บทที่ 1192 สงครามครั้งใหญ่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ข้างหน้าฝ่ามือของอาจารย์อมิตาภะเป็นประตูมิติที่บิดเบี้ยวตลอดเวลา ในเวลานี้พ่อแม่ของจ้าวเทียนฉีและจ้าวเทียนฉีได้กอดกันอย่างแน่นหนาแล้ว

พวกเขายืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ประตู และที่เท้าของพวกเขามีกองเครื่องมือที่ซับซ้อนวางอยู่มากมาย

เย่เทียนขมวดคิ้ว และด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาสามารถสำรวจประตูได้โดยไม่ต้องผ่านการตัดสินของเครื่องมือนี้ แต่กลับทำให้เขารู้สึกมีความหวาดกลัวชนิดหนึ่ง ราวกับว่ามีอันตรายมหาศาลแฝงตัวอยู่ภายในนั้น

“พวกเจ้ากำลังจะทำอะไร! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าสามารถทำอะไรก็ได้!” เพราะยังไงเหอซู่ฮวาก็เป็นคนแรกที่ออกมา และปิดกั้นประตูด้วยตัวโดยตรง

“สถานที่แห่งนี้มันเป็นของรัฐ และไม่มีใครสามารถแตะต้องได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐ!”

ความชอบธรรมของเหอซู่ฮวานั้นน่าเกรงขาม แต่เย่เทียนกลับลูบหน้าผากของเขาเบาๆ

ยัยตัวแสบคนนี้คลั่งไคล้งานวิจัยทางวิชาการจนบ้าไปแล้วหรือเปล่า หรือว่ามองไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าหรอกหรือ?

ไม่ต้องพูดถึงว่าสือเหรินอะไรนั่น อาจารย์อมิตาภะหลอกตัวเองและคนอื่นๆ มาอย่างตั้งใจเพื่อมาชมความสนุกจริงๆ เหรอ?

ความโลภในสายตาของไอ้แก่คนนี้ไม่ได้ปกปิดอีกต่อไป และการพูดแบบนี้ในเวลานี้ไม่เพียงแต่จะไร้ประโยชน์เท่านั้น แต่ยังจะยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธอีกด้วย

ตามที่คิดไว้ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเหอซู่ฮวา อาจารย์อมิตาภะก็อดเยาะเย้ยไม่ได้ “ตราบใดที่ไม่มีใครรู้ว่าเราเข้าไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องกังวล คนที่มาในวันนี้ อย่าคิดที่จะจากไปด้วยมีชีวิตอยู่!”

หลังพูดจบอาจารย์อมิตาภะก็ปรบมือ มีพระตันตริกจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาจากปลายอีกด้านของทางลับ มองดูแต่ละคนมีพลังอย่างยิ่ง ในสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต ซึ่งต่างจากพระภิกษุในความทรงจำของคนธรรมดาเลยทีเดียว

“ฮ่าๆ ฉันค้นหาสถานที่แห่งนี้มาเกือบพันปีแล้ว! เฟิงเจิ้นเหอไอ้แก่คนนั้นไม่เห็นด้วยกับแผนการของฉันเลย! ไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงต้องออกตัวด้วยตัวเอง!”

“ทำไมถึงต้องเป็นฉันล่ะ?”

เมื่อมองดูอาอาจารย์อมิตาภะที่แทบจะบ้าคลั่งอยู่ในสนาม เย่เทียนถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

“ฮ่าๆ ทำไมถึงเป็นเจ้างั้นเหรอ? แน่นอนว่าเป็นการเอาชนะใจแก๊งหย่งเย่! เจ้ามนุษย์ปุถุชนไม่เข้าใจอะไรเลย! มีเพียงแก๊งหย่งเย่เท่านั้นที่เข้าใจความคิดของฉัน!” อาจารย์อมิตาภะเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สือเหรินยังคงนิ่งเฉย “เย่เทียน มีเพียงจุดจบเดียวที่ทำให้แก๊งหย่งเย่ขุ่นเคือง นั่นก็คือความตาย!”

