”

การกระทำโดยสำนึกของชายกำยำที่ตัดหินเมื่อสักครู่เพียงพอพิสูจน์ได้ว่าเขามีสิทธิ์ได้รับเงินรางวัลไม่น้อยก้อนหนึ่ง

“เถ้าแก่คุณวางใจได้ครับ เรื่องนี้ให้ผมจัดการเองครับ!” ชายกำยำจะปฏิเสธที่ไหน ตบหน้าอกรับประกัน

หลังได้รับคำตอบยืนยัน เย่เทียนย้ายสายตากลับไปบนตัวเฉินหวั่นชิง “หวั่นชิง รบกวนเธอช่วยฉันดูไว้ได้ไหม?”

เฉินหวั่นชิงกลับเข้าใจความกังวลของเย่เทียนดี พยักหน้าเล็กน้อยตอบตกลง เดินตามด้านหลังของชายกำยำที่ตัดหินไปด้านในลานพนันหิน บรรจุหยกขึ้นมาหลีกเลี่ยงเดี๋ยวออกไปจะได้ไม่สะดุดตาขนาดนั้น

รอหลังจากภาพเงาของทั้งสองหายลับไป เย่เทียนที่ยืนอยู่ที่เดิมในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวแล้ว มุมปากวาดรอยยิ้มร้ายกาจขึ้น ยกฝีเท้าก้าวออกไปข้างหน้าด้วยความมั่นคง

จางเวยสีหน้าเขียวปัดอยู่ นึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าดวงของเย่เทียนจะดีขนาดนี้ ยังทำให้เขาพนันได้กำไรจริง และยังเป็นหยกจักรพรรดิ์ชั้นสูงอีกด้วย

นึกถึงตนเองอยู่ลานพนันหินแห่งนี้เสียไปไม่ต่ำกว่าสิบล้านแล้ว คำนวณดูจนปัจจุบันนี้ยังขาดทุนเกือบสามล้านกว่า เมื่อเปรียบเทียบกันคนอื่นยังมักจะหงุดหงิดใจ

“เชอะ! พวกเราไปกัน!” มองเย่เทียนถูกพ่อค้าเพชรพลอยกลุ่มใหญ่ล้อมรอบไว้ จางเวยยินยอมอยู่ที่นี่ต่อไปที่ไหน หมุนตัวอยากจะไป

“คุณชายใหญ่จาง นายรีบร้อนไปขนาดนั้นทำไมกัน!”

เพียงแค่ เย่เทียนที่มุดออกมาจากในฝูงชนจะปล่อยจางเวยไปแบบนี้ได้ที่ไหน ตะโกนอยู่ด้านหลัง “นายคงไม่ใช่อยากหนีหนี้หรอกมั้ง?”

พูดแบบนี้ออกมา ทุกคนในที่นี้เกือบส่งเสียงหัวเราะออกมา แต่ละคนยืนอยู่ด้านข้างรอดูเรื่องสนุกอยู่

ภายใต้การแนะนำของจางเวยก่อนหน้านี้ พวกเขารับรู้มาว่าเย่เทียนเป็นแค่บอดี้การ์ดกระจอกคนหนึ่ง ตอนนี้คาดไม่ถึงยังกล้ามาทวงหนี้คุณชายใหญ่ตระกูลจาง นี่กลัวว่าสมองคงผิดปกติแล้วมั้ง?

ไม่รอให้จางเวยเอ่ยปากอย่างโมโห สุนัขรับใช้กลุ่มหนึ่งด้านข้างเขากลับเยาะเย้ยขึ้นมาก่อน

“เชี้ยเอ๊ย! คุณชายจาง คุณไปรู้จักเจ้าโง่มาจากที่ไหนกันแน่ นึกไม่ถึงยังกล้ามาทวงหนี้กับคุณ!”

“ไอ้บอดี้การ์ดคนนั้น แกสมองผิดปกติอะไรมารึเปล่า? ไม่รู้ว่าพวกฉันมีสถานะอะไรเหรอ? ถึงกล้ามาทวงหนี้!”