บทที่ 120 ฉันเป็นคนมีเหตุผล

“พี่เก้า พี่ยังมัวไร้สาระอะไรกับมันอยู่ เรียกคนของพี่ออกมาเลย หักมือมันทั้งสองข้าง มีปัญหาอะไรทีหลังผมรับผิดชอบเอง!”

จางเวยอยู่ด้านหลังเร่งรัดอย่างหมดความอดทน ขี้เกียจไปมองเย่เทียนโดยสิ้นเชิง

พอเย่เทียนได้ยิน อดกวาดตามองจางเวยไม่ได้ ในใจตำหนิไม่หยุด ติดหนี้ไม่คืนก็แล้วไป คาดไม่ถึงยังอยากลงมือตีตนเอง ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามตัดขาดขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว!

พี่เก้ากลับไม่ประมาทเช่นกัน เอามือขวาวางไว้ที่ปากผิวปากเสียงดังก้องแล้ว มีชายกำยำที่ดูก็รู้ว่าเป็นอันธพาลสิบกว่าคนกรูออกมาทันที

ความเป็นจริงสถานะระหว่างสองคนแตกต่างกันเหลือเกิน เดิมทีพี่เก้าไม่ต้องพิจารณา เทียบกับการผิดใจจางเวยขึ้นมา เย่เทียนบอดี้การ์ดกระจอกคนนี้ไม่พอให้มองเลย!

พี่เก้ากำชับไปยังลูกน้องว่า “ได้ยินคำสั่งของคุณชายจางรึเปล่า หักมือสองข้างของไอ้หนุ่มนั่นให้พิการ!”

“ลูกพี่ครับ ไม่มีปัญหา!” ลูกน้องกลุ่มหนึ่งรีบตอบรับทันที จ้องเย่เทียนด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร ล้อมรอบเข้ามาแบบรู้กันลับๆ

เย่เทียนมองกลับเหมือนมองไม่เห็น สายตาตกบนตัวจางเวยที่อยู่หลังสุดโดยตรง พูดทอดถอนใจ “ในเมื่อนายไม่ยอมควักเงินออกมาเอง งั้นฉันได้เพียงตีจนนายยอมควักเงินมาถึงจะหยุดสินะ!”

“แม่งเอ๊ย ความตายมาเยือนตรงหน้ายังทำปากแข็ง รอเดี๋ยวฉันจะดูว่าแกจะขอร้องฉันยังไง!”

จางเวยด่าทอทีหนึ่ง โบกฝ่ามือขึ้น แย่งสิทธิ์สั่งการเข้ามา “ไปจัดการให้ฉัน ใครหักแขนของมันได้ ข้างหนึ่งฉันเพิ่มรางวัลห้าหมื่น!”

สุภาษิตว่าไว้ถูกต้อง มีเงินสั่งคนอื่นทำอะไรแทนตัวเองได้หมด

คำพูดประโยคนี้ในเมื่อสามารถผ่านช่วงหลายพันปีมาจนถึงปัจจุบันได้ นั่นคงต้องทนทานต่อการพิจารณาต่อการใช้คำอย่างรอบคอบได้!

ภายใต้คำสั่งการของจางเวย ไม่ต้องพูดถึงลูกน้องกลุ่มหนึ่งเลย แม้แต่พี่เก้ายังทนไม่ไหว จ้องเย่เทียนด้วยแววตาโหดร้าย หัวเราะชั่วร้ายบอกว่า “ไอ้หนุ่ม หวังว่าต่อไปแกจะรู้จักดูตาม้าตาเรือหน่อย ไม่ใช่ใครที่แกจะสามารถล่วงเกินได้หมด”

พูดจบ พี่เก้าไม่ได้ลังเลสักนิดเดียว เป็นคนนำพุ่งไปตรงหน้าเย่เทียนก่อน หมัดขนาดใหญ่ทุบไปยังศีรษะเย่เทียนอย่างเหี้ยมโหด

เพียงแค่ ที่เกินการคาดการณ์ของผู้คนคือ เย่เทียนอย่างกับตกใจค้างไป ไม่ได้เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

คุณชายตระกูลเศรษฐีที่ไม่ค่อยเจอความรุนแรงเลือดสาดสักเท่าไรร้องตกใจตามๆ กัน สำหรับเหตุการณ์รุนแรงแบบนี้รู้สึกเร้าใจอย่างมาก

สำหรับพ่อค้าเพชรพลอยเหล่านั้น พวกเขาที่อยู่ที่นี่มานานจะไม่รู้จักความสามารถของพี่เก้าดีได้อย่างไร เห็นเย่เทียนอึ้งค้าง ต่างหันหน้าหนีทนมองดูฉากนี้ไม่ได้

ผัวะ!

เสียงกระแทกที่ทุ้มต่ำดังขึ้น เดิมทีไม่มีเสียงร้องคำราม คนในเหตุการณ์รีบทอดสายตามองเข้าไปทันที ชั่วขณะนั้นอ้าปากค้างจนสามารถยัดไข่ไก่ฟองหนึ่งได้เลย

เห็นเพียงยังยืนอยู่ที่เดิมเหมือนใต้เท้ามีรากงอก ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม

ความแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวอยู่ที่ มือขวาของเขาไม่รู้ว่ายกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร จับหมัดที่พี่เก้ากวัดแกว่งเข้ามาอย่างมั่นคง

“แม่งเอ๊ย แกปล่อยฉันออกเลยนะ!” พี่เก้าอัดอั้นจนหน้าแดงจัด เคยคิดที่ไหนว่าเย่เทียนจะสามารถรับการโจมตีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของตนเองได้

“ความสามารถแค่นี้ของแกยังเป็นลูกพี่ได้? โถๆ เป็นพวกห่วยแตกเสียจริง!”

เย่เทียนเบ้ปาก ตอนที่พี่เก้ายังไม่ตอบสนองเข้ามา ก็ถีบเท้าออกมาทีหนึ่งแบบไม่ลังเลสักนิด

ตึง!

ถีบตำแหน่งท้องน้อยของพี่เก้าด้วยเท้าใหญ่อย่างแรง ความเจ็บที่แสนทรมานทำให้เขาส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดออกมาแบบช่วยไม่ได้

เขามีความคิดอยากจะถอยทัพ แต่หมัดด้านขวากลับถูกเย่เทียนจับไว้แน่น เขาจะหนีได้อย่างไร?

แต่ทว่า เย่เทียนไม่ได้ปล่อยพี่เก้าไปแค่นี้ ยกมือซ้ายขึ้นตบหน้าเข้าไปอย่างร้อนแรงแล้ว

ป้าบ!

เสียงตบที่กังวานดังขึ้น พี่เก้าหมุนวนอยู่ที่เดิมสองรอบ ร่างกายสูงใหญ่ล้มลงดังครืน

ผู้คนในที่นี้มองตาค้างกันหมด