“ส่งมอบคัมภีร์โบราณออกมาให้ข้า ข้าก็สามารถปล่อยให้พวกมันทั้งหลายจากไปได้!” หลังจากที่สือเหรินพูดจบเขาก็ชี้ไปที่ฟู่เซิ่งหนานและคนอื่นๆ

“ท่านสือเหริน นี่มันไม่เหมือนกับเงื่อนไขที่เราเคยพูดคุยกันไว้มาก่อนเลย!”

“นี่เจ้ากำลังสงสัยในการตัดสินใจขององค์พระผู้เป็นเจ้าหรือ?” สือเหรินเอามือแตะหน้าอก และหรี่ตามองเขาเมื่อได้ยินหน้าที่ของอมิตาภะ

อาจารย์อมิตาภะก็ตัวสั่นสะท้านในทันใด และในที่สุดเขาก็ตอบอย่างเกรงกลัวว่า “ไม่กล้า!”

“ฮึ่ม!” สือเหรินตะคอกอย่างเย็นชา จากนั้นก็มองไปที่ทางลับที่อยู่ข้างหลังเย่เทียน “ราชินีนกเหยี่ยว ออกมาเถอะ! แผนการทำสำเร็จแล้ว”

ทันใดนั้นในอากาศก็บิดเบี้ยวสองสามครั้ง และสุดท้ายก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

“ฮี่ฮี่! เย่เทียน เจ้าช่างโชคดีมากจริงๆ!” ผู้หญิงคนหนึ่ง และผู้หญิงต่างชาติที่มีรูปร่างร้อนแรง ดวงตาสีฟ้าทั้งคู่ของเธอสดใสราวกับท้องฟ้า และเหมือนว่าจะสามารถดึงดูดหัวใจของผู้คนเข้าไปได้

ดวงตาของเย่เทียนหรี่ลง ดูเหมือนว่าแก๊งหย่งเย่อยากจะฆ่าเขาได้ลงทุนไปมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสือเหรินหรือราชินีนกเหยี่ยวต่างก็อยู่ในระดับเดียวกับองค์ราคะแห่งยมโลก

แม้แต่พวกเขาสองคนก็ยังเป็นอันตรายต่อเขามากกว่า!

“ทำให้คนต้องอดชื่นชมไม่ได้ว่า ผู้แข็งแกร่งของแก๊งหย่งเย่นั้นมีมากมายจริงๆ!”

“ที่เจ้าเห็นอยู่ในตอนนี้มันก็เป็นเพียงมุมเล็กๆ ของภูเขาน้ำแข็งของแก๊งหย่งเย่เท่านั้น เย่เทียน เป็นศัตรูกับเรามันไม่ได้มีส่วนดีอะไรกับเจ้าเลย! ตรงกันข้าม เข้าร่วมกับพวกเราเท่านั้น เจ้าถึงจะสามารถเข้าใจถึงความจริงของโลกนี้ได้!”

น้ำเสียงของสือเหรินมั่นคงมาก “องค์พระได้สัญญาแล้วว่า ตราบเท่าที่เจ้ายินยอมที่จะเข้าร่วมแก๊งหย่งเย่ เมื่อถึงเวลานั้นทรัพยากรทั่วโลกก็จะเปิดให้แก่เจ้า ช่วยให้เจ้ามีจุดเริ่มต้นที่สูงขึ้นเมื่อโลกใหม่มาถึง!”

มีหลายสิ่งที่เปิดเผยในคำพูดของสือเหริน แต่จะมีสิ่งที่สวยงามในโลกนี้มากขนาดนั้นได้อย่างไร!

ได้รับมามากแค่ไหนก็ต้องชดใช้ด้วยความสูญเสียไปเท่านั้น นี่มันเป็นกฎแห่งนิรันดร์

“แต่น่าเสียดายสิ่งที่ฉันไม่ชอบมากที่สุดก็คือการทำเรื่องลับๆ ล่อๆ! ผลประโยชน์ของแก๊งหย่งเย่พวกเจ้าฉันไม่สามารถแบกรับมันได้หรอก!”