บทที่ 1193 มังกรมีเกล็ดผกผัน ผู้ที่สัมผัสจะต้องตาย

การใช้ประโยชน์จากความเจ็บป่วยของเขา ฆ่าเขาให้ตาย ถือเป็นเรื่องปกติในการต่อสู้

แต่ในขณะที่เย่เทียนกำลังจะไล่ตามโจมตีก็ได้ถูกสือเหรินที่อยู่ข้างๆ ปิดกั้นไว้

การโจมตีของสือเหรินนั้นน่ากลัวมาก ทรายและกรวดโดยรอบเป็นอาวุธของเขา และเส้นทางของเขาสงบมั่นคงมาก ด้วยใบหน้าที่ตรง ดูเหมือนจะไม่ทรงพลังในแวบแรก แต่กลับจะทำให้ผู้คนได้รับแรงกดดันมหาศาลโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ปังปังปัง!”

ด้วยการชกสามครั้งติดต่อกัน การโจมตีของสือเหรินนั้นหนักกว่าเดิมทุกครั้งที่ชก แม้ว่าเย่เทียนจะใช้ร่างกายที่แข็งแรงของเขาแบกรับมันไว้ แต่ด้วยการพัวพันเช่นนี้ต่อไป แม้ว่าจะเป็นเย่เทียนก็อาจไม่สามารถทนไหวได้

อีกฝ่ายมั่นคงเกินไปจริงๆ!

เย่เทียนไม่รู้ขอบเขตของสือเหริน แต่เขาสามารถมั่นใจว่าเฟิงเจิ้นเหอจะไม่มีวันรับมือสามท่าของอีกฝ่ายได้!

มันแข็งแกร่งมาก!

“พูดตามตรง ฉันไม่อยากเป็นศัตรูของเจ้า! มอบของออกมา แล้วคำสัญญาของฉันก็ยังใช้ได้!” สือเหรินยืนขึ้นด้วยมือ จ้องไปที่ดวงตาของเย่เทียนและพูดว่า

“เจ้าสือเหริน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”

เสียงผิดปกติของราชินีนกเหยี่ยวดังมา เหมือนจะโกรธเล็กน้อย

“หุบปากซะ! ตอนนี้ยังไม่ถึงตาที่เจ้าต้องพูด! องค์พระจะตัดสินอย่างไรมันเป็นเรื่องขององค์พระ เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำอะไร!”

สือเหรินตะคอกอย่างเย็นชา หลังจากนั้นพลังอาฆาตก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา “พูดมากอีกคำหนึ่ง ฉันจะฆ่าเจ้าไปก่อน!”

ราชินีนกเหยี่ยวไม่กล้าพูดอะไรมากอีก และซุ่มตัวรอโอกาส

“น่าเสียดาย ฉันไม่คุ้นเคยที่จะเป็นสุนัขให้ใครจริงๆ!”

รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่ปากของเย่เทียน “ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเอง งั้นข้าก็จะทำให้เจ้าสมหวัง!”

ทันใดนั้น ดวงตาของสือเหรินก็สว่างวาบเป็นประกาย จากนั้นร่างกายของเขาก็เริ่มส่งเสียงดังแควกๆ และสุดท้ายก็ถูกบังคับให้สูงขึ้นไปประมาณสองเมตร

ดูเหมือนจะทำให้คนเกิดความกดขี่แบบหนึ่งแก่คน

ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยหินสีเทาน้ำตาลอยู่ชั้นนอก จ้องมองที่เย่เทียนอย่างดุเดือด

เย่เทียนเหยียบนิ้วเท้าของเขา และทันใดนั้นก็มีก้อนหินก็พุ่งเข้าใส่สือเหริน

สือเหรินไม่หลบไม่หลีก และก้อนหินก็กระแทกใส่ร่างกายของเขาด้วยเสียงที่คมชัด

“อย่าเสียความพยายามเลย เจ้าแข็งแกร่งก็จริง แต่ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ เจ้าไม่มีโอกาสที่จะชนะแม้แต่น้อย! แม้กระทั่ง เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะทำลายแนวป้องกันของฉันเลย!” สือเหรินหัวเราะอย่างดูถูก

“ตอนนี้ เจ้าสามารถไปตายได้แล้ว!”

การโจมตีของสือเหรินในครั้งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อกี้นี้ มันรุนแรงมากและเต็มไปด้วยความร้ายกาจ

หมัดที่แข็งกระด้างกระทบพื้นที่เย่เทียนยืนอยู่ เจาะหลุมขนาดใหญ่ออกมาโดยตรง

อย่างไรก็ตามเย่เทียนกลับทำได้เพียงหลบไปด้านข้างและไม่ต่อต้านกับเขาอย่างรุนแรง

เขากำลังรออยู่!

หากพลังชี่แท้ในร่างกายระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์ การที่จะกำจัดสือเหรินก็ยังสามารถแน่ใจได้

แต่ยังมีราชินีนกเหยี่ยวที่น่ากลัวอยู่ข้างๆ!

นี่ถึงเป็นสิ่งที่เย่เทียนกังวลมากที่สุด ถ้ามันระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์ พลังชี่แท้ในร่างกายของเขาก็จะสูญหายไปในปริมาณมาก หากเป็นเช่นนั้นก็มีแนวโน้มที่จะทำให้ราชินีนกเหยี่ยวมีโอกาสหลบหนีได้อย่างสมบูรณ์!

มันเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการที่จะเห็นอย่างแน่นอน

โจมตีครั้งเดียว ต้องฆ่ามันให้ได้!

ราชินีนกเหยี่ยวก็กำลังมองหาโอกาสเช่นกัน และเมื่อเธอเห็นว่าเย่เทียนตกอยู่ตำแหน่งที่ต่ำกว่า เธอก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

“แสดงความสามารถที่แท้จริงของเจ้าออกมา!” สือเหรินไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของเขาหรือเปล่า ในเวลานี้อารมณ์ของเขาหงุดหงิดเป็นพิเศษ และก็คำรามใส่เย่เทียนอย่างต่อเนื่อง และหมัดของเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เฟิงเจิ้นเหอในอีกด้านหนึ่งได้เริ่มการต่อสู้กับอาจารย์อมิตาภะแล้ว

“ตาเฒ่าเฟิง ผ่านไปได้หลายปีแล้ว เจ้ายังคงเรื่องเยอะอยู่เหมือนเดิม!”