ตอนที่ 1194
บทที่ 1194 วินาทีชั่วพริบตา
October 21, 2026
อาจารย์อมิตาภะหัวเราะอย่างน่ากลัว แต่เขาคงไม่คิดไม่ถึงเลยว่าเย่เทียนที่ปล่อยพลังออกมาอย่างสมบูรณ์จะน่ากลัวแค่ไหน
แสงสีทองบนร่างกายของเขาเริ่มเปล่งออกมาอย่างไร้ความปรานี ทำให้เย่เทียนดูเหมือนเทพเจ้าในตำนาน
ท่ามังกรเก้าเป็นท่าที่ทรงพลังที่สุดของเย่เทียน แต่จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็เคยใช้แค่สามท่าแรกเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเย่เทียนจะใช้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะคู่ต่อสู้นั้นอ่อนแอเกินไป ไม่จำเป็นต้องใช้ท่าการโจมตีที่รุนแรงเหล่านี้เลย
แต่ตอนนี้ เย่เทียนไม่มีความกังวล
“วิชาฮั่วหลง!”
“จักรพรรดิสะเทือนฟ้า!”
ทุกครั้งที่เย่เทียนก้าวไปข้างหน้า รัศมีของเขาก็แข็งแกร่งมากขึ้น และสือเหรินที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้
“เย่เทียน แม้ว่าข้าจะไม่ชอบวิธีนี้ ตราบใดที่เจ้า.......”
ก่อนที่สือเหรินจะพูดจบ รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงทันที และก็ถอยกลับโดยไม่ลังเล
ด้วยแรงมหาศาลทำให้พื้นที่เขาก้าวเดินเกิดหลุมขนาดใหญ่ และร่างกายของเขาก็เริ่มเลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดฝุ่นควันขึ้นแผ่นใหญ่
อาจารย์อมิตาภะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เงาร่างของเย่เทียนได้หายไปจากสายตาของเขา ซึ่งทำให้หัวใจของเขาวาบไปด้วยความตื่นตระหนก
“เย่เทียน เจ้าอย่าบังคับฉันนะ!”
แววตาความมุ่งมั่นฉายผ่านดวงตาของฟู่เซิ่งหนาน “เย่เทียน! ไม่ต้องสนใจฉัน! ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่มีวันยกโทษให้นายไปตลอดชีวิต!”
ในสายตาของฟู่เซิ่งหนานเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะตาย
เธอรักเย่เทียน และก็รู้ดีกับสถานะทางความรักของเย่เทียน แต่เธอไม่ต้องการที่จะกลายเป็นภาระของเย่เทียนอย่างแน่นอน! และกลายเป็นเครื่องต่อรองที่คนอื่นใช้ต่อรองกับเย่เทียน!
นั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้เห็นอย่างแน่นอน!
“ฉันรักคุณ!”
ฟู่เซิ่งหนานคำรามเสียงดัง แล้วดาบสั้นก็โผล่ออกมาจากแขนของเธอ ยกมือขึ้นแล้วแทงเข้าไปที่ขมับโดยตรง
ช่องลมปราณของเธอถูกปิดกั้นไปจริงๆ แต่ดาบสั้นในมือของเธอก็มีพิษร้ายแรง!
เจอเลือดก็ปิดชีพ!
“ฉันก็รักคุณเหมือนกัน!”
เสียงที่อ่อนโยนของเย่เทียนดังขึ้นมา และก็ใช้นิ้วบีบดาบสั้นของฟู่เซิ่งหนานไว้โดยตรง และรูม่านตาของอาจารย์อมิตาภะที่ยืนอยู่ข้างหลังฟู่เซิ่งหนานก็หดตัวลงทันที
ราวกับว่าเขาถูกคนสกัดจุดไว้โดยเคลื่อนตัวไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่สามารถเคลื่อนไหวได้คือประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขา
ดวงตาของเขาเริ่มหมุนไปรอบๆ และยังคงเพิ่มความแข็งแกร่งพลังภายในร่างกายของเขาเรื้อยๆ แต่ทั้งหมดนี้ก็เหมือนกับการขว้างหินลงไปในทะเลโดยไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“เจ้าไปตายได้แล้ว!”
เย่เทียนพูดอย่างเย็นชาว่า จากนั้นทิวทัศตรงหน้าของอาจารย์อมิตาภะก็เริ่มเบลอขึ้นมา
สิ่งที่ทุกคนมองเห็นคือเย่เทียนปรากฏตัวอยู่ข้างๆ อาจารย์อมิตาภะอย่างกะทันหัน มือซ้ายโอบไว้ที่รอบไหล่ของเขา และมือขวาจับดาบสั้นไว้
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างฟ้าแลบและหินเหล็กไฟ และแม้กระทั่งไม่มีใครเห็นว่าเขาทำอะไรลงไปเลยด้วยซ้ำ
“นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?”
“แรงเกินไปแล้ว! เขาไปถึงที่นั่นได้ยังไงกันแน่!”
กลุ่มคนมองไปที่เย่เทียนด้วยความตกใจ และแม้กระทั่งลืมไปที่จะต่อสู้กันเลย
“ฮ่าๆ!”
ในเวลานี้ เสียงหัวเราะอย่างกะทันหันดังขึ้นมา และทุกคนก็มองไปด้านข้าง และกรงเล็บเหล็กที่อยู่ในมือของราชินีนกเหยี่ยวกลับเจาะเข้าไปในหน้าอกของเย่เทียนงั้นเหรอ!
“เจ้าลองดู นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าความรักนั่นเอง! ความเร็วของเจ้านั้นเร็วจริง แต่ฉันไม่จำเป็นต้องจับตัวเจ้า เพียงแค่จับตัวเธอก็พอแล้ว!”
แววตาที่พอใจแวบผ่านในดวงตาของราชินีนกเหยี่ยว
เธอทำสำเร็จแล้ว อาการบาดเจ็บแบบนี้ไม่ได้เกิดจากเธอเท่านั้น หรือมันเหมือนกับว่าเย่เทียนพุ่งเข้าใส่เองมากกว่า มิฉะนั้นการลอบโจมตีของเธอก็จะไม่ได้ผลอย่างรวดเร็วเช่นนี้!
สำหรับอาจารย์อมิตาภะจะตายหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ!
“เย่เทียน!”
ฟู่เซิ่งหนานหันหลังกลับมา ดวงตาของเธอแดงเมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่หน้าอกของเย่เทียน จากนั้นก็นอนอยู่บนร่างกายของเย่เทียนและร้องไห้อย่างขมขื่น “ทำไม? ทำไมคุณถึงโง่ขนาดนี้!